Het is het straatbeeld geworden: mensen met hun mobieltjes. Tegenwoordig staat alles in het teken van deze krengen. Mensen hebben de voortdurende behoefte om bereikbaar te zijn. En van bereikbaar op de “je-kunt-me-bellen-en-smsen”-manier is het inmiddels uitgebreid tot het punt waar je zelfs een berichtje krijgt wanneer iemand heeft gereageerd op een facebook-status van een ander iemand. De informatiestroom is enorm. Waar je vroeger bij thuiskomst pas wist of je gebeld had (mits je uberhaupt een antwoordapparaat had), halen we nu om de tien minuten onze telefoon uit de tas om te kijken of we nog iets gemist hebben. Waar je vroeger hoopte dat iemand thuis was zodat je kon bellen met de vraag hoe het met de ander gaat, kun je nu gewoon de hele dag door lezen wat de ander doet op twitter. Het is allemaal maar één druk op de knop van ons verwijderd, iedere dag en op ieder moment van de dag.

Ik vraag me oprecht wel eens af of dit nou een positieve ontwikkeling is of juist niet. Natuurlijk is het hele mobiele tijdperk een goede mogelijkheid om de tijd te doden wanneer je je verveelt. Maar tegelijkertijd zie ik om me heen – en merk ik aan mezelf – dat de behoefte om je hebben en houden met de rest van de wereld te delen onbedwingbaar lijkt. De grenzen zijn een beetje weg, wat naast een beetje vreemd ook extreem pijnlijk kan zijn. Hop, even naar het profiel van je ex om daar te lezen dat hij/zij alweer met anderen bezig is. Klik, even naar twitter en lezen dat niet jij de baan hebt gekregen, maar je superblije collega. En wauw, die leuke persoon die je hebt ontmoet… Eens even kijken op hyves wat zijn/haar hobby’s zijn.

We hoeven gewoon niet meer echte interesse in elkaar te tonen. Alles wat we willen weten staat er, alles wat we willen vragen wordt beantwoord, alles wat we tegen elkaar willen zeggen, kan gekrabbeld worden. Het is absurd. Maar tegelijkertijd vrijwel onmogelijk je ervan af te sluiten. We kennen allemaal wel het gevoel dat je krijgt wanneer je er onderweg achterkomt dat je je mobieltje thuis hebt laten liggen. Dat gaat van lichte onrust tot blinde paniek. Eigenlijk kunnen we niet wachten om achter een computer te kruipen en aan facebook mede te delen dat ons mobieltje thuis ligt.

Het is maar vreemd, al die mensen die naar een klein schermpje staren. Want terwijl je in de trein zit en op een hyves-berichtje van een oude kennis reageert, zie je niet wie er naast je zit, wat er om je heen gebeurt en waar het eigenlijk om draait. De échte wereld om je heen.

“Heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee Sandraaaaaaaaaaaaa (of iedere andere willkeurige naam), hallloooooooooo!”

Sandra reageert dan vervolgens alsof iemand net een kurk uit haar reet heeft getrokken en ze volledig leegloopt.

“Noooooooooouuuuuuuuu meeeeeeeeeeeeiiiiiiiiiiiiiiiiddddddddd! Hallooooooooooooooo! Wat doe JIJ nou hier!”

Dit alles gebeurt op hoog volume, met nog hogere uithalen. Honden rennen nog net niet jankend weg bij dit gejammer op semi-ultrasone toon. De ‘wat doe JIJ nou hier’ wordt met zoveel verbazing uitgesproken dat je bijna gaat twijfelen of je je niet toevallig  in een uithoek van de Kalahari-woestijn begeeft.

Wat ik hier boven beschreven heb is een algemeen bekend fenomeen. Ik hou het graag bij de perfect treffende naam die Sara Kroos er ooit aan gaf in één van haar columns: hysterische wijven.

Vrouwen die op het minste geringste reageren alsof de hemel op aarde is neergedaald. Verschrikkelijk. Zo’n Miep Kut die de hele dag onoprechte enthousiaste kreten staat uit te kirren, gepaard met hand-, hoofd- en been gebaren bij elke keer dat haar stem omhoog gaat (en dat is vaak).

Als twee hysterische wijven elkaar gevonden, better hide. Ze zullen elkaar analyseren zoals twee honden die aan elkaars reet staan te snuffelen.

“Noooouuuuuuuuu wat een GE-WEL-DI-GE schoenen. Waar heb je die VANDAAAAAAAAAAAN?”
,,Ja nou en jij dan! Wat zie je er goed UUUIIIIIIIIIT!!”

Pfffff.

Vervolgens gaan ze dan op dezelfde toon verder over de rest van hun leventjes. Vaak zijn de hysterische wijven in te delen in twee categorieën:

- Vrijgezelle maneaters die zich zo bitcherig opstellen dat je niet begrijpt dat er ook ooit maar één man op aarde het in zijn hoofd heeft gehaald daar overheen te willen.
- Getrouwde vrouwen met een aantal koters die zich ondanks alles elke dag kleden alsof ze op het punt stonden om zich richting de Oscaruitreikingen te begeven.
Tot welke van de twee categorieën ze ook behoren, de hysterische wijven hebben één ding gemeen. Hoe enthousiast en vriendelijk ze ook lijken te zijn, ze menen er geen hol van. Ze zullen namelijk elke mogelijkheid aangrijpen om jou, bij een ander hysterisch wijf, zwart te maken. Dit is een soort standaard inbegrepen gedrag. Alle hysterische wijven doen het en worden er dan automatisch ook weer slachtoffer van.

Bovenstaande lijkt niet uit te maken. Aangezien de hysterische wijven elkaar nodig hebben om op te scheppen over hun GE-WEL-DI-GE leventje en verder niet luisteren, is het slechts een uitlaatklep. Het had net zo goed de stoeptegel op de hoek van de straat kunnen zijn, maarja, dat staat dan weer zo achterlijk. Hysterische wijven zijn vaak groepsdieren. Ze hebben dan zo’n EEEEEEEEEEEEEEEEENIG vriendinnengroepje met wie ze allerlei ‘lekker gekke’ activiteiten doen en bovendien gaan ze iedere maand samen lunchen. Eigenlijk proberen ze wanhopig een groepje Sex and The City vriendinnen te vormen, maar ze zijn het nét niet.

Zolang ik er maar met een grote boog omheen kan lopen en het niet aan hoef te horen, vind ik het prima. Ik dank God op mijn blote knieën dat mijn vriendinnen niet tot bovenstaande te rekenen zijn. Ik vermijd hysterische wijven.

Het enige waar ik op kan hopen is dat ze binnen een aantal jaren allemaal hun stembanden naar de klote hebben geschreeuwd met hun uitspattingen. Dan kunnen ze hun gedrag voortzetten in heerlijke stilte en heb ik er geen last meer van. Win-win.

Zoals jullie wel gezien hebben, heb ik jullie behoorlijk verwaarloosd. Laatst was er wel een stukje van Esther, die Thijmen 1 dag onder haar hoede heeft genomen als moeder! Zijn er nog meer aanbiedingen? ;-) Heerlijk zo’n dagje dat je zelf lekker mag uitrusten en toekijken hoe iemand anders het doet!

Thijmen is inmiddels alweer een half jaar geweest! Hij groeit als kool. Hij weegt 9 kg, bij een lengte van 70 cm, een dikke beer dus! Hij is al volop aan het omrollen, en probeert zo nu en dan te kruipen! In ieder geval ligt hij zowat nooit een seconde stil! (op zijn slaap na dan, haha). Als hij probeert om te rollen levert dat vaak hilarische situaties op, want hij probeert het altijd en overal. Soms als hij op de bank ligt begint hij ook te rollen en dan rolt hij tegen de rugleuning waardoor hij niet verder kan rollen. Dan is het huilen geblazen want dat vindt hij maar niets. Ook het tegenovergestelde is waar. Als meneer zich succesvol heeft omgerold dan krijgt hij een stralende lach op zijn gezicht van pure trots.

Inmiddels zijn ook twee tandjes door! Gelukkig voor hem, en ook voor ons! Wat een hel, hij had pijn en huilde daardoor veel. Soms begon het ‘ s nachts ineens. Was hij heel hard aan het krijsen van de pijn. Zielig hoor, maar ik vond mezelf toch ook wel zielig toen ik voor de 3e keer op rij bij zijn bedje stond midden in de nacht. Gelukkig zijn ze nu door en wachten we de komst van de overige tandjes af!

Ik zit zelf ook alweer helemaal in het werkritme. Ik werk 3 dagen, van 9 uur, dus 27 uur per week. In het begin is dat best even pittig hoor! Als je thuis komt is er namelijk Thijmen die ook aandacht nodig heeft. Normaal gesproken liet ik me op de bank zakken en ging koken wanneer ik eens een keer honger had. Maar we zitten nu in een strak ritme met z’n allen, haha ik ben blij als ik om 20.15 op de bank kan ploffen. Mijn avond kan beginnen!

Ik geniet enorm van Thijmen en ik had nooit verwacht dat het moederschap zoveel voor me zou betekenen! Ik ben echt overspoeld door liefde voor Thijmen. Ook ben ik wat labieler/emotioneler geworden. Er hoeft maar een geboorte (van wie dan ook, kan ook een panda zijn) op tv te zijn en ik zit er alweer jankend bij. Misschien stabiliseert dat nog wel. Ze zeggen het: 9 maanden op, 9 maanden af! Ik vond dat altijd eerst onzinnig! Maar ik merk het toch wel. Ook aan mijn lijf, die heeft inmiddels zijn oude proporties weer terug (plus een cup maat extra die van mij niet bepaald had gehoeven, maar goed, alles voor Thijmen)

Daarnaast is ons flatje toch echt te klein geworden! We gaan dus binnenkort verhuizen naar een eengezinswoning MET tuin en MET ruimte. Lang leve de zolder waar ik het mijn wasdomein maak. Nu slingert overal door het huis of op het balkon was, maar straks, straks is er orde. Haha hoor mij nu, zo huiselijk ben ik nog nooit geweest! Eerst maar waarmaken…

Een van mijn voornemens is om meer te schrijven, maar ja, jullie weten hoe het gaat. Zoiets neem ik me dan voor en ineens kom ik er dan achter dat het toch wel errrrug lang geleden is dat ik jullie van een berichtje heb voorzien! Maar voornemens moet je altijd blijven houden toch?

Liefs
Saar

Een wijze man zei ooit dat je het meest kunt leren van gedrag waarvoor je zelf allergisch bent. In mijn geval klopt dit absoluut, zeker wanneer ik naar het bovenstaande voorbeeld kijk. Vanwege mijn homoseksualiteit heb ik erg veel moeite met het intiem zijn in openbare ruimten, hand in hand lopen met mijn partner of zoenen na een leuke date zit er voor mij niet in. Natuurlijk maak ik deze keuze zelf, in Nederland is het (over het algemeen) mogelijk om deze dingen als homoseksuele man in het openbaar te kunnen doen. Om mijzelf te bewijzen dat ik absoluut niet bang ben en mij niets van anderen aantrek, heb ik dan ook een tijdje elke gelegenheid aangepakt hand in hand te lopen of een zoen aan mijn vriend te geven op een overvol station. Het voelde fijn aan, een overwinning voor mijzelf tegenover niet-tolerante mensen in de samenleving. Bovendien is het fijn om genegenheid aan een liefdespartner te kunnen tonen.

Toch vielen mij de blikken op, het gefluister en de opmerkingen, de overdosis aandacht die mensen voor twee zoenende mannen hebben. En hoe zeer ik probeerde deze dingen aan mijn laars te lappen, ik kon het niet. In plaats van mij niets aan te trekken van de medemens om mij heen, besloot ik dat een grote gebaren van intimiteit in het openbaar niet opwogen tegen de neveneffecten vanuit de samenleving. Dan maar een stiekeme kus in een donker steegje, een hand in mijn hand tijdens een avondwandeling in de duisternis, of een liefdevolle blik in plaats van een strelende hand.

Voor mij een keuze die prima is uitgevallen, een keuze waarmee ik vrede heb. In sommige situaties is het lastig, wanneer ik bijvoorbeeld date is de o-zo-beruchte eerste zoen in veel gevallen niet zo heel spontaan en gemakkelijk zoals het hoort te zijn. En blijkbaar wekt de keuze op onbewust niveau nog enige wrevel op, wanneer ik geconfronteerd word met mensen die hun affectie voor elkaar wel in het openbaar laten zien.
Misschien is het een kwestie van de persoon ontmoeten waarbij het allemaal niet uitmaakt, waarvoor mijn gevoelens zo sterk worden dat de rest van de wereld er niet meer toe doet. Of is het een kwestie van groeien, ontwikkelen, sterker en minder onzeker worden? De tijd zal het leren…

Liefs,

Daniël

Gedurende mijn volledige studie heb ik gratis met het OV kunnen reizen. Ideaal, je hopt zonder na te denken de trein in en uit en het gevaarte brengt je overal waar je wezen moet. Dat je 20 minuten van de in totaal 40 minuten die je af moet leggen geen zitplek hebt, neem je (een beetje) voor lief, je betaalt ten slotte toch niet voor het vervoer. Dit is anders zodra je je OV kaart hebt ingeleverd. Na het moment dat je met pijn in je hart je kaart over de toonbank van het postkantoor schuift om hem vervolgens de shredder in te zien gaan, verandert er iets in je mentaliteit. Het gemak wordt minder, je kunt tenslotte niet meer zo maar de trein in. Nee, je moet extra tijd inplannen om een (fu-cking duur) kaartje te kopen en er daarbij ook rekening mee houden dat er wel eens een rij van 8 mensen voor je staat. Zeker in de spits. Kwartier eerder je nest uit dus en aansluiten bij de kaartjesautomaat.

Met een beetje pech lukt het niet om op tijd een kaartje te bemachtigen en rijdt de trein voor je neus weg. Bummerrrrrrr! Mag jij weer de persoon opbellen naar wie je toe wilde om even uit te l

eggen dat je ‘iets later bent’ omdat je de trein hebt gemist (tevens het grootste cliché ooit). En terwijl de volgende trein op het bord verschijnt wordt je getrakteerd op het volgende OV plezier: vertraging. Volgens de NS vrouw gaat het om ‘enkele minuten’ , maar iedereen die wel eens een maand lang met het OV heeft gereisd weet wel beter.

Indien je wel je trein haalt zul je daar niet komen zonder eerst een flinke inspanning te hebben geleverd. Met een bezwete, knalrode kop ren je de trap op en kun je nog net tussen de sluitende deuren de trein inspringen, terwijl je medereizigers waarschijnlijk denken, aan het geluid te horen, dat er zojuist een Sint Bernard in de coupé is binnengedrongen. Charming!

Vervolgens mag je je dan tussen de drukte gaan nestelen. Drukte die je eerst niet zoveel deed, want ach, je reist toch gratis. Nu heb je goudgeld betaald voor een zitplek die je niet hebt. En dan is het een ander verhaal. Je ergert je plotseling aan alles en iedereen. Zeker midden in de zomer en midden in de winter is het erg (ah hell, de rest van het jaar ook). In de winter is iedereen namelijk warm gekleed tegen de kou en eenmaal in een kleine ruimte begint iedereen gezellig te broeien. In de zomer is het sowieso al heet en staat iedereen keihard te zweten. De treincoupé (als je al het geluk hebt dat je die hebt bereikt) begint te beslaan en de temperatuur stijgt. Alsof dat nog niet erg

Gelukkig is het bij ons niet zo erg....

genoeg is roept daarna de conducteur om of we niet ‘allemaal effe een stukje kunnen inschikken’, zodat de laatste mensen ook nog meekomen’. Nou, fuck die laatste mensen. En fuck de conducteur die daar in zijn privékamertje (waarschijnlijk heeft die dude zelfs een eigen frituurpan daar) de boel loopt te commanderen.

Dan, na al die ellende, bereik je eindelijk het station waar je moet zijn. Al tien minuten van tevoren bedenk je een plan hoe je je tussen de menigte door naar buiten gaat werken. Vijf paar vertrapte tenen en drie boze mensen later sta je eindelijk buiten. Met een verfrommeld kapsel, zweetplekken ter grote van een plastic zak en een boze kop. Heb je daar dan verdomme zoveel voor betaald? Voor zo’n rit uit de hel? Blijkbaar.

En dan, terwijl je het zweet van je kop veegt en de hete lucht uit je broekspijpen voelt ontsnappen, komt het besluit om voor een auto te gaan sparen.

Blijkbaar niet. Daarom liep ik daar ook, zo iets na etenstijd. Met mij een jongen zo lang dat je in ieder geval verzekerd bent dat de bliksem jou niet zo snel zal treffen. We gingen van deur tot deur en stonden op een gegeven moment even uit te hijgen (en te klagen) in een tunneltje.

Plots een hoop joviale woorden tussen Meneer Extreem Lang en Meneer Waar Dit Stukje Over Gaat. Een jongen, een beetje alternatief, met een doorregend vest en op zijn rug een groot muziekinstrument. Ik heb nooit begrepen wat hij ermee deed. Wat hem betreft had hij het volstrekt onder de knie; wat mij betreft was ik er net zo kundig mee als hij. Daar lachtte hij dan om.

Maar dat kwam later. Wellicht voor jullie in het volgende artikel… ;-)

Terwijl hij en Lange Jan verzeild waren in een eindeloos gesprek over… Over wat eigenlijk…. Stond ik de regen uit mijn haar te kloppen alsof dat ook maar enigszins zin had. Plots viel het me op dat hij mijn ogen zocht en ja, natuurlijk keek ik terug. Misschien was dit wel De Ware. Het duurde niet lang voor zijn interesse volledig van Meneer Eiffeltoren naar mij overging. We kletsten kort, schoten ook onmiddellijk in de lach en ik twijfelde geen moment.

,,Ga je mee wat drinken?”

Zo stonden we daar in groot gezelschap. De één na de ander ging naar huis. Dat muziekinstrument stond daar maar af te wachten in een hoek. In tegenstelling tot hijzelf, want hij bleek volop gespreksstof te hebben voor eenieder die hij sprak. Ik bewonderde hem: zo’n vrolijke verschijning, zo open voor iets nieuws. Zo fietste hij door de regen, zo stond hij hier in een ruimte met mij. Dat vroeg wel om een afzakkertje.

We zochten samen een klein kroegje op. Zo’n vieze, waar de coke-resten op ieder recht plankje te onderscheiden waren en de pindaschillen kraakten onder mijn schoenen. We lachten erom, zoals we al de hele avond samen lachten. Hij vertelde over zijn leven, zijn reizen, zijn avonturen. En terwijl ik hem aankeek en hij mij, voelde ik nou net datgene in me opkomen wat alles compliceert.

We zoenden. En hij stal mijn hart.
Er was op dat moment maar één oplossing:

Ren Alex, ren. Zo snel als je kunt.

Maar hij zag me… En hij bracht me…
Thuis.

Zoals het Een Ware betaamt.

To be continued

Alex.

We hoefden niet lang te zoeken naar een complete collectie producten voor onze test. Er zijn genoeg producten in de supermarkt te vinden die pretenderen de kilo’s er af te doen vliegen. Wij verwachten dan ook aan het einde van deze test beide 5 kilo lichter te zijn.

1. Atkins Advantage Chocolate Brownie
Emiel en ik hebben direct verschillende gedachtes bij dit product. Zo vind ik het relatief onaantrekkelijker worden door het feit dat het vlooienmiddel van kat Juul ook ‘advantage’ heet en Emiel krijgt zijn twijfels door de gelijkenis met de naam van mister Bean, Rowan Atkinson.

Zo ruikt het: Zodra we de reep ruiken, worden we al een stuk enthousiaster. Het ruikt zoet en lekker, naar echte chocola, ook al zit er maar 1,1 gram suiker in de reep!

Zo smaakt het: Deze reep is niet heel zoet (vandaar waarschijnlijk het karige suikergehalte) maar wel lekker! Als je echt op dieet bent dan is dit geen straf. Wij zouden deze best nog een keer willen eten als tussendoortje. Als je dit eet moet je wel stevig kauwen, de reep is enorm massief. Verder staat er op de achterkant dat er ‘vulstof’ in deze reep zit, wat ons het enge idee geeft dat de reep in je maag opzwelt als een zeppelin. Na het delen van deze reep hebben we eigenlijk al direct geen trek meer in de andere producten, zo erg vult dit ding! We hebben het gevoel dat we zojuist een volledige Indische rijsttafel hebben weggehakt.

Evenaart het een echte chocolade brownie?
Nee. Er zijn wel bepaalde kenmerken die deze brownie in zich draagt die linken naar een echte brownie. Bijvoorbeeld het gewicht, hij is even zwaar als een echte brownie. Daarnaast is de kleur hetzelfde als die van een echte brownie. Wat wij niet helemaal begrijpen is het ‘caramel’ dat in deze reep verwerkt zit. Dat hoort helemaal niet in een brownie. Misschien is het om ons het idee te geven dat we daadwerkelijk suiker binnen krijgen. Een echte goede brownie hoort veel zoeter en kleffer te zijn en te smelten op je tong. Het enige dat deze reep doet is vastplakken aan je gehemelte om er vervolgens nooit meer vandaan te willen komen.

2. Modifast Paprika Snack
Nadat we een chocoladereep getest hebben, gaan we nu over naar dieetchips gemaakt van aardappels en soja. Op het zakje ziet het er heel lekker uit, tijd dus om de verpakking open te gaan scheuren!

Zo ruikt het: Naar oude pizza die je al een weekje in de koelkast hebt liggen. Op basis van de geur hoef je dit niet te doen.

Zo smaakt het: Volgens Emiel smaakt dit product naar rijstwafels gemaakt van oud papier, met paprikapoeder bestrooid. Ik zelf vind het ook naar rijstwafels smaken, met een vreemde nasmaak die me aan garnalen doet denken. Het lijkt ook echt op de kroepoekchips die je in de supermarkt kunt kopen. Daarnaast zijn ze harder dan normale chips en valt ons op dat er bizar weinig in het zakje zit.

Evenaart het een goede zak chips?
Zeker niet! Deze chips is niet iets waar je een schaal mee vult als je je verjaardag viert voor visite. Tenzij je graag wilt dat iedereen vroeg naar huis gaat natuurlijk. Echte chips is veel knapperiger, heeft een betere smaak en bovendien wil je met zo’n zakje dieetchips echt niet gezien worden. Neem dan gewoon een pak rijstwafels, daar maak je dan nog meer de blits mee. Wij zouden liever de rest van ons leven geen chips meer eten dan af en toe een zakje dieetchips.

Na deze twee producten beginnen onze magen al heftig te borrelen en te protesteren. Ze willen niet nog meer dieettroep te verwerken krijgen. Maar wij gaan stug door. We willen jullie tenslotte compleet testmateriaal aan kunnen bieden.

3. Cereal Control Plus Melk Chocolade
Op deze reep hebben wij ons het meest verheugd omdat hij er lekker uit ziet. Hoe tof zou het zijn als er echt lekkere chocolade is waar je niet vet van wordt? Deze reep staat op het punt onze dromen waar te maken. Hopen we. Ongeduldig rukken we het papier er af, want we zijn nu zo dichtbij dat we niet meer te houden zijn.

Zo ruikt het: Onze vreugde wordt alleen maar groter als we er achterkomen dat de chocola ook nog eens heerlijk ruikt. Bijna net zoals een milkareep.

Zo smaakt het: Het smaakt ook gewoon echt naar goede chocola. Binnen no-time is de hele reep weggewerkt en zitten we na te genieten op de bank. Ondanks de licht vreemde nasmaak (het smaakt een beetje naar hele goedkope chocola) is dit heel goed te doen!

Evenaart dit een echte goede chocoladereep?
Ja dit komt behoorlijk in de buurt! Het ligt er ook daadwerkelijk niet zo ver vanaf, want als je op de achterkant van de verpakking kijkt dan zie je ook dat er in deze reep nog aardig wat ongezonde bestanddelen zitten. Zoals cacaoboter en vet. Deze reep blijkt daardoor toch een beetje te mooi om waar te zijn. Maar dat er bijna geen suiker in zit is natuurlijk wel heel mooi meegenomen, dat maakt het toch een stukje minder ongezond!

4. Weight care 12 uurtje Abrikoos Citroen
De verpakking van dit product is best veelbelovend. De smaak klinkt goed, abrikoos met citroen, en bovendien ziet de reep er op de verpakking uit als een soort tasty marsepeinreep. Het kleine doosje bevat 2 (enorm zware!) repen en hoe ongeloofwaardig ook, de verpakking belooft ons dat één reep dient als één volledige maaltijd. Wij moeten het nog zien!

Zo ruikt het: licht zoetig. Dit zou wel eens een knallerrrrrrrrrrr kunnen worden! We halen de verpakking er helemaal af en nemen eens een stevige hap.

Zo smaakt het: Ai, in deze reep is duidelijk ook het welbekende opvulmiddel aanwezig. Op één hapje van deze reep moet je absurd lang kauwen en verder dan twee hapjes komen we allebei niet. Daarna hebben we het gevoel dat we een week lang aan een vreetmarathon hebben meegedaan. Na verloop van tijd wordt dit alleen maar erger en worden we allebei ronduit misselijk. Allebei hebben we het gevoel dat onze maag zo groot is als een flinke rugbybal. Kermend laten we onszelf op de grond vallen, wachtend op de hijskraan die we nodig hebben om naar buiten getakeld te worden.

Evenaart dit een echte goede maaltijd?
Absoluut niet! Dit is werkelijk verschrikkelijk! Eigenlijk hadden we het al kunnen weten, welke maaltijd zit er nou in reepvorm? En dan ook nog eens zo’n kleine reep? Dit eten kan niet goed voor je zijn! Het misselijke gevoel is de hele dag blijven hangen. Eerlijk is eerlijk, je valt er waarschijnlijk wel van af. Door gebrek aan verdere eetlust omdat je zo ziek als een hond op de bank ligt bij te komen. Wij blijven voortaan ver uit de buurt van deze afschuwelijke reep.

5. Modifast Intensive Milkshake

Dit vrij grote pakket aan shakes beloofd ons drie verschillende smaken, banaan, aardbei en chocola. Op de verpakking ziet de banaanversie er een beetje beangstigend uit. Niet lichtgeel, zoals normaal gesproken het geval is, maar lichtgroen, alsof het een soort spinazieshake is. Blegh!

Zo ruikt het: Voor deze test hebben we de chocoladeshake uitgetest. De geur die uit het zakje komt zetten doet ons denken aan NesQuick, de good old chocoladepoeder om chocomel mee te maken! Verder doet het ook een beetje denken aan Saroma pudding. Hoe dan ook, de geur is goed, het ruikt echt naar chocolade!

Zo smaakt het: Bij het klaarmaken valt ons direct op dat je dit niet met melk klaarmaakt maar met water. Daardoor overvalt me meteen het gevoel dat dit niet lekker kan zijn. Waterige chocomel die door moet gaan voor een volledige maaltijd? Kan niet! Als we de milkshake klaarmaken is het alsnog alsof we met een glas chocomel zitten. Voorzichtig nemen we allebei een slokje. Niet slecht! Dit is niet vies, maar het is zeker ook geen traktatie. Bovendien houd je er een hele vieze nasmaak aan over. Iehw!

Vervangt dit een echte milkshake?
Nee, maar het zou wel een glas chocomel kunnen vervangen. Een beetje goedkope chocomel dan, de echte romige steekt hier ver bovenuit. Maar deze ‘milkshake’ waar geen enkele vorm van melk aan te pas komt gaat je niet de dag doorhelpen, kortom, wij geloven niet dat dit een volledige maaltijdvervanger is!

Conclusie:
Ondanks dat dit gaat over dieetproducten, hebben we nog nooit zo vol gezeten van een paar test-hapjes. Deze dieetproducten zijn verschrikkelijk. Ze beloven je een ware traktatie, maar je krijgt verkapt beton met een lullig smaakje dat ergens in de verte doet denken aan echt voedsel. Misschien als je al drie jaar aan het diëten bent en je de smaak van echte lekkere dingen niet meer kunt herinneren, dat dit een goede oplossing is. Kortom, als je je aan deze producten waagt, moet je wel echt een hekel hebben aan eten. Wij zouden ons persoonlijk nog liever kapot hongeren dan een dieet volgen met deze producten als ondersteuning.

Toch is er nog een positief iets te noemen aan deze dieetproducten. Na het kopen en opeten ervan waren we zoveel geld kwijt (al die pakjes zijn enorm duur!) dat we voor de rest van de week alleen maar droog brood konden eten. En hee, daar val je dan wel weer best lekker van af.

De laatste tijd is Ground Zero opvallend veel in het nieuws. Dit komt door de plannen die er zijn rondom de plaats van Ground Zero. Sinds een aantal maanden is er namelijk een felle discussie over de bouw van een moskee. De strijd gaat alle kanten op en verschillende argumenten worden aangevoerd. Zo wordt er terecht gezegd dat de bouw van een moskee op die plaats pijnlijk kan zijn voor de nabestaanden. Zij hebben tenslotte hun dierbaren verloren door het toedoen van extremistische moslims. Tegelijkertijd komt er van de tegenpartij een reactie die aangeeft dat de bouw van de moskee juist door zou moeten gaan om te laten zien dat het moslimextremisme van 9/11 absoluut niet het geloof en de principes zijn die ‘normale’ moslims praktiseren.

Vandaag verscheen het bericht in het nieuws dat er definitief een akkoord is gegeven voor de start van de omstreden bouw. De commissie van de monumentenbouw in New York heeft alle bezwaren opzij geschoven en besloten dat de bouw door mag gaan. Er zal een islamitisch centrum gebouwd worden van dertien etages hoog dat volgens voorstanders verschillende volken zal verbroederen omdat iedereen er welkom is.

Wat denken jullie? Is de bouw van een moskee op Ground Zero een goed idee en zal het daadwerkelijk de mensen verbroederen? Of denken jullie dat dit olie op het vuur is en had dit nooit mogen gebeuren voor de nabestaanden?
Deel jullie mening met ons!

Natuurlijk heb ik het wel geprobeerd hoor: vriendschap met mannen. Toch eindigden die zodra we op een dronken avond besloten dat we het er wel op wilden wagen. En de les is dan hard: dat valt altijd tegen. Omdat ik altijd “op zoek” ben, kan ik niet gewoon zonder flirten tegenover een leuke man zitten en het over ditjes en datjes hebben. Ik vind dat saai. Daarom liepen alle mogelijke vriendschappen uit op fiasco’s. Een ongemakkelijke groet op straat, denkend aan die fatale avond dat het niet bleek te klikken in bed.

Zo heb ik een tijdje een goede vriend gehad die, afgezien van hier en daar een tongzoen op een feestje, nooit echt de intentie leek te hebben om mij het hof te willen maken. Misschien ook wel, maar wilde ik het niet zien. Ik was dan ook bijzonder verrast toen hij zich op een avond ontpopte tot een ware casanova die het op mij gemund leek te hebben. Geen moment twijfelde ik of het onze vriendschap zou schaden, want ik vond het stiekem wel spannend. Zo kwam het dan ook dat we die avond bij mij thuis op de bank ploften, terwijl we innig zoenden. Normaliter was hij totaal niet mijn type. Een beetje te lief en daardoor iets te a-seksueel. Eigenlijk had ik het dan ook gewoon niet moeten doen, want ik leerde nu een kant van hem kennen die ik het liefst nooit had gezien.

,,Ik weet niet wat het is,” zei hij, terwijl ik mijn orale kunsten op hem losliet. ,,Ik heb dit anders nooit.”
Teleurgesteld en gefrustreerd staarde ik naar het flubbertje in mijn handen. Een piemeltje zo groot als een druif.
,,Wil je dat ik stop?”
,,Nee, nee!”
Maar na vijf minuten werd toch wel duidelijk dat het er niet meer van zou komen. Mijn seksdrive was ver onder het nulpunt beland en ik kroop omhoog tegen zijn schouder.

,,Oké,” zei hij toen, ,,ik moet je iets vertellen. Ik heb dit probleem wel vaker. Sterker nog, ik heb het altijd. Ik kan geen stijve krijgen.”

Ik voelde hoe mijn lichaam, in tegenstelling tot zijn je-weet-wel, verstijfde. ,,Meen je dat nou?”
,,Ja. Ik dacht: met jou moet het wel lukken. Maar weer niet. Ik moet er maar eens mee naar…”
,,…de dokter!”, vulde ik aan.
Hij knikte verslagen. ,,Het spijt me.”

Die avond kwam ik erachter dat mijn goede vriend impotent was. De gêne die hij voelde en het ongemak dat ik uitstraalde, was funest voor onze vriendschap. We hebben elkaar daarna eigenlijk niet meer echt gesproken.

Eenmaal kwam ik hem nog tegen toen hij met vrienden aan de bar zat. Het was zo’n drie maanden na “het incident”. Ik wilde hem groeten, maar hij deed net of hij me niet zag. Ik overhoorde zijn gesprek, waarin hij stoer tegen zijn vrienden vertelde dat hij het weekend daarvoor een leuke chick had ontmoet. ,,Heb je hem erin gehangen?”, lachten zijn vrienden. En vol gemaakte trots knikte hij, terwijl hij een blik wierp op mij. We wisten beiden wel beter.

Het was nieuw voor mij: een mannelijke vriend… Impotentie. Geen van beiden een succes.

Alex.

Een Boerka is niet te verwarren met een chador,  het is de Afghaanse variant ervan. Waarbij je bij een chador je ogen nog vrij hebt zodat je daar uit kunt kijken, zit daar bij een boerka een stukje gaas. Dit zorgt ervoor dat de vrouwen wel kunnen kijken (ik vraag me af of ze echt veel kunnen zien, maar dat terzijde) maar niet bekeken kunnen worden.

Ook in Groot-Brittanië is de discussie opgelaaid over of er wel of niet een boerkaverbod moet komen. Als het aan de Britse minister ligt zal dit verbod er in ieder geval niet komen, „We zijn een maatschappij van tolerantie en wederzijds respect” zei hij er over. Hij gaf daarbij wel toe dat het in bepaalde omstandigheden belangrijk is als je de gezichten van andere mensen kunt zien. Toch vindt hij het ook net zo belangrijk dat mensen niet voorgeschreven krijgen hoe ze zich moeten kleden. Verder greep minister Green direct de mogelijkheid aan om een flinke steek onder water uit te delen aan Frankrijk, door daarover te zeggen dat zij ‘in tegenstelling tot Frankrijk geen agressieve wereldlijke staat zijn’.

Toch blijft Frankrijk niet het enige land met een verbod op boerka’s. België is al snel gevolgd en ook in Nederland gaan er stemmen op om het te verbieden.

Er zijn een hoop verschillende argumenten om voor of tegen het verbod te zijn. Zelf vind ik dat iedereen inderdaad zou moeten kunnen dragen wat hij/zij wil, maar ik vind het ook belangrijk dat je iemands gezicht kunt zien als je met iemand praat. Het lijkt mij dat het maken van echt contact een stuk moeilijker is als je niet weet wie je voor je hebt. Is de persoon daadwerkelijk degene die hij zegt dat hij is? Je kunt ook niet zien of je met een man of een vrouw te maken hebt. Verder kunnen boerkadraagsters ook niet meekomen in de maatschappij als het het vinden van een baan betreft. Hiervoor is het toch wel noodzaak dat je iemands gezicht volledig kunt zien, of dat je in ieder geval je armen vrij hebt. Je zou kunnen zeggen dat het dragen van een boerka de integratie van allochtone vrouwen (ook al zijn het in Nederland slechts enkelingen die er één dragen) afremt of zelfs stopzet. Tegelijkertijd zijn er dan weer andere mensen die zeggen dat het verbieden van het dragen van een boerka juist de integratie af zou remmen, omdat je die vrouwen iets afneemt wat een deel van hun identiteit is. Bovendien kunnen ze niet meer naar buiten als ze geen boerka dragen.

Daarom vandaag op 20something.nl, een discussie over het boerkaverbod. Zijn jullie voor of tegen dit verbod en waarom? Welke argumenten hebben voor jullie daarin de overhand? Deel het met ons!!