Ik houd niet van kansspelen en de voornaamste reden daarvoor is dat ze niet van mij houden. Daardoor ontstaat altijd de situatie waarbij ik zie hoe mijn voorraad aan chips onder de medestanders verdeeld wordt. En iedereen joelt (wellicht bluffend) van blijdschap, terwijl ik moedeloos concludeer dat ik weer klotekaarten heb gekregen. Hetzelfde met gokkasten. Je ziet die schoften al van ver; knipperend en neuriënd om slachtoffers te verleiden. Ik sta ervoor, ik kijk hem aan, hij mij en we besluiten beiden door te lopen. Het klikt gewoon niet.

Toch heb ik me laatst door mijn vriend laten overhalen om een hele avond in het casino door te brengen. Ik was er nog nooit geweest en eigenlijk heb ik van dat feit een soort motto gemaakt: “nooit geweest en ook geen behoefte aan”. Echter, toen hij zijn Disney-herten-ogen in de strijd gooide, voelde ik hoe ik voor de keuze stond om of de boze stiefmoeder te zijn, of het leuke prinsesje wat overal heel naief instapt, maar waar je tenminste wel een leuke avond mee kunt hebben. Dus met een: ,,nou, oké,” vond ik mezelf een paar uur later met een mooie jurk aan in een trein naar Rotterdam. Op naar het casino! Holla-die-jee.

Toen we aankwamen, zag ik al hoe één van mijn nachtmerries werkelijkheid werd: omringd zijn door gladjakkers en hun blonde, fragiele poppetjes. Je kent ze wel: van die barbie-achtigen die je in één hap met zonnebank-bruine huid en nephaar opvreet. Ik besloot me in te houden; ze waren immers in de meerderheid. Mijn vriend en ik brachten onze jassen weg, werden vriendelijk, doch zakelijk welkom geheten door de vrouw achter de balie en betraden toen – beiden een beetje onwennig – de ruimte waar het allemaal gebeurde.

Vanaf dat moment kwam ik in een staat van totale verbijstering. Niet alleen omdat het casino krankzinnig groot was (op momenten waren we echt verdwaald), maar ook omdat we in een oase aan knipperende lichtjes, rinkelende belletjes en juichende mensen waren beland. Overal stonden vrouwen in pak kaarten te delen aan volle speeltafels en werden de briefjes van 50 je om de oren gesmeten. Het had een beetje een Center Parcs gehalte, maar dan duur..

Mijn vriend keek me aan om te peilen hoe ik het vond. Met een glimlach die zeer deed, liet ik hem maar even in de waan dat ik de tijd van mijn leven had. We waren tenslotte net binnen.

We besloten plaats te nemen aan een muur vol gokkasten. Verbijsterd keek ik om me heen naar de mensen die zich hier ook hadden gevoegd. Als zombies staarden ze naar de lichtjes en verdween het ene na het andere briefje grof geld in de gleuf. De eerste 5 euro, die ik in twee minuten verloor, deed oprecht een beetje pijn. Maar op een gegeven moment ging er zelfs bij mij een knop op en kon ik het gokken wel waarderen. Mijn vriend en ik hadden de grootste lol, maar zagen wel ons budget slinken tot een nulpunt. Gelukkig wonnen we toen een mini-jackpot van 35 euro, wat het weer een beetje op peil bracht.

Na een uur of twee begon bij mij de verveling wel toe te slaan. Ik was namelijk weer in hetzelfde scenario terecht gekomen als waar ik altijd eindig bij kansspelen: elke knop die ik indrukte, leek erop uit te zijn mij financieel volledig uit te kleden. Ook mijn vriend voelde aan dat ons geluk wel over was, dus verlieten we hand in hand en tezamen 50 euro armer de zaal.

,,Ik heb zin om een scene te schoppen,” klaagde ik. ,,Om heel hard te roepen: ZO, GEEN DANK HOOR, VOOR MIJN GELD! GA ER MAAR WAT LEUKS VAN KOPEN!”
Mijn vriend lachte. ,,Veel plezier ermee, klootzakken!”

Onderweg naar huis concludeerde ik dat het leuk was om zo’n casino eens van binnen te ervaren, maar dat ik er eigenlijk geen ene moer te zoeken heb. Laat mij op zaterdagavond maar lekker aan de bar hangen in een leuke kroeg. Waar je, áls je al eens iets verliest, voor straf een extra slok moet nemen. Proost!

Tot ik in mijn huidige huis terechtkwam. Voor mensen die net inschakelen, ik woon in een oud kantoorpand met dertig andere studenten, waar ik (naast douche en toilet) ziel en zaligheid mee deel. Soms heb ik daar geen keus in, want de muurtjes zijn dun, dus meeluisteren met elkaars leven is verplicht. In elk geval, ik heb gemerkt dat ritme en regelmaat hier niet bestaan. Wat eigenlijk ook weer heel regelmatig is. Zo kun je de klok erop gelijk zetten dat hier voor drie uur ‘s middags een diepe rust heerst, afgezien van een eenzame toiletbezoeker blijft het tot diep in de middag stil. Daarnaast weet je met mijn huisgenoten nooit wat de dag je brengt.

Zo kwam ik donderdag nog met een van mijn favoriete huisgenootjes terecht bij Gare du Nord, in de nieuwe zaal van de Melkweg. Gewoon omdat zij zin had om de dag (of in dit geval avond) te plukken en ik ook de moeilijkste niet ben. De band op zich bleek te bestaan uit mannen met midlife-crisis, maar Darwinzijdank hadden deze grijze mannen met cowboy blouse een fantastische zangeres aan de groep toegevoegd die naast een gouden strot de ultieme podium-persoonlijkheid bezat. In een jurkje dat om haar voluptueuze lijf gegoten leek, op stiletto’s die zonder twijfel voor intens pijnlijke tenen zorgden, draaide ze pirouettes over het podium en zong de longen uit haar lijf. Na het optreden maakte een drankje in een jazz-cafeetje om de hoek de avond af, want de rest van de huisgenoten moesten nog wel even geanalyseerd worden natuurlijk.

Naast de Rabo-zaal van de Melkweg heeft de pluk-de-dag-mentaliteit van mijn huisgenootjes al geleid tot een bunker in Noord, waar een reggae-feestje ons tot diep in de nacht vermaakte. Maar meer nog dan vage feestjes en onverwachte concerten heeft de mentaliteit die in mijn huis heerst ervoor gezorgd dat ik mijn eigen chaos wat meer waardeer. Ik ben hier relatief gezien eigenlijk een ontzettend geordend persoon. Oké, ik vergeet meer afspraken dan nodig is en op tijd zal ik niet snel komen, maar in het moment leven zorgt er wel voor dat je constant mooie herinneringen maakt. En laat dat me nou een stuk dierbaarder zijn dan een goed gepland en mooi geordend leven.

- Door Nienke

Beats for Boobs, swingen op het ritme van je favoriete discohits!
En dat De Amazones weten wat plezier maken is, bewijzen ze op 6 februari aanstaande. Dan viert Stichting Amazones haar vijfjarig bestaan met eengroot discofestijn in discotheek Sisters in Zoetermeer: Beats for Boobs. En het leuke is: iedereen is welkom! Iedereen die van dansen en disco houdt. Kaarten kosten 10 euro en de opbrengst daarvan komt helemaal ten goede aan Stichting Amazones. Dus: dans mee voor het goede doel en kom naar ‘Beats for Boobs’!

Zet je tasje maar in het midden en show your moves!
Het wordt een echt ouderwets ‘zet je tasje maar in het midden en show your moves’ discofestijn met een spetterende discoshow. De hele avond swingen op het ritme van de jaren zeventig en tachtig. Diverse diskjockeys gaan een wervelende discoshow neerzetten, maar er staat meer op de agenda. Bad hair day? No worries! Laat je door de kappers en visagisten in een handomdraai omtoveren tot een heuse John Travolta of Olivia Newton John. Een fotograaf legt daarna voor een paar euro je nieuwe glamourlook vast op
de gevoelige plaat. En jij steelt de show op de dansvloer!

Iedereen werkt belangeloos mee. Ook discotheek Sisters stelt gratis haar dansvloer ter beschikking. De gehele opbrengst is voor het goede doel, zodat Stichting Amazones haar activiteiten voor borstkankerpatiënten kan blijven bekostigen.

Zin in dit feestje voor het goede doel? Noteer:
Wat: Beats for Boobs
Wanneer: 6 februari 2010
Waar: Discotheek Sisters in Zoetermeer
Hoe laat: 20.00 uur tot…. in de kleine uurtjes
Toegang: € 10,-
Kaartjes: verkrijgbaar via bfb2010@live.nl

Kijk voor meer informatie op de website van De Amazones of op de speciale hyvespagina voor Beats for Boobs.

Tot 6 februari!

Omdat vrijwel iedereen die in Aberdeen woont werkachtig is in de olie-industrie, had ik verwacht dat de stad een eenheidsworstachtige, industrieelgrijze blokkendoos zou zijn. Een soort Rotterdam, maar dan met bleke roodharige mensen. Bij aankomst in het centrum werd ik aangenaam verrast bij het zien van oude – eeuwenoude – huizen en kerken, allemaal opgetrokken uit hetzelfde grijze graniet. Maar hoewel het de stad tot een mooi geheel maakt, in de winter geeft het de straten een depressieve kleur met een redelijk zelfmoordgehalte, namelijk die van oneindige koude regenbuien. “In summer, ye ken, when the sun is shining, every hoose sparkles like a thousan’ stars,” zei Brian opgewekt, “but the other 360 days o’ the year they’re so gray ye just want ta kill yerself.”

Ik houd ontzettend van het verkennen van het uitgaansleven in grote steden. Het zegt niet alleen iets over de stad en haar inwoners zelf, maar het is ook altijd een unieke en persoonlijke ervaring, want geen enkele stad is hetzelfde. Ik was door Brian al gewaarschuwd dat de dames gekleed gaan in rokjes die door de meeste mensen riemen genoemd zouden worden, en dat Schotse meiden hun melkachtige maat 46 flubberheupen graag in maatje 36 proberen te stoppen, maar wat me meteen opviel tussen al die blauwaangelopen ingesnoerde fietstassen, waren de damesschoenen. Nu moet je weten dat Brian een collectie sneakers heeft die qua omvang Carry Bradshaw jaloers zou maken, maar dat schijnt hier zelfs voor mannen normaal te zijn. De jongelui van Aberdeen hebben namelijk een collectieve schoenfetish.

Op weg naar de club liep er een groepje meisjes voor ons op halsbrekend hoge hakken. Eén van hen droeg knalrode pumps ingelegd met steentjes, de enkelsluiting met suède indianentassles stevig aangesnoerd. Een ander liep op sleehakken met panterprint en nog een ander had blauwdoorzichtige plateauzolen aan waarvoor een pornoactrice een moord zou plegen. Overal waar ik keek liepen damesschoenen, in alle maten, soorten, kleuren en gradaties van voetmarteling. Eén ding hadden ze echter allemaal gemeen: geen enkele meid droeg schoenen met hakken lager dan 8 centimeter.

Driftig paradeerden de dames voor ons uit, kleine pasjes zettend op de grauwe stoepranden, klik-klak-klik-klak, want grote stappen nemen is natuurlijk onmogelijk. Net als tien seconden ontspannen blijven staan in dezelfde houding. De schoenen dwongen de borsten vooruit en de billen naar achter, deden precies datgene waar ze voor ontworpen zijn. De bleke dijen schommelden erboven op het ritme van hun getrippel. Overal liepen deze meisjes rond. De straat was ervan vergeven. Hoe meer ik keek naar de variaties in kleur en vorm op het thema schoen, des te meer begon ik ze los te koppelen van de personen erin. De gebouwen en hun grijze achtergrond van bewolking waren niets anders dan een passend decor voor de regenboogachtige kleurexplosie van fantasieschoenen, die als tientallen smarties tikkelend rondstuiterden op het graniet. Het contrast tussen de twee was onverwacht schitterend. Alsof ik de begrafenis van de directeur van Oilily bijwoonde.
“Aye, they’re bonny sheen,” zei Brian toen ik hem mijn spirituele openbaring mededeelde, “but the lasses that ar’ fillin’ ‘em ar’ a sight fer sore eyes.”

Dat hij gelijk had werd pijnlijk duidelijk toen we aan het eind van de avond terug naar het hotel liepen. Overal zwabberden mensen lazarus over straat, de vrouwen nog dronkener dan de mannen. Daar waren ze, de voorheen zo trotse bestuursters van die fabuleuze sheen: kotsend in de goot, make-up uitgelopen tot een zombiewaardig masker, hun evenwicht verliezend en struikelend op die dijken van hakken. Sommigen liepen voorzichtig op blote voeten met hun schoenen in de hand, blaren zichtbaar en soms bloedend aan tenen, hielen en zolen. Menigeen liep kreupel, of ondersteunde een vriendin die er al net zo erg aan toe was. Op een gegeven moment dacht ik dat ik een rood gelakte teennagel op de stoep zag liggen. Het leek wel alsof ze net terug kwamen van het front. Eén meisje weigerde zich gewonnen te geven aan haar twee lakleren beulen: ze strompelde met haar dronken lijf zo meelijwekkend vooruit dat alleen het kijken naar haar al pijn deed. Elke keer als ze haar voet neerzette, wiebelde haar enkel gevaarlijk heen en weer. Ze leek op de Kleine Zeemeermin, toen zij haar vissenstaart inruilde voor benen, tegen de prijs dat elke stap die zij zette zou aanvoelen alsof ze op naalden liep. En dat dan na een dansfeestje van DJ Paul Elstak.

Maar wie mooi wil zijn, moet pijn leiden. Dat is het lot van vrouwen op hakken. De monsterlijk grandioze schoenen van Aberdeen hebben het privilege van hun kleur verkocht tegen een prijs zo hoog als hun hakken.

Daar zat ik dan, vrijdagnacht in het café, met mijn kont op een barkruk en wat aangeschoten vrienden om mij heen. Biertjes, shotjes en mixjes wisselden elkaar in rap tempo af. Na een aantal Flugels tussen de tanden geklemd en met een dopje op de neus achterover geslagen te hebben,  stond mijn blaas op springen. Zuchtend keek ik naar de mensenmassa die het zicht naar de wc blokkeerde, en ik begon aan de tocht met veel elleboogwerk, excuses en vernietigende blikken naar mensen die geen stap opzij wilden zetten om iemand langs te laten. Uiteindelijk kwam ik dan in het herentoilet aan (let op, de deftige naam die ik het geef past niet bij het daadwerkelijke interieur van opgedroogde gele vlekken op de muren en bruine susbstanties op de wc brillen).

Eenmaal in de toiletruimte aangekomen zocht ik onmiddelijk naar een comfortabel hokje waar ik mijn blaas in zou kunnen legen, zonder omringd te zijn door andere mannen. Ik doe dit vrijwel altijd, ik heb een hekel aan de potten die aan de muur hangen, en een nog grotere hekel aan de plasmuren waar mannen op nog geen halve meter naast elkaar hun geslachtsdeel heen en weer zwaaien om deze uit te laten druppelen. Ik heb dit gedrag (het plassen in hokjes) vaker opgemerkt bij mijn homoseksuele seksegenoten dan bij heteroseksuele seksegenoten.
Het enige beschikbare hokje was op dat moment bezet, en mijzelf vervloekend nam ik plaats achter de hangende pot die het verst verwijderd was van de ingang. Terwijl mijn blaas langzaam leegstroomde, viel mijn oog op de levendigheid in de ruimte. Vlakbij de ingang stonden drie mannen de laatste uitslagen te bespreken van voetbalwedstrijden, waar veel teleurgestelde blikken en gefrustreerde uitspraken aan te pas kwamen. Voor de spiegel stond een jongere man zijn haar met zijn vingers in model te brengen, terwijl hij aan zijn vriend rapporteerde hoe hij die avond al twee chickies gescoord had, en hij twijfelde over welke hij mee naar huis zou nemen. Verbaasd keek ik toe naar de wereld die ik normaal achter de gesloten deur van mijn veilige hokje niet meemaak, maar die ik slechts als onsamenhangende gesprekken versta.

Mijn blaas was ondertussen bijna leeg, maar toen voltrok zich alsnog de situatie die ik altijd probeer te vermijden wanneer ik naar een openbaar toilet ga. Een jongen die ook al de nodige biertjes achter zijn kiezen had zwalkte de ruimte binnen, en koos van de vier vrije hangpotten de hangpot die direct naast die van mij geplaatst was. “Mogguh, heb je het een beetje naar je zin daaaaan”, vroeg de jongen met een dubbelslaande tong. Ondertussen had hij zijn gulp opengeritst en spetterde zijn urine luidruchtig in het toilet. Hij keek mij aan met een afwachtende blik, en razendsnel zei ik dat ik een prima avond had, ondertussen hopend dat hij zijn blik weer zou richten op zijn bezigheden beneden. De jongen zag blijkbaar in mijn antwoord toch een uitnodiging om mij te trakteren op de meest ongevraagde verhalen over lekkere wijven en zijn meest recente schietlessen. Terwijl ik met een krampachtige glimlach af en toe bevestigend mompelde, vervloekte ik in gedachten mijn trage blaas. Toen de jongen uitgepraat was over zijn meest recente vrouwelijke aanwinst en wilde overgaan op een sollicitatiegesprek, besloot mijn blaas eindelijk leeg te zijn en met een verontschuldigend knikje haastte ik mij weg uit de ruimte.

Opgelucht nam ik plaats tussen mijn vrienden. Grappig, deze sfeer in de ruimte van de mannentoiletten was mij nooit eerder opgevallen, en is ook overduidelijk niet aan mij besteed. Ik pas er niet tussen, en ik vraag mij af wat er was gebeurd als ik eerlijk was geweest. “Oja, heb jij een leuke meid gescoord? Nou, ik zat net toch met een leuke gast te flirten!”

Voor mij dus voortaan een hokje, desnoods minder drinken en in het uiterste geval een incontinentieluier.

Ik heb de antwoorden van het panel opgedeeld in drie categorieën. De eerste categorie is die van de “Hmmm ik ben een beetje te oud voor dat Woohoohooo ik ben eindelijk 16 en mag nu losgaan met de Breezers-tijdperk”

Tot die categorie behoren Hanneke, Tessa en Cora:

Hanneke: “Ik drink tegenwoordig eigenlijk niet echt meer. Vroeger wel, maar toen zat ik ook in de Bacardi Breezer leeftijdsklasse. En nee, ik kocht gewoon braaf zelf mijn B! Tegenwoordig ben ik meer van de cocktails denk ik. Wijn en bier vind ik gewoonweg smerig en champagne drink ik alleen tijdens de jaarwisseling. Dus geeft mij maar een lekkere cocktail, en dan vooral zo’n super zoete! Dronken worden doe ik nu niet meer, maar ik heb het vroeger zeker wel gedaan. Ik weet nog de laatste keer dat ik, al bezopen, met m’n vriend aan de telefoon hing. Ik weigerde toe te geven dat ik dronken was (“Neee, ik ben aaangeschoten!”), maar ondertussen was ik er wel van overtuigd dat mijn Mickey Mouse rietje tegen me sprak en durfde ik met geen teen de trap af, want ik was er zeker van dat deze opeens drie keer zo lang was en eindigde in een zwart gat, haha. Ook ben ik altijd erg vrolijk en lacherig, maar dit zijn vooral dingen die ik van anderen gehoord heb. Ik zou mezelf wel eens dronken willen meemaken denk ik!”

Tessa: “Ik drink zo goed als niks meer. Dat was toen ik rond de 15 was wel anders. Ieder weekend ging ik de kroeg in met vriendinnen. Rode wodka Redbull en Safari Cola en natuurlijk al de andere drankjes die we aangeboden kregen. Als het maar zoet is. Ik houd van die “vrouwendrankjes”. Ik ben er zeker van dat als ik nooit alcohol had gedronken, ik met minder mannen (lees: jongens) had geslapen!”

Cora: “Ik drink al een aantal jaar vrijwel niks meer. En als ik al wat drink dan is het zo weinig dat ik er geen gekke dingen van ga doen.”

Dan is er nog de “Ach, ik heb mezelf best in de hand, maar zo nu en dan kan ik me wel een alcoholische uitspatting veroorloven” categorie. Daartoe behoren: Denise, Linda, Daniëlle, Mariska en Esther.

Denise: “Mijn favoriete versnapering is gewoon bier. Ik ben één van die meisjes die met een groot glas bier aan de bar staat, of op het terras zit. Er zijn mensen die dit niet passend vinden voor een meisje, maar daar trek ik mij niets van aan, ik vind het lekker! De gênante dingen gebeuren mij dan ook alleen wanneer ik van de bier afstap. Ik ging een tijdje geleden op stap met een vriendin die aan de Apfelkorn ging, ik drink dat nooit maar besloot lekker mee te doen.
We waren in een dorpshuis waar ik niemand kende. Het gevolg van het drinken van Apfelkorn was dan ook dat ik aan het einde van de avond wel iedereen kende. De avond verliep in een roes; we stonden met de meest vreemdste dorpsbewoners op de foto en we kochten een shirt van de lokale band die op trad die avond. Ik heb geen idee meer van welk genre de muziek was, maar ik was die avond groot fan. De volgende ochtend/dag heb ik meerdere malen op mijn knieëen voor het toilet gezeten. Voor mij geen Apfelkorn meer, doe mij maar gewoon een biertje.”

Linda: “Ik houd heel erg van Baileys met ijs, maar aangezien ik een arme student ben, drink ik het niet al te vaak. Je kunt me ook zeker blij maken met Malibu. Maar tijdens het uitgaan drink ik toch een wijntje. Ik word dan wat vrolijker en aanhankelijker. Ik kan mezelf heel erg leuk vinden met wat drankjes op. Ik heb wel eens een halve avond staan zoenen met een jongen (als in: geen idee hoe hij eruit zag), terwijl een meisje uit het groepje waarmee ik uit was duidelijk van plan was hem te versieren. De volgende ochtend vond ik dat wel redelijk gênant. Maar verder geen dramatische taferelen, ik houd mezelf altijd redelijk in de hand!

Daniëlle: “mijn favoriete alcoholische versnapering is een glaasje rosé of port op een warme zomerdag op mijn dakterras. Met het geruis van mensen in de stad en de skyline van de gebouwen… heerlijk!”

Mariska: “Ik drink meestal bier en heel soms wijn. Qua sterke dranken lust ik graag een glaasje Sambuca, Bailey’s of Coebergh. Als ik teveel op heb gebeurt er niet echt iets wereldschokkends: Ik kom moeilijk uit m’n woorden, word erg knuffelig en soms val ik om of struikel ik over niks. Waar ik me het meeste voor schaam zijn misschien de keren dat ik in een volle kroeg met iemand stond te zoenen, waar ik later spijt van had.
Gelukkig kan ik me meestal nagenoeg alles herinneren van een vorige avond. Minder prettig is dat ik niet goed tegen alcohol kan. Na vijf biertjes kun je me al opvegen. Mijn vrienden zien dat als een voordeel: “lekker goedkoop!” Ach ja, het is maar hoe je het bekijkt.”

Esther: Beginnen we die avond net? Dan bestel ik netjes een zoete witte wijn of een rosé. Zijn er daar al wat van doorheen, dan stap ik wel eens over naar een biertje. En is het nog veel later, dan kies ik voor een tequila. Ik krijg het altijd enorm warm van die dingen en word er wat hangerig van. M’n vrienden hebben het dan sterk te verduren! Ik word er losser van en stel eerder bijdehante vragen aan m’n mede-drinkers. Behalve een vieze boer zo nu en dan, houd ik het verder netjes.

Tot de laatste categorie behoren de twintigers die zich eigenlijk een beetje zouden moeten schamen. Die af en toe nog helemaal geen idee hebben van waar de grens ligt en die zich volledig laten gaan als ze er een paar drankjes tegenaan hebben gegooid. Eldorado, Desiree en Angelique behoren tot de “Wooohoooo ik ben dan wel 20 gepasseerd, maar kommaarrop met die Breezers” categorie!

Desiree: “Het lijkt juist wel of met de jaren mijn grenzen steeds vager worden. Toen ik 16 was en regelmatig aan de Breezers zat, had ik mezelf wel redelijk onder controle. Na een stuk of 5 was het tijd voor een glaasje water. Daar hield ik me dan ook wel aan. Tegenwoordig is die grens helemaal weg. Er gaan een hoop drankjes doorheen (mijn favorieten: witte wijn, Mojito’s, Bacardi Razz met 7Up, maar eigenlijk drink ik op Bailey’s na alles) en ook als ik merk dat ik beter kan stoppen, ga ik door.
Zo merkte ik laatst, dat ik op mijn 26ste voor het eerst de sleutel in de verkeerde voordeur probeerde te proppen. Toen die er ook met grof geweld niet in ging, bedacht ik dat ik misschien wel bij de verkeerde deur stond…”

Eldorado: “Ik heb eigenlijk meerdere favoriete alocholische versnaperingen. Zo ben ik dol op ‘vrouwendrankjes’ als Jillz en Rosébier. Houd ik ook van bier en een mixje als Flugel of Coebergh/7-up gaat er ook wel in op z’n tijd. Tenslotte kan ik ook nog tequila aan het lijstje toevoegen. Het probleem is dat ik deze drankjes door elkaar drink, en wanneer dit na 7/8 glazen te veel is, vallen de grenzen weg. Ik plas in de achtertuin van de buren, klim spontaan in de paal in het lokale café om mensen te trakteren op een ongevraagde cursus paaldansen en val mensen lastig met de meest bizarre vragen. Emberassing…”

Angelique: “Ik drink niet vaak, maar als ik dan een keer drink, ga ik echt helemaal los. Of zo een avond eindigt in één groot feest in een fout karaoke-café waar ik de andere gasten wegjaag of helemaal emotioneel met wat vriendinnen in de fotoboeken.”

Lieselotte had zelfs een heel verhaal over een keer dat ze iets te diep in het glaasje had gekeken:
“Zo was ik eens op een feestje met een vriendin, en een Amerikaan (een soldaat die gestationeerd was op een Amerikaanse basis in België) vroeg of wij een hotel wisten omdat hij anders nog veel te ver terug moest rijden naar zijn basis. Dronken als we waren nodigden wij hem bij mijn vriendin thuis uit, om daar te blijven slapen. Uiteindelijk was dat niet echt een goed idee, hij werd nogal handtastelijk. De volgende ochtend hadden we een inmense kater en moesten we nog gaan bedenken hoe we de Amerikaan het huis uit zouden werken. Achteraf gezien natuurlijk ontzettend gevaarlijk!

Zoals je kunt zien, verschillen twintigers op dit gebied dus ook enorm van elkaar. Er zijn twintigers die het wel een beetje gehad hebben met de drank en er zijn twintigers die ook nu nog niet hun grenzen kennen. Waar ik benieuwd naar ben is naar wat jullie meest genante/leuke/bizarre ervaring is geweest onder invloed van alcohol. Kom maar op dus!

Aangekomen in Amsterdam was het redelijk druk, maar minder druk dan ik had verwacht. Een uur voordat de Parade zou beginnen, konden mijn drie vrienden en ik nog makkelijk richting de Prinsengracht komen. We waren alle vier verbaasd over het feit dat we weinig uitbundig uitgedoste types zagen, maar toen we eindelijk de eerste leren broek met open achterwerk zagen, wisten we toch dat we in de goede weg liepen. En drie kwartier voor het begin van de optocht zaten we pal tegenover het Anne Frankhuis met meerdere mensen te wachten op de bootjes.

Dit was alweer de 13e editie van de Gay Parade. De afgelopen jaren zijn er bijzondere boten langsgevaren. Twee jaar geleden was er voor het eerst een boot met homoseksuele jongeren, jonger dan 16 jaar, waar nogal wat ophef over is geweest. Vorig jaar vaarde er een lege boot mee van Stichting Hivos, om aan te tonen dat je als homo niet overal ter wereld open en bloot op een boot kunt gaan staan swingen. Ook is er ieder jaar een terugkerende discussie over het toenemende aantal politici op de boten (kan dat wel?). En dan staat de Gay Parade er dus ook nog om bekend een opeenstapeling te zijn van naakte glitternichten. Mijn nieuwsgierigheid was absoluut gewekt!

Na even wachten (zeer ontspannen sfeer in het publiek trouwens) kwamen dan eindelijk de eerste boten langs. De tweede boot was er een van de gemeente Amsterdam, waarop burgemeester Cohen vijf Nederlands-Amerikaanse stellen zou trouwen. De eerste ceremonie was druk op gang toen ze langs vaarden, en ik raakte ontzettend ontroerd! Wat ontzettend bijzonder om te zien dat je in Nederland gewoon in een Indianenpak kunt trouwen op een boot door de Amsterdamse grachten, terwijl dat in veel Amerikaanse staten verafschuwd wordt. Ik was er echt even stil van. Gelukkig was daar Gordon in een roze sinterklaaspak (op zijn eigen ‘Stoompoot’, ja heus) om me weer in de lach te laten schieten. Wat een belachelijke entourage! Wat me verder opviel, waren vooral de uitbundig feestende mensen. Het is helemaal niet waar dat de Gay Parade gaat om een lading nichten in veel te blote outfits! De Gay Parade laat juist de veelzijdigheid van de homogemeenschap in Nederland zien! Boten van de politie met homoseksuele agenten uit heel het land (in uniform), boten van de brandweer, het korps mariniers… Bijzonder was ook de boot van het Aids fonds, met als slogan ‘Het Aids Fonds gelooft in de gevaren van aids’. Met mannen verkleed als engeltjes en foto’s van de paus probeerden ze het belang van condoomgebruik duidelijk te maken.

Al met al was het een geweldig en vooral ingetogen feestje, met weinig drank en al helemaal geen agressie. Ook na afloop van de Parade was het in de hele stad feest, met als allesverbindende factor tussen iedereen in het publiek: de liefde, en tolerantie voor alle vormen daarvan.

En ja, natuurlijk heb ik travestieten gezien, en waren sommige mensen heel uitbundig uitgedost. Maar de Gay Parade zorgt niet voor een negatieve stereotypering van homo’s, het feit dat de media besluit om alleen de meest extreme kanten van de Parade te laten zien zorgt daarvoor! Wat vinden jullie?

Normaal gesproken sla ik dergelijke invitaties af (ik ben niet zo’n vriendenkringswopper), maar ditmaal vond ik dat het wel eens een leuke afwisseling zou zijn van mijn zaterdagavond. Ik stemde dus toe en sprak met de drie dames af op een terras. Dat het nog een lange avond zou worden, bleek eigenlijk al op het moment dat ik afkeurend naar hun ordinaire outfits keek en zij afkeurend naar mijn Dr. Martens.

Maar goed,  jullie kennen mij inmiddels als de Open Mind Herself (niettan?), dus ik besloot mijn tolerante grijns op te zetten om er het beste van te maken. Het feit dat dit betekende dat ik maar liefst twee uur moest aanhoren wat welke jongen op welk tijdstip had gesmst, dat nam ik maar voor lief. En ja, het was een beetje vreemd dat ze zo verveeld keken toen ik zei “met niemand” na hun vraag over met wie ik allemaal smste. Maar goed, Open Mind Herself. Nogmaals, ik liet me niet kisten op mijn kisten.

Na een behoorlijk stuk fietsen, kwamen we rond een uur of twaalf aan bij een discotheek waarvan ik de naam wil vergeten (maar het lukt niet). Het was al een behoorlijk genante vertoning om naar de rij toe te lopen met deze drie dames om me heen. Niet alleen omdat ze eruit zagen alsof ze ieder naar een ander mannenbed zouden gaan vannacht, maar ook omdat ik naast hen eigenlijk niet onder deed voor de gemiddelde dikke alternatieveling die geen kaas en eieren eet (want da’s zielig) en die jaarlijks in een opblaasbootje met twee halve peddels de walvissenjacht tegen wil gaan. Zo werd ik dan ook bekeken. Niet alleen door de mannen die massaal op mijn kleine blonde vriendinnen kwamen afgestormd, maar ook door de security, de kaartjesverkoopster en de garderobedame. Voor het gemak liet ik mijn buik ook maar gewoon uit, want het maakte geen verschil als ik hem inhield; ik was toch al sociaal uitgesloten.

Gelukkig ben ik de Open Mind Herself (godver en óf ik dat ben), waardoor ik mijzelf prima wist te vermaken. Ik kocht drie zoete witte wijn voor mijn vriendinnen en een biertje voor mezelf (dat was blijkbaar gek) en ik zette het op een dansen (ook gek). Binnen deze kringen was het blijkbaar niet geoorloofd om jezelf te amuseren. In plaats daarvan bleek het een kunst om je vriendinnen bij hun heupen te pakken om vervolgens zo hard mogelijk met je eigen kruis langs hun kont te schuren. Zo stonden de meiden dan ook in een treintje, nippend van mijn zoete witte wijn. Ik voelde me bijna een sponsor van iets waar ik niet achterstond. De walvissenjacht, bijvoorbeeld.

Eén van mijn vriendinnen poogde mij er nog bij te betrekken, maar het feit dat haar kruis zich ter hoogte van mijn knie bevond en ik bovendien vliegensvlug van haar wegdraaide, werkte een beetje tegen. We werden langzaam maar zeker omsingeld door jongens die hóógstens Wesley of Jeffrey heetten (type: goud kettinkje en hoog-water-broeken), dus ik maakte me los van de groep en nam plaats in een uithoekje van de zaal. Ik voelde mij… The Underdog… En ik wenste dat ik dood was.

Gelukkig bevinden zich in uithoekjes nog meer underdogs.

Het duurde dan ook niet lang of ik raakte aan de praat met een zeer aardige jongen. Type Oh Wat Ben Je Aardig, Maar Oh Wat Hoop Ik Nooit Naast Jou Wakker Te Worden. We bleken een hoop gemeen te hebben. Bijvoorbeeld al de situatie van hoe we hier terecht kwamen. Hij was ook meegesleurd door een groep gasten. ,,Nou, die hoef ik na vanavond dus nooit meer te zien, hè,” grijnsde hij. En ik lachte mee en beaamde (maar van mij was het geen gra .

We stonden samen excuusjes te bedenken om weg te kunnen.

,,Sorry, ik moet gaan, mijn oma is jarig,”
,,mijn moeder is dood,”
,,mijn hond moet bevallen,”
,,ik heb morgen tentamen.”

,,Morgen is zondag.”
,,Oh ja.”

Uiteindelijk besloot ik gewoon weg te gaan. Ik stapte op my new best friends af en vertelde ze het nieuws.

,,Ben je gek meis!”, riep er één, ,,Als we gaan, dan gaan we samen! That’s what friends are for!”

Met een glimlach die zeer deed, wachtte ik tot de drie hun wijn ophadden, hun jassen haalden en hun laatste plasje pleegden. Eenmaal op de fiets terug, voelde ik me beter. Nog zo’n 5 kilometer Don, dan hoef je deze meiden nóóóóóóit meer te zien! En dan kun je weer lekker terug naar je eigen vriendinnen. Waar je hoort.

Maar natuurlijk niet zomaar stappen.

Ja eh. We moeten godver toch wát hebben voor 20S?

Daarom hebben we besloten om de volgende opdracht uit te voeren:

GA MET ZOVEEL MOGELIJK JONGENS OP DE FOTO.

Morgen het resultaat.