Een wijze man zei ooit dat je het meest kunt leren van gedrag waarvoor je zelf allergisch bent. In mijn geval klopt dit absoluut, zeker wanneer ik naar het bovenstaande voorbeeld kijk. Vanwege mijn homoseksualiteit heb ik erg veel moeite met het intiem zijn in openbare ruimten, hand in hand lopen met mijn partner of zoenen na een leuke date zit er voor mij niet in. Natuurlijk maak ik deze keuze zelf, in Nederland is het (over het algemeen) mogelijk om deze dingen als homoseksuele man in het openbaar te kunnen doen. Om mijzelf te bewijzen dat ik absoluut niet bang ben en mij niets van anderen aantrek, heb ik dan ook een tijdje elke gelegenheid aangepakt hand in hand te lopen of een zoen aan mijn vriend te geven op een overvol station. Het voelde fijn aan, een overwinning voor mijzelf tegenover niet-tolerante mensen in de samenleving. Bovendien is het fijn om genegenheid aan een liefdespartner te kunnen tonen.

Toch vielen mij de blikken op, het gefluister en de opmerkingen, de overdosis aandacht die mensen voor twee zoenende mannen hebben. En hoe zeer ik probeerde deze dingen aan mijn laars te lappen, ik kon het niet. In plaats van mij niets aan te trekken van de medemens om mij heen, besloot ik dat een grote gebaren van intimiteit in het openbaar niet opwogen tegen de neveneffecten vanuit de samenleving. Dan maar een stiekeme kus in een donker steegje, een hand in mijn hand tijdens een avondwandeling in de duisternis, of een liefdevolle blik in plaats van een strelende hand.

Voor mij een keuze die prima is uitgevallen, een keuze waarmee ik vrede heb. In sommige situaties is het lastig, wanneer ik bijvoorbeeld date is de o-zo-beruchte eerste zoen in veel gevallen niet zo heel spontaan en gemakkelijk zoals het hoort te zijn. En blijkbaar wekt de keuze op onbewust niveau nog enige wrevel op, wanneer ik geconfronteerd word met mensen die hun affectie voor elkaar wel in het openbaar laten zien.
Misschien is het een kwestie van de persoon ontmoeten waarbij het allemaal niet uitmaakt, waarvoor mijn gevoelens zo sterk worden dat de rest van de wereld er niet meer toe doet. Of is het een kwestie van groeien, ontwikkelen, sterker en minder onzeker worden? De tijd zal het leren…

Liefs,

Daniël

Uit ons onderzoek is gebleken dat christelijke homoseksuele mannen een kwetsbare doelgroep vormen, met name door hun opvoeding in een milieu waarin vrijwel nooit gepraat of voorlichting gegeven wordt over homoseksualiteit. Wanneer er wel over wordt gesproken, is dit vaak in afkeurende zin, of zijn er restricties gebonden aan het homoseksueel zijn. Behalve het feit dat de homoseksuele persoon zijn identiteit moet leren accepteren en waarderen in een maatschappij die gericht is op heteroseksualiteit, moet de homoseksuele persoon daarnaast ook zijn weg zien te vinden in een christelijk milieu dat hier veelal niet voor openstaat. De gevolgen liegen er niet om, van verbroken relaties met ouders en familieleden tot het optreden van psychische klachten zoals depressies en angsten. De gevolgen voor een praktiserende homoseksuele man in de kerkgemeente waarin hij participeert, zijn vaak ook niet gunstig. Veel van onze respondenten gaven aan dat er sprake was van hypocrisie in hun kerkgemeente over het thema homoseksualiteit, en zij voelden zich niet begrepen. In een aantal gevallen was er zelfs sprake van afwijzing en uitsluiting uit functies binnen de gemeente. Veel homoseksuele mannen ervaarden het combineren van hun homoseksuele voorkeur en het christelijke hierdoor als een strijd, opvallend was toch wel dat het overgrote deel van de geinterviewde mannen uiteindelijk een werkende combinatie tussen deze vond (dit na hulp te hebben gekregen hierbij).
Aan de hand van onze conclusies en resultaten hebben wij een uiteindelijk advies geschreven waarin onder andere aandragingen voor scholen, kerkgemeenten en gemeenten staan. Wanneer ik ernaar kijk ben ik stiekem toch wel een beetje trots, die tien maanden van hard werken zijn niet voor niets geweest! Ons onderzoek wordt naast de hogeschool overhandigd aan een vereniging voor gereformeerde homo’s, aan een dominee uit de kerkgemeente waar ik deel van uitmaak (klik!), aan een AMW instantie en is bovendien opgenomen in het landelijke programma van LCC projecten.

Voordat ik samen met Priscilla aan het onderzoek begon heb ik getwijfeld of ik dit wel moest doen. Een doelgroep onderzoeken waartoe ik zelf ook behoor, het zou confronterend en in sommige gevallen heftig worden. Dit is allemaal uitgekomen, maar ik had het niet willen missen. Het was fijn om ervaringen van andere christelijke homoseksuele mannen te horen, ook al was dit vanuit de interviewende rol. Bovendien heb ik het idee dat ik, hoe klein deze bijdrage ook is, toch iets heb gedaan voor deze doelgroep waartoe ik zelf behoor.

Niet zomaar aannemen dat zaken onveranderbaar zijn, maar doen wat in je macht ligt om deze aan te pakken.

Liefs,

Daniël

Nog niet erg lang geleden had ik enkele dates met een jongen waarvan ik niet kon zeggen of ik hem leuk vond of niet. Erg veel kans om dat te ontdekken was er ook niet, aangezien het contact al in vroeg stadium werd afgebroken vanwege het ontbreken van een lichamelijke klik  bij de andere persoon. Hoewel de meningen over het hebben van een lichamelijke klik in het beginstadium van het contact tussen twee mensen behoorlijk verschillen, betekende het in dit geval einde oefening. Op dat moment kwam echter de teleurstelling om het hoekje kijken, de welbekende teleurstelling die singles kunnen ervaren wanneer die persoon het uiteindelijk toch niet bleek te zijn. Na enkele peptalks van een vriendin en wat kritische zelfreflectie, continueerde mijn leven zich weer in de stroomversnelling van het afstuderen.

Amper een week later ontdekte ik echter een andere jongeman, en vrijwel gelijk werden mijn jachtgevoelens en onrust getriggerd om hier een project van te maken. Een eerste stap voor het maken van contact werd gezet, en beantwoord. Toen ik dit enthousiast tegen een vriendin vertelde, diezelfde vriendin die mij van peptalks voorzag, keek zij mij met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Daantje, zie je nu niet dat je weer in hetzelfde patroon gaat vallen? Doe toch eens rustig aan, en gebruik je energie liever voor nuttige zaken, zoals afstuderen’, zei mijn vriendin met een vermanende blik in haar ogen. ‘Maar, maar, zoveel ben ik niet met mannen bezig… toch?’. Mijn wanhopige verdediging werd weggevaagd door het spottende lachje van mijn vriendin, en mijn grootste angst werd waarheid. Ik was bezig te veranderen in een mannengek, zo een persoon waarvan mensen zeggen ‘Och , kijk hem nou eens staan met die grote kalverogen, schattig he?’. Ik was bezig mijzelf te reduceren tot het niveau van een giebelend en kwijlend tienermeisje, het werd tijd om mijzelf te herpakken. Weg met mannen hysterie, tijd om nu eens met beide voeten op de grond te landen en het single leven te gaan nemen voor wat het is.

En zo besloot ik zelf tot het idee van een weddenschap, met als prijs vergrootte onafhankelijkheid van de andere leden van mijn geslacht. De restricties zijn duidelijk, geen enkele vorm van romantisch contact met andere homoseksuele mannen. Dit vertaalt zich in het niet mogen smsen, mailen, krabbelen, praten, flirten en daten met de doelgroep. Er zijn zelfs beperkingen voor het gebruik van mijn mail en hyves, en dit allemaal ter voorkoming van. Ik heb een zware eed gezworen om eerlijk te zijn tegenover mijn vriendin wanneer ik de fout inga, waarschijnlijk was dit niet nodig geweest omdat ik een vreselijk slechte leugenaar ben. De kleinste leugen mondt uit in vuurrode wangen, een neergeslagen blik en hopeloos gestotter.
Mijn andere vrienden hebben zich ontpopt tot mede-samenzweerders, en ik heb in deze vijf dagen al meerdere malen mijn kaken stevig op elkaar moeten klemmen om het niet van frustratie uit te schreeuwen. Tevens ben ik twee keer bijna de fout in gegaan, maar heb ik drie keer zeer succesvol gehandeld, wat resulteerde in abrupt afgebroken gesprekken en geblokkeerde mensen op msn, en koel omhooggeworpen blikken in plaats van de gebruikelijke flirterige glimlachjes.

Zes dagen gehad, nog vierentwintig dagen te gaan. De gevolgen als ik faal liegen er niet om, ik moet een reeks aan walgelijke dingen doen waarmee ik jullie niet eens lastig wil vallen door deze te beschrijven. Ik ben dus ook uitermate gemotiveerd om deze weddenschap te winnen. Bovendien  heb ik als single altijd een grote dosis onrust waar ik maar moeilijk mee kan omgaan, en waardoor ik de neiging krijg rust bij een man in mijn leven te zoeken. Iets wat meerdere singles zullen herkennen, en voor mij nu iets om te gaan aanpakken. Met het beeld van de zwijmelende, licht hysterische en kwijlende mannengek voor ogen.

En wie weet, misschien bevalt het mij eigenlijk wel, en plak ik er nog een maand aan vast.

Liefs,

Daniël

Donderdagochtend, kwart voor zeven. Mijn mobiele wekker produceert het schelle gekukel van een haan, en slaapdronken graai ik de bron van ergernis van mijn nachtkastje. Om vervolgens de wekker in sluimertoestand te zetten, waardoor de haan om de negen minuten terugkeert. Wanneer ik uiteindelijk een kwartier later dan gepland naast mij bed sta, begeef ik mij huiverend van de kou naar de badkamer. Het laatste gedeelte van deze reis leg ik hinkend af, in gedachten de hond vervloekend die zijn kluif op het midden van de donkere overloop heeft neergelegd. Ik haal mijn vinger over de lichtschakelaar in de douche, en knijp mijn ogen dicht tegen het felle licht dat mij tegemoet stroomt. Na eerst mijn blaas geleegd te hebben, die voelt alsof hij als voetbal zou kunnen dienen op het aankomende WK in Zuid-Afrika, strompel ik naar de spiegel.

Het eerste dat mij opvalt is mijn haar, of hetgeen daarmee door moet gaan. Terwijl het haar aan de linkerkant van mijn hoofd plat op mijn hoofd gedrukt ligt, staat het haar aan de rechterkant van mijn hoofd recht overeind. Haastig kam ik met mijn vingers het verwilderde haar  naar beneden, althans, dat probeer ik. Ondertussen merk ik baardstoppels op die er de avond daarvoor nog niet zaten, een trotse puist die op mijn kin prijkt en een opgedroogde kwijlvlek bij mijn mondhoek. Hevig twijfelend besluit ik eerst de vervelende puist uit te knijpen, het opgedroogde kwijl weg te boenen en vervolgens laat ik de wasbak vollopen met heet water. Ik smeer het scheerschuim uit over de onderste helft van mijn gezicht, en met de snelheid van een op hol geslagen antilope haal ik het scheermes over mijn gezicht. En inderdaad, haastige spoed is zelden goed. Na een felle pijnscheut sijpelt er bloed uit een snee op mijn kaaklijn. Grommend van frustratie druk ik een tissue tegen mijn kaak, terwijl ik met mijn andere hand in de pot met gel graai om mijn catastrofale kapsel aan te pakken. Met slechts één hand tot mijn beschikking blijkt dit een lastige klus te zijn, zeker omdat mijn haar vastbesloten lijkt om deze ochtend tot een gruwel te maken. Ondertussen zie ik op mijn mobiel dat ik nog maar tien minuten over heb voordat de bus vertrekt, en als van de duivel bezeten ren ik naar mijn slaapkamer terug. Onderweg struikel ik voor de tweede keer over de kluif, en met een wilde ruk trek ik aan de kastdeur. In plaats van haastig wat kledingstukken uit de kast te graaien, wordt ik door een aanval van vertwijfeling getroffen wanneer ik naar mijn kleren kijk. Welke kleren kan ik nu het beste aantrekken? Mijn moeder steekt nieuwsgierig haar hoofd om de hoek van de deur, om vervolgens mijn stressgehalte nog meer te verhogen door aan te geven dat de bus over exact zeven minuten vertrekt. Ik graai wat kleren uit de kast, en trek ze naar de douche teruglopend aan. Voor de spiegel probeer ik tegen beter weten in mijn haar nog in bedwang te krijgen met een kam en vingertoppen met gel, maar wanneer ik zie dat ik nog maar vier minuten heb is het tijd om te gaan.

En ja hoor, de ochtend verloopt verder zoals dit soort ochtenden altijd verlopen. Buiten sprint ik met een nog lege maag richting de bushalte, onderweg erachter komend dat mijn zelfgesmeerde boterhammen nog in de koelkast liggen. Geen tijd meer, doorsprinten en die bus halen. De wind beukt ondertussen genadeloos op mijn haar  in, en ik voel hoe al de moeite die ik gedaan heb voor niets is geweest. Wanneer ik de hoek om ren, zie ik nog net de achterkant van de bus in de verte verdwijnen. Slechts een gedachte af van een woedende scheldtirade kijk ik op mijn mobiel, die mij vertelt dat ik zelfs nog dertig seconden te vroeg ben.

In plaats van na te denken over manieren om mijn ochtendritueel in te korten, beloof ik mijzelf voor de honderdste keer dat ik mijn rijbewijs ga halen, om niet meer afhankelijk van het openbaar vervoer te zijn. 

Ach, iedereen heeft wel eens zo een ochtend, wat jullie?

Liefs,

Daniël

Ik volgde de situatie vorig jaar rond de geschorste homoseksuele leerkracht met grote belangstelling, met name omdat ik het zelf lastig vond hierin een standpunt te vormen. Naast homoseksueel ben ik tenslotte ook christen, en ik ken de gedragscode waaraan met name streng-christelijke gemeenschappen zich trachten te behouden. Ik leg de nadruk op trachten, aangezien ook deze christenen mensen zijn die fouten maken. Homoseksueel zijn is iets waar je volgens de meeste van deze christenen niets aan kunt doen. Het is een aangeboren zonde, een zonde waar je in je leven niet aan toe mag geven. Homoseksuelen die besluiten iemand lief te hebben, een verlangen dat vrijwel iedere persoon op deze planeet in zich heeft, geven zich in de ogen van deze mensen bewust over aan een zonde.

Ik ga mij hier verder niet over uitlaten, dit heb ik tenslotte al eens eerder gedaan. Ik heb hierin een ander standpunt dan deze christenen ingenomen, omdat ik zowel homoseksueel als christelijk ben, en ik een voor mij leefbare manier moest en moet vinden om met deze combinatie van subidentiteiten te leven. Iets wat niet altijd gemakkelijk is, zelfs zonder de oordelen en opvattingen van mensen zoals deze. En tevens ook iets waar deze mensen zich over het algemeen niet druk om maken, zij verkiezen ervoor een oppervlakkige opvatting aan te nemen zonder te proberen zich in te leven in hetgeen waarover zij een zwart-wit denkbeeld hebben. En uiteraard zonder de feiten te onderzoeken (en ja, dan heb ik het over de types die homoseksualiteit als een keuze zien).

Toch moet mij iets van het hart over de hypocrisie waarmee dit voorstel gepaard gaat. Laten wij er even van uitgaan dat homoseksualiteit inderdaad een zonde is, welke je niet mag praktiseren en waar je vooral niet over mag praten. Waarom moet uitgerekend deze ‘zonde’  eruit gefilterd worden? Hoe zit het dan met de directeur die fantaseert overt de overbuurvrouw en de juffrouw die in het weekend de kroegen onveilig maakt en standaard maandagochtend een kater heeft? En terwijl ik deze voorbeelden erbij haal, besef ik mij gelijk weer hoe belachelijk het is homoseksualiteit gelijk te stellen aan dit soort zaken, iets wat de mensen die dit wetsvoorstel steunen doen. En erger, aangezien homoseksuele leraren en leerlingen blijkbaar geweerd mogen worden van deze scholen, terwijl al die andere zogenaamd vroomde mensen vrolijk doorleven. En waarom kan dit? Omdat er blijkbaar homoseksuele docenten en leerlingen zo dapper waren voor hun geaardheid uit te komen op een school die hiermee totaal niet mee wist om te gaan, en zo moedig waren om ervoor te kiezen een leven aan te gaan waarin zij een partner vonden om van te houden. En is het dan logisch om als christelijke school hierop de docent of leerling te schorsen, nadat deze na een strijd eindelijk de moed had hiervoor te kiezen?

Ik raad deze mensen dan ook aan het gezegde “wel de splinter in het oog van de ander zien, maar niet de balk in het eigen oog” te lezen, en vervolgens in de spiegel te kijken. Misschien wordt er een klein stukje van die balk zichtbaar, misschien niet. Anyway, ik wil de mensen die hier morgen tegen gaan staken in Den Haag (hiertoe opgeroepen door homo-tijdschrift Expreszo) succes wensen, ik hoop dat zij succes mogen hebben hierin. Ik kan zelf niet, vanwege belangrijke zaken omtrent het onderzoek, maar ik vind het wel belangrijk dat stemmen tegen dit wetsvoorstel ook gehoord worden.

Wat vinden jullie van het wetsvoorstel? Belachelijk, begrijpelijk of misschien wel heel normaal? Laat het weten!

Liefs,

Daniël

Terwijl ik langzaam wegzweef in de zorgeloze en comfortabele sluiers van de slaap die mij overvallen heeft, beland ik ineens met beide voeten weer op de grond. Met beide voeten op een keurig bijgehouden gazon om precies te zijn, geurend naar pas gemaaid gras. Voor mij strekt een prachtige woonwijk zich uit, compleet met gazonnen aan weerszijden en daarachter grote villa’s en bungalows, omzoomd door prachtige tuinen. Verbaasd en met open mond kijk ik rond, tot ik een beweging voor mij in het gras zie. Een labrador kwispelt vrolijk met zijn staart, terwijl hij mij aankijkt met de volledige toewijding die alleen honden kunnen hebben. “Toby, schat, wat doe jij hier nou? Was jij niet weg met Melissa”, hoor ik mij tot mijn eigen verbazing zeggen. De hond, vernoemd naar de hond die ik had toen ik begin twintig was, blaft enthousiast. Op datzelfde moment hoor ik enthousiast geroep achter mij, en terwijl ik mij omdraai zie ik hoe een jong meisje de hoek van een ruime bungalow omrent. Voordat zij met een vrolijke blik in haar ogen het woord ‘papa’ roept weet ik al dat zij mijn dochter is, hoe verward en stomverbaasd mijn geest op dat moment ook is. Melissa pakt mijn hand, en trekt mij enthousiast richting het huis. Terwijl ik over de drempel naar binnen stap, merk ik gelijk hoe veilig en goed ik mij hier voel. Dit huis is mijn thuis, hier heb ik na al die jaren mijn geluk en rust gevonden. Met een glimlach op mijn gezicht en mijn dochter en de labrador naast mij, ontdek ik een spiegel aan de wand van de gang. Ik werp een blik in de spiegel, om tot de ontdekking te komen dat mijn uiterlijk sinds mijn twintigste niet veranderd is. In mijn droom verbaast dit mij niet, tenslotte telt tijd niet in dromenland. Ik veeg een lok lang haar van mijn voorhoofd, en ik trek aan de stropdas die om mijn hals geknoopt zit. Mijn look is in ieder geval wel enigzins veranderd. Ergens in het huis klinkt de stem van mijn moeder, en ik loop naar de werkkamer van Richard toe. Op datzelfde moment weet ik dat Richard de man is met wie ik al elf jaar samen ben, en het verbaast mij dan ook niet hem samen met mijn moeder in zijn werkkamer aan te treffen. “Richard liet mij de recencies op je nieuwste boek zien, ik ben zo trots op je”, zegt mijn moeder terwijl ze mij omhelst. Terwijl mijn hart een slag overslaat, kijk ik naar het vriendelijke gezicht van mijn geliefde. “Klopt schat, en je moeder had het geweldige idee om vanavond samen met je vader naar de kerk te gaan, er schijnt een gastspreker te komen”. Nu tollen de gedachten wel door mijn hoofd. Mijn eigen geschreven boeken, een man, een dochter, samen met mijn man naar de kerk, mijn moeder… Terwijl ik steeds meer het gevoel krijg dat er iets niet klopt, verandert de omgeving om mij heen.

Ik sta op een open plein, waar golven van hitte de lucht boven de zandkleurige stenen laten rimpelen. Angstig zoek ik naar de situatie waar ik zojuist nog in was, maar vreemd genoeg kan ik mij geen details ervan herinneren. Slechts een flauw gevoel van verlies ebt langzaam weg in mijn geest, en dan kijk ik naar de persoon die naast mij staat. Eduard, één van mijn trouwste en meest getalenteerde medewerkers in de instelling die ik opgericht heb. Een hulpverleningsinstelling voor christelijke homoseksuelen, om een manier van leven voor hen te vinden die bij hen past, niet met de gedachte hen de weg van genezing van hun seksualiteit of verstoting van hun voormalige religie op te dringen. Een organisatie die ook strijdt voor de rechten van homoseksuelen wereldwijd. Op datzelfde moment weet ik ook dat ik mijn leven heb gewijt aan het geloof en mijn behoefte andere mensen te helpen, en dat ik hierdoor nooit een partner en gezin heb gekregen. Ergens diep van binnen knaagt eenzaamheid aan mijn ingewanden. ”Kom Daan, het wordt tijd dat wij hier eens een goed woordje met die leider gaan praten, ik heb het gevoel dat wij hier iets kunnen bereiken”, zegt Eduardo. Ik weet nu de reden waarom wij hier zijn, het spreken met een lokale leider over het proces dat momenteel gaande is tegen een man die betrapt is op ’sodomitische handelingen’. Terwijl ik samen met mijn medewerker het gebouw inloop waar wij verwacht worden, wis ik het zweet van mijn voorhoofd af. Ik kijk naar de mensen die wij tegenkomen, en voel de intense haat die uit de blikken van sommigen straalt. Ik voel dat er iets mis is, en zodra ik een open ruimte betreed waar een man hooghartig rondloopt, weet ik het zeker. De man draait zich onverwacht om, en ik open mijn mond. “Wij zijn hier om..”, begin ik. Op datzelfde moment zie ik het pistool in de hand van de man, en hoor ik een harde knal.

Met een schok ontwaak ik. Terwijl ik verontrust naar het raam kijk, zie ik dat de ochtendschemer is aangebroken. Wat een vreemde droom, een droom die begon met een utopie en tegelijkertijd ook een andere kant van het leven liet zien. Dromen kunnen (on)verwerkte processen zijn, processen waar het onderbewustzijn mee bezig is. Momenteel denk ik wel eens na over de toekomst, mijzelf afvragend welk pad ik na het afronden van mijn opleiding in zal slaan. Mijn onderbewustzijn is hier dus mee aan de slag gegaan, de droom producerend die mij om half zes ’s ochtends rechtop in bed deed belanden.

Herkenbaar? Hebben jullie lezers wel eens dromen waaruit jullie naar adem happend ontwaken, of dromen over de toekomst?

Liefs,

Daniël

De herinneringen aan mijn ‘eerste keer’ zijn nog levendig in mijn gedachten aanwezig. Een bijzonder moment in mijn leven, een moment dat mij altijd bij zal blijven. Ik voelde dat het goed was, ik wilde dit doen uit liefde voor mijn vriend, maar tegelijkertijd voelde ik mij ontiegelijk onzeker en kwetsbaar. Hoewel het tegenover mijn vriend was, stond ik naakt, en hij zag mijn lichaam in zijn geheel. Met alle onvolmaaktheden erbij. De gedachte eraan maakt mij onrustig, wat als…? Ik kon nog niet geloven dat een andere man mij daadwerkelijk aantrekkelijk kon vinden.
Het moment verliep echter als vanzelf, ik herinner mij nog goed het gevoel toen hij aangaf hoe erg hij naar mij verlangde, en hoe mooi hij mij vond. Het voelde alsof de wereld aan mijn voeten lag, niets kon meer stuk. Mijn vriend hield van mij, niet alleen van mijn volmaaktheden maar ook van al mijn onvolmaaktheden. Ik hoefde mij nergens voor te schamen, het was goed. Het gebeurde vanuit onze liefde voor elkaar, niet slechts voor het bevredigen van lusten, en dat maakte dat de band tussen ons zich nog meer versterkte. Zelfs het gestuntel dat komt kijken bij de eerste keer seks was niet erg, het was fijn om erachter te komen waar elkaars verlangens lagen, en deze op speelse wijze te ontdekken.

Na een lange gezamenlijke douche lagen wij tevreden naast elkaar op het bed, beide naakt. Mijn lichaam tintelde nog zwak na op de plaatsen waar jij mij aangeraakt had, en verliefd keek ik jou aan. “Dit voelde MEER dan goed aan”, zei ik met onvaste stem. Jij grinnikte, om vervolgens een speelse kneep te geven op een plaats waar ik je bestraffend voor moest aankijken. Liefde en lust waren nog nooit zo sterk verbonden geweest als op dat moment, onbeschrijfelijk…

Wat was het toch fijn.

Midden in het afstudeerjaar (onderzoek en minoren), werkende in het beroepsveld, stukken schrijvend voor deze site en bezig met nog een aantal andere zaken. De maat is op dit moment vol en de batterij is leeg. Het enige wat ik momenteel wil is naar een ver en warm land vliegen, om mij daar aan te sluiten bij een inheemse stam en net te doen alsof alle verplichtingen in Nederland niet meer bestaan. De hele dag om een gebedspaal dansen in een inheemse outfit, hutjes bouwen van takken en palmbladeren en afsluiten met een avondritueel waarbij de huid van giftige kikkers wordt gebruikt om aangename hallucinaties op te roepen. Helaas blijven deze beelden slechts dagdromen, en zit ik voorlopig nog stevig verankerd in een spinnenweb van verplichtingen. Verplichtingen waar ik zelf voor heb gekozen, laat dit duidelijk zijn.

En juist op dit moment, een tijdstip waarop ik het absoluut niet kan gebruiken, duikt die oude angst uit het verleden op. Logisch, door al de constante stress en spanning die voortvloeit uit de vele bezigheden van het moment, zit ik niet lekker in mijn vel. De grote hoeveelheid spanning kan al snel omslaan in angst, wanneer hiervoor de juiste triggers aanwezig zijn. En laat dit nu bij mij het geval zijn. De angst om uitgesloten en uitgekotst te worden vanwege het anders zijn is weer aanwezig, hoe onrealistisch deze ook mag zijn.
Ik ben deze angst in het verleden al onder ogen gekomen, en heb met deze angst gedeald. Onrealistische angsten (als neurotische trek) kunnen echter weer terugkomen, op momenten wanneer de persoon zich mentaal niet  sterk voelt. Dit is nu het geval, en dit moet ik mij ook voorhouden. Het vermijden van situaties waarbij deze angst zich openbaart, is geen goed idee. Om van de angst af te komen, is het belangrijk aan deze blootgesteld te worden, en te ervaren hoe onrealistisch de angst is. De succeservaringen die hierdoor ontstaan, helpen om de angst in een realistischer perspectief te zien. Mensen die aan een angststoornis lijden of op een andere manier angst ervaren, weten dat dit niet gemakkelijk is. Bewust ervoor kiezen om die angst te voelen en te ervaren, het is absoluut geen pretje.

Ondertussen ben ik de dagen op de kalender aan het afstrepen tot het einde van dit afstudeerjaar, en met mij veel andere studenten. Afstuderen blijkt zwaar te zijn, de hogeschool lijkt vastberaden een zeer selecte groep studenten te laten slagen, en oververmoeid en opgebrand de arbeidsmarkt op te sturen. Ik probeer de komende tijd in ieder geval rustig aan te doen, voor zover dit mogelijk is tijdens dit schooljaar. Regelmatig sporten en slapen, goed en gezond eten en onnodige en energievretende activiteiten afstoten vormen de kern hiervan. Ontspanningsoefeningen en mediteren helpen het over-alerte lichaam in ruststand te brengen, en ook deze ga ik vaker doen. Alles om dit vervloekte afstudeerjaar maar door te komen, en dat felbegeerde diploma in de kontzak van mijn spijkerbroek te kunnen steken.

Hoe zit het met jullie, zijn er onder jullie mensen die momenteel afstuderen, of mensen die zich herkennen in bovenstaande klachten? Hoe gaat het afstuderen bij jullie, en voor de mensen die met deze klachten kampen, hoe gaan jullie hiermee om?

Liefs,

Daniël

1. Wie van jullie is het mannetje, en wie is het vrouwtje?
Deze vraag heb ik nogal wat keren moeten aanhoren tijdens mijn ex-relaties, tot op het vervelende af. Gehecht als mensen zijn aan alles wat naar normaal neigt, en beperkt in hun manier om dingen die afwijken van deze norm te begrijpen, proberen zij zelfs een relatie tussen twee mannen  te begrijpen in termen van man-vrouw. Logisch, en ik denk dat in een aantal situaties één van de twee homo’s vrouwelijker is dan de andere homo. Maar kom op, let’s face the facts, het blijven twee mannen. Klaar.

2. Nu jij uit de kast bent ga je toch geen leren broeken en make-up dragen?
Zelfs nu zie ik nog de verschrikte gezichten van mijn broers voor mij, terwijl zij dit vroegen. Ja natuurlijk wel, ik pakte gelijk een leren broek uit de kast waarin mijn billen uitpuilden, smeerde mijn wangen vol met rouge, verfde mijn haar platinablond, liet er extensions in vlechten en zette iedere opmerking kracht bij met een wapperend slap polsje en een hoog giebeltje……… Niet dus. Natuurlijk voldoen een aantal homoseksuelen aan dit heersende stereotype, maar ook een groot aantal niet. Waaronder ik.

3. Twee homo’s in hetzelfde bedrijf? Die moeten wel een relatie krijgen!
Homoseksuele mannen zijn tegenwoordig niet meer zo schaars vertegenwoordigd als halverwege de vorige eeuw, maar talrijk is een te groot woord. Wanneer ik dan ook in de klas kwam bij een andere homo, of werkte met een andere homo, was ik automatisch voorbestemd voor deze persoon. “Daan, is hij niets voor jou dan? Hij is toch ook homo?”. Ja, en dan? Omdat wij beide toevallig homo zijn, neem ik gelijk genoegen met die persoon? Niet dus. Homoseksuelen hebben ook smaak, en ook dat werkt hetzelfde als bij heteroseksuelen. Als heteroseksuele man is het dus ook vreemd te denken dat die homoseksuele kennis ‘misschien wel verliefd kan worden op je’. Egostrelend voor heteromannen, maar in veel gevallen niet waar.

4. Homo’s houden van shoppen.
Oef, wanneer dit met een knipoog tegen mij gezegd werd, stonden de haren in mijn nek recht overeind. Ik zal eerlijk zijn, natuurlijk vind ik het heerlijk een goed gevulde kledingkast te hebben, en mooie kleren te dragen. Maar ik ben zeker geen fan van lange middagen door winkels slenteren, paskamers in en uit te lopen en constant het altijd positieve advies van verkoopsters te moeten aanhoren. Laat mij maar in één keer slagen, waardoor ik een aantal maanden later pas weer de gevreesde pashokjes in hoef te gaan.

5. Het is helemaal niet erg dat je homo bent hoor, ik heb er absoluut niets tegen!
Deze opmerking ging vrijwel altijd gepaard met een uitermate overtuigende blik, handen die zenuwachtig in elkaar wrongen en een lichaamshouding die uitstraalde ‘ik doe mijn best!’. De bewijzingsdrang van een aantal mensen, gekenmerkt door de zin ’ik vind het ECHT niet erg hoor dat mensen homo zijn’ vond ik altijd positief. Maar op sommige momenten ook genant. Deze goedzakken deden zo hun best om te laten zien dat homosekualiteit vooral niet erg is, dat zij het daardoor juist extra beladen maakten. Tot deze categorie behoorden ook de hetero mannen die net zo lang in mijn billen knepen om te bewijzen dat zij niet bang voor homo’s zijn. Tot het moment dat ik genoodzaakt was, met een paars achterwerk, hen het tegendeel te bewijzen.

Terwijl ik de bovenstaande opmerkingen nog eens doorneem, zit ik breed te grijnzen. De situaties waarin ze gemaakt werden spelen weer door mijn hoofd, en al met al heb ik behoorlijk geboft dat het bij deze opmerkingen gebleven is. Er zijn heel wat negatievere varianten te bedenken, en gelukkig ben ik daarmee tot nu toe nauwelijks in aanraking gekomen. Zo moest ik pas lachen om de bekentenissen van een streng gereformeerd gezin, zij hadden een homoseksuele man patat zien eten. Zij waren hier uitermate verbaasd over. Een homoseksuele man die net als zij patat at? Geen ontbijt van verpulverde slakken en vleermuisvleugels? En… Hij douchte zichzelf ook, net als zij? Geen wasbeurt in een kuip gevuld met stierenbloed? De verschillen lijken dus best mee te vallen.

En hoe zit het met de lezers, herkennen jullie de bovenstaande opmerkingen en vragen? Misschien hebben jullie ze zelf wel eens gemaakt, of aangehoord?

Liefs,

Daniël

Ik schreef al eerder over de verschillen tussen homoseksuele mannen, variërend van mannen waar weinig aan op te merken valt, tot de categorie roze boa’s en gepoederde wangetjes (en alles wat hiertussen valt). Bij de tweede categorie is het homoseksuele gedeelte van de identiteit duidelijk waarneembaar, er komen geen intuïtieve gevoelens aan te pas. Er hoeft slechts te worden afgegaan op de uiterlijke kenmerken. Hierbij is het alsnog oppassen, sinds heteromannen de meteroseksuele man hebben uitgevonden.
Bij de eerste categorie wordt het waarnemen van de homoseksuele identiteit al veel lastiger, en laat deze categorie nu net het type mannen bevatten waar ik op val!

Sinds ik mijn coming-out heb beleefd en bewust met het ontwikkelen van mijn seksuele identiteit aan de slag ben gegaan, is mijn intuïtie sterker geworden. Niet helemaal waar, ik durf sinds die tijd meer op mijn intuïtie te vertrouwen, en ik kom er vaak achter dat ik zaken juist aanvoel. Dit met dank aan mijn opleiding, waarin mij geleerd werd niet alleen met het hoofd, maar ook met onderbuikgevoelens te werken en handelen. In het werkveld pas ik dit (met succes) volop toe, wanneer het op mannen in mijn prive leven aankomt ben ik hier echter nog onzeker in.

De reden en oorzaak voor deze onzekerheid zijn redelijk simpel. Door de jaren heen ben ik steeds meer getraind geraakt in het herkennen van homoseksuele mannen, vooral categorie twee en alles wat tussen categorie één en twee valt vormen geen probleem meer. Categorie één vormt echter het grote probleem, en is de bron van mijn onzekerheid. Intuïtief voel ik donders goed aan wanneer een man op andere mannen valt, ik krijg dan een flauw onderbuikgevoel wat nergens mee te vergelijken is. Het is zelfs zo dat ik gevoelens voor mannen die in mindere mate aanwezig zijn kan aanvoelen, dit had ik pas nog met de partner van één van mijn vriendinnen. Terwijl hij mij thuis bracht na een avond film kijken, voelde ik in mijn onderbuik het welbekende gevoel opkomen. Verbaasd keek ik de jongen aan, die eruitziet en zich gedraagt als een ware alfaman. Zoals altijd negeerde ik het gevoel, besloot mijzelf voor gek te verklaren en het te vergeten. Tot mijn vriendin tijdens een gezellig avondje haar stem liet afdalen naar een zacht gefluister, en zachtjes aan mijn mouw trok. “Daan, ik denk dat Johan biseksueel is”. Aarzelend vroeg ik waarom zij dat dacht. “Hij vindt het niet erg naar zoenende mannen te kijken, en hij vindt het zelfs niet goor om te zien dat twee mannen seks met elkaar hebben. Ik vond dat vreemd, dus ik heb hem gevraagd of hij soms op mannen valt. Hij keek me een beetje verlegen aan, en vroeg toen of het wat zou uitmaken als dat zo was”. Ik knikte bevestigend, en vertelde haar van mijn eerdere ervaringen met mijn gaydar, dat ik de zwakke homoseksuele gevoelens van haar vriend op de één of andere manier al had opgepikt.

Hoewel dit een succesverhaal lijkt, durf ik niet naar mijn intuïtieve gevoelens te handelen. Toen ik pas een leuke jongen in de kroeg tegenkwam, waar mijn gaydar zachtjes bij ging neuriën, durfde ik niet op hem af te stappen. Dit ondanks zijn glimlachjes in mijn richting. Telkens schiet de gedachte door mijn hoofd, ‘wat als dit een hetero man is, wat sta ik dan voor gek’. Om nog maar niet te spreken van de kans op een vernietigende opmerking of een blauw oog, al zijn er natuurlijk ook genoeg heteromannen die het als grap af zouden doen.
In plaats daarvan blijf ik dus met mijn kont op de barkruk zitten, onderzoek ik zijn omgeving op de aanwezigheid van vriendinnen (hoe meer vriendinnen, hoe meer kans dat hij homoseksueel is) en probeer ik andere kenmerken te zoeken waardoor ik zekerder van mijn zaak kan zijn.

Zo frustrerend! Kan elke man of vrouw niet een bordje om zijn of haar nek hangen met het woord hetero-of homoseksueel erop? Het maakt de wereld er ongetwijfeld een stuk gemakkelijker op, zeker voor homoseksuele mannen!

Liefs,

Daniël