Enthousiast begonnen we aan onze strandwandeling en na een flink eind lopen kwamen we uit in de buurt van het Kurhaus. Uitgehongerd van het lopen zochten we naar een plek om iets te kunnen eten. Het Kurhaus vonden we, verrassend genoeg, niet echt een optie dus keken we verder naar andere mogelijkheden. En daar, in een vrij smal straatje, zagen we het. De Sumo. Een restaurant dat vanaf dat moment ons leven zou gaan veranderen.

De Sumo is een sushi-restaurant waar je onbeperkt sushi kunt eten. Je hebt 6 bestelrondes en bij iedere ronde mag je 5 gerechtjes bestellen. Ik kom meestal niet verder dan 3 rondes, Emiel wil nog wel eens de 4e ronde halen, maar daarna zijn we allebei kapot.

Vanaf het moment dat we op die ene verloren dag per ongeluk bij Sumo terecht zijn gekomen, zijn we er niet meer weg te slaan. Eens in de zoveel tijd begint de trek in sushi weer te groeien en moeten we er gewoon heen. Dan hoeven we elkaar slechts aan te kijken en bevestigend te knikken. We weten dan dat het weer tijd is.

Zoals het gaat bij dingen waar je enthousiast over bent, vertelden ook wij iedereen die het maar horen wilde dat de Sumo hét restaurant waar je naartoe moet gaan als je van vis houdt. Op die manier hebben we er al aardig wat mensen naar toe weten te krijgen.

Zo ook toen ik vorige week jarig was. Mijn moeder en ik zijn één dag na elkaar jarig en het leek me leuk om dat met een familie etentje te vieren. En inderdaad, ik had ook al een goede restaurantsuggestie. De Sumo zou de ideale locatie zijn voor ons etentje, zo had ik besloten. Mijn ouders legden zich er bij neer, Emiel kon vanaf dat moment niet meer slapen van vreugde en mijn zus, haar man en hun kindje hadden de Sumo ook al ontdekt dus zij hoefde ook niet meer overgehaald te worden.

Dus gisteravond vertrokken we met de hele familie naar ons immer geliefde restaurant, wat bijna ons tweede huis is geworden inmiddels. We kregen een tafel aangewezen en het bestellen kon beginnen. Het etentje was na een tijdje al flink op gang en door alle gerechten die geserveerd waren stonden er inmiddels een hoop lege schaaltjes op de tafel.  Er kwam dan ook een serveerster om een aantal schaaltjes weg te halen.

Omdat ze precies met haar dienblad boven de kinderwagen stond legde mijn zus al haar hand op het hoofdje van hun baby. Maar alles leek goed te gaan, de schaaltjes werden opgestapeld en dus trok mijn zus haar hand weer weg. Precies op dat moment viel er een stenen schaal van het dienblad af. Zo in de kinderwagen van mijn neefje, op zijn hoofd. De saus die nog in het schaaltje zat was helemaal over de wagen uitgesmeerd en liep in dikke stralen over zijn kleine hoofdje, waarop hij onmiddellijk begon te huilen. Alles zat onder.

De serveerster die het schaaltje had laten vallen riep een aantal keer sorry en maakte zich toen snel uit de voeten. Mijn zus en ik gingen met mijn neefje naar het toilet om hem daar schoon te maken en de schade te bekijken. We wasten de plakkende saus van hem af en zagen toen een rode afdruk van het schaaltje op de zijkant van zijn hoofdje, met daarachter een dikke blauwe bult.

Al snel was hij schoongemaakt en kon hij zelfs alweer lachen. We gingen terug naar onze plek waar een andere serveerster inmiddels was aangekomen. Ze bekeek de schade aan de kinderwagen en zei dat mijn zus even met de manager moest praten, die niet veel later aan onze tafel kwam.

De manager bekeek de wagen, mijn neefje en de tafel en zei dat alle schade verhaald mocht worden op het restaurant. De kinderwagen mocht gestoomd worden, de eventuele dokterskosten van mijn neefje mochten we verhalen en zelfs de rekening van het eten hoefden we niet te betalen. Daarbij kregen we ook nog een aantal excuses, je kon zien dat het een hele oprechte situatie was en dat deed ons meteen goed.

Later kwam zelfs de chefkok nog uit de keuken om de situatie te bekijken en persoonlijk zijn excuses ervoor aan te bieden. Mijn neefje was ondertussen alweer de vrolijkheid zelve en spartelde blij in het rond bij het zien van al die nieuwe gezichten.

Mijn zus besloot voor de zekerheid nog een afspraak te maken bij de dokter en zij moest samen met haar man dus eerder weg. Wij hebben met zijn vieren het etentje kunnen voortzetten en uiteindelijk werd het, ondanks de omstandigheden, toch nog een geslaagde avond. Wat ook absoluut kwam door het optreden van het personeel in de Sumo!

Gelukkig bleek na een doktersbezoek mijn neefje helemaal in orde te zijn. Niets aan de hand dus, op een bult na. Binnenkort gaan we het etentje nog eens overdoen, hopelijk zonder ongelukken dit keer. Aan de afhandeling van de Sumo heeft het niet gelegen.

Dus Sumo, namens mij en mijn neefje die nog niet kan praten een dikke thumbs up voor de goede service! En voor iedereen die nieuwsgierig is geworden naar dit restaurant: go try it! Het is echt de moeite waard!

Hebben jullie wel eens te maken gehad met dit soort situaties? En hoe werd er toen gereageerd? Goed of juist niet? Deel het met ons!

Het iets gewijzigde spreekwoord in de titel van dit artikel geeft een wijze les weer; lachen is gezond. Lachen heeft positieve gevolgen voor zowel het lichamelijke als geestelijke en sociale aspect in het menselijk leven. Tijdens het lachen gebruik je als mens verschillende spieren, zo trekken de spieren in buik en middenrif zich bijvoorbeeld aan. Hierdoor worden organen licht gemasseerd. Andere spieren ontspannen juist tijdens het lachen, wat het ontspannen gevoel dat na veel lachbuien ontstaat veroorzaakt. Verder neemt de hoeveelheid antistoffen in het bloed toe wanneer iemand lacht, waardoor het immuunsysteem tijdelijk versterkt, en verlaagt lachen de bloeddruk. Geen wonder dat er verschillende vormen van lachtherapie ontwikkeld zijn, lachen kan op deze manier bijvoorbeeld het genezingsproces van een zieke persoon beinvloeden.
Het gaat zelfs zover dat er een vorm van yoga bestaat die lachyoga genoemd wordt. Tijdens mijn studie maakte ik tijdens een presentatie van studiegenoten kennis met deze vorm van yoga, waarbij het de bedoeling was door verschillende oefeningen een uiteindelijke golf van gelach te ontlokken aan de vooraf nogal cynische klasgenoten. De oefeningen waren lichtelijk beschamend, het valt niet mee om half negen ’s ochtends een kerstmanlach te imiteren of je meest rare lach door het lokaal te laten galmen, werkte het uiteindelijk wel op mijn lachspieren. Aan het einde van de bijeenkomst lag ik dan ook schuddebuikend op de grond van het lachen, tijdens het naar adem happen mijzelf afvragend hoe dit mogelijk was op een dergelijk vroeg tijdstip.

Het hormoon endorfine is grotendeels verantwoordelijk voor de versterking van het immuunsysteem wanneer men lacht. Dit hormoon, dat ook wel het gelukshormoon wordt genoemd, heeft zelfs een pijnstillend effect. Stressverhogende hormonen als cortisol en adrenaline worden door dit hormoon verminderd, waardoor de persoon zich rustiger gaat voelen. Helemaal niet verkeerd dus!
Daarnaast is lachen natuurlijk ook een sociaal bindmiddel, een spontane glimlach kan ontwapenend werken op de meest kille gesprekspartner. Lachen werkt bovendien ook aanstekelijk, wat een gevoel van saamhorigheid in het contact met andere mensen kan oproepen.

Er zijn natuurlijk ook minpunten aan lachen, zo maakt een mens tijdens het lachen gebruik van minstens 15 gezichtsspieren, waaronder de spieren om de ogen. Wanneer ik lach, lijkt mijn hele gezicht zich samen te trekken tot 1 grote rimpel. Ik vrees dan ook dat ik al zeer vroeg last ga krijgen van kraaiepootjes, zeker omdat ik graag lach.
Daarnaast is er ook onderzoek gedaan naar de gevolgen van teveel nep-lachen. Hoewel echt lachen een machtig wapen tegen stemmingsstoornissen als depressie kan zijn, kan te veel nep-lachen juist deprimerend werken. Nep-lachen kan zelfs belastend zijn voor bepaalde spieren om de mond, omdat deze overbelast worden. Lach dus vooral wanneer je het echt meent!

De moraal van het verhaal lijkt mij duidelijk. Een positieve levenshouding gecombineerd met regelmatige lachbuien is gezond voor lichaam en geest. Begin de dag dus met een lach, een lachsessie van ongeveer twintig minuten is al genoeg om met een vitaal en ontspannen gevoel de dag te beginnen!

Ik heb er dus niet veel verstand van. Ik weet nog net het verschil tussen haute couture en pret-a-porter en daar houdt het mee op. Gelukkig hoef je ook niet heel veel meer modekennis te hebben dan bovenstaand om door te hebben dat de trend van de afgelopen jaren dun, mager  en ‘houdt me tegen het licht en je kijkt door me heen’-mager was.

Ik zie nog voor me hoe Bastiaan van Schaik ‘zijn’ modellen aanspoorde om vooral nog meer af te vallen. ,,Val maar af, krijg maar anorexia, hoe dunner hoe beter!” . Dit motto leek, hoewel niemand het hardop uit durfde te spreken, ook hoogtij te voeren in vrijwel alle vrouwentijdschriften. Foto’s van prachtig slanke en zorgwekkend magere modellen en artikelen vol tips met hoe ook jij je in de zomer een beetje fatsoenlijk in bikini kunt vertonen. Hoewel ik zelf dagelijks met photoshop werk en ik dus weet wat de verregaande mogelijkheden van het programma zijn, valt het ook niet mee. Ik zal niet beweren dat ik nog nooit na het zien van zo’n modellenfoto naar mijn eigen boerenpoten heb staan staren, om vervolgens te concluderen dat een kilootje of drie minder toch best grappig zou zijn.

Toch lijkt dit alles een keerpunt te hebben bereikt. Steeds vaker hebben we het voorrecht om modellen op de catwalk te aanschouwen die de normale vrouw representeren. Want, hoewel ons via de media een maatje 34/36 door de strot geduwd wordt, is de gemiddelde maat hier in Nederland gewoon maat 40. Wij Nederlandse vrouwen zijn nu eenmaal vaak gezegend met een stevig onderstel. Een goed voorbeeld van deze ommekeer is het model Crystal Renn.

Waar zij ooit op haar 14e begon als model kreeg ze te horen dat ze terug mocht komen als er 22,5 cm van haar heupen verdwenen was. Twee jaar later kwam ze inderdaad terug met het juiste formaat…. en een eetstoornis. Na een aantal jaren zo door te zijn gegaan kwam ze uiteindelijk op het punt terecht dat ze moest kiezen tussen haar baan en haar leven. Vanaf dat punt is ze weer fatsoenlijk gaan eten en besloot ze een plussize-model te worden. Uiteindelijk leverde dat het grote verschil op zoals we rechts op het plaatje kunnen zien.

Van een graatmager meisje groeide Crystal uit tot een prachtige vrouw met echte curves. En als we het mogen geloven gaan we dit de komende tijd vaker zien. De curves worden het helemaal dit jaar. En dat is goed nieuws voor alle vrouwen die net als ik hun bovenbenen tegen elkaar voelen schuren als ze lopen, die een beginnende onderkin hebben als je je kin richting je nek druk (ja, ontken maar niet dat je dat ook wel eens voor de spiegel doet).

Hoera voor de curves! Wat mij betreft zijn ze van harte welkom en precies wat de modewereld nodig heeft!

Hoe staan jullie hier tegenover? Zien jullie ook liever vrouwen op de catwalk en in tijdschriften die meer binnenkrijgen dan één glas water per dag of kunnen jullie je juist vinden in de trend van het slank/mager zijn?

Shout it out!

De familie Heralds heeft drie kindjes. Twee daarvan, dochter Kateri en zoon Malachi, hebben dezelfde ziekte als hun moeder. Het middelste kindje is net als haar vader volledig gezond en heeft een normale lengte voor haar leeftijd. Dit zorgt ervoor dat de moeder het kind op een leeftijd van twee jaar, fysiek niet meer aan kan. Ze is haar moeder ondertussen ontstegen. Hun jongste kindje, Malachi, werd geboren met een hernia en had het bijna niet overleefd. Hij is nu 7 maanden en sinds een maand pas uit het ziekenhuis.

Artsen hadden het koppel afgeraden om aan kinderen te beginnen omdat er een kans was dat de baby de longen en het hart van de moeder zou verdrukken. Dit is na drie kinderen nog niet gebeurd en het gezin geeft aan dolgraag nog een vierde te willen.
Uiteraard heeft dit kindje dan ook de kans om de ziekte te erven van zijn/haar moeder.

De vraag is dan ook in hoeverre je ervoor moet kiezen om een kindje op de wereld te zetten dat een grote kans heeft om met een vrij ernstige handicap geboren te worden. Uiteraard is liefde het allerbelangrijkst en zoals het er naar uit ziet kunnen deze ouders dat prima aan hun kinderen geven. Toch kiezen zij er ook voor om het risico te nemen hun kinderen met dezelfde handicap door het leven te laten gaan.

Wat vinden jullie? Is het verantwoord om kinderen te krijgen als je zelf een ziekte hebt waarvan er een grote kans is dat je kinderen het ook zullen krijgen? Is dat een egoïstische of een logische keuze? Deel het met ons!

Ben je ook zo’n keukenkluns? Ik deel graag mijn ervaringen in het schrobben van pannen. Zo weet je wat je in ieder geval niet hoeft te proberen.

1.Afspoelen met koud water
Mijn eerste reactie toen mijn pasta droog gekookt en aangekoekt was: water er over heen om het af te spoelen. Lees ik daarna op internet dat je nooit koud water over een warme pan moet gieten, dan stolt het aangekoekte troepje en krijg je het er lastiger uit.

2.De afwasborstel
Dat het zo simpel was, mocht je willen! Als je kostbaar eten verpest en een prachtige pan graag van een ander kleurtje voorziet moet je boeten. En afwassen met de afwasborstel is niet het boetekleed wat karma voor je in petto heeft. Afzien zal je!

3.Schrapen met een mes
Het leek zo’n goed plan: de harde stukken afbikken met een mes. Niet zo’n hele scherpe want dat is gevaarlijk voor je vingers. Maar ook een bot mes voelt niet lekker in je velletje. Als je achteraf de pan probeert schoon te spoelen zie je dat het geslepen bestek niet alleen krassen maakt in je huid; de bodem van je pan heeft iets weg van een Picasso.

4.Vaatwasser
Als dit de oplossing was had ik er één gekocht. Ik zou er plaats voor maken in mijn kamer van 18. Ook bij vriendlief laat ik de boel regelmatig verpieteren, maar zelfs Sun-tabletten kunnen mijn aangekoekte laag niet aan. Tegenwoordig mag ik bij mijn vriend alleen nog oude pannen gebruiken.

5.Tandpasta
‘Poets je tanden sterk met Prodent, poets je tanden schoon en sterk!’ Op een zekere website met tips van grootmoe stond iets over tandpasta op de hardnekkige plekken smeren. Je puistjes schijnen ervan uit te drogen, dus waarom het voedsel niet? Het resultaat was een laag wat veel overeenkomsten had met schimmel. Het witte van de pasta was samengesmolten met de zwarte etensresten, en nee het kwam er niet vanaf.

6.Biotex
Google is a girls best friend! Het leek het wonder te zijn waar ik op zat te wachten. Zet water aan met een scheut Biotex en wonderen worden verricht. Vol verwachting wachtte ik de 15 minuten die het zou moeten koken, spoelde de pan af en stond met schuurspons in de aanslag… Maar helaas, niet alles ging eraf. Wat brokken kon ik door de gootsteen spelen, maar de hardnekkige plekken bleken het te winnen van wasmiddel.

Het is dus maar goed dat ik geen pannen heb van Herman den Blijker. De IKEA zit hier om de hoek en zolang mijn kookkunsten niet verbeteren, kan ik hier beter blijven wonen. Een handige bijkomstigheid is dat mijn jatgrage huisgenoten mijn pannen wel altijd netjes in mijn kastje laten staan.

Over donor-zijn en donor registratie hebben wij in het verleden al regelmatig geschreven. Zo hebben wij discussies gehouden over het wel of niet donor-worden, hebben we iemand aan het woord gelaten die tegen actieve donorregistratie is en hebben we een artikel gepubliceerd van Shanna, over haar vriendin Saskia met CF.
Al met al een zwaar onderwerp wat veel teweeg brengt. Je bent een fanatieke donor, of iemand die tegen het afstaan van zijn organen is. Een tussenweg is er simpelweg niet.

Zoals jullie inmiddels waarschijnlijk wel weten, zijn wij van 20Something in ieder geval heel erg voor het registreren van wel- of geen donor worden.
Daarom willen we het onderwerp deze keer eens op een hele andere manier aansnijden. Want eigenlijk moet er helemaal niet zo zwaar gedacht worden over donor registratie. Dat doe je toch gewoon voor elkaar?
Dus pak lekker een biertje erbij, doe je gordijnen dicht, zet je sfeerverlichting aan en swing mee met de 20Something karaoke!!

Dus? Nu heb je toch eigenlijk gewoon geen reden meer om geen donor te worden? Want als jij iemands leven zou kunnen redden, dan zou je dat toch gewoon doen? Wacht niet langer en ga gewoon naar www.jaofnee.nl. Of zing nog één keer mee met onze karaoke en ga dán naar die site ;-)

Hoe kijk jij aan tegen donor-zijn? Ben jij donor? Waarom wel of niet?

Als je nog twijfelt over of je donor wilt zijn of niet, is een belangrijke overweging “de mensen die je kan helpen met nieuwe organen na jouw dood”. Maar deze mensen krijgen nooit een gezicht, dus het blijft een ver-van-je-bed-show.

Shanna mailde ons het volgende:
“Mijn vriendin Saskia, ook een 20Something lezeres, heeft Cystic Fibrosis, ook wel bekend als taaislijmziekte. Cystic Fibrosis (afgekort als CF) is een ernstige, erfelijke ziekte waarbij verschillende klieren in het lichaam abnormaal taai slijm maken. Dit gebeurt onder andere in de longen, darmen, alvleesklier en lever. In deze organen ontstaan verstoppingen waardoor ze minder goed gaan functioneren.
Mensen met Cystic Fibrosis overlijden dan vaak ook op zeer jonge leeftijd.
Afgelopen week lag Saskia dan ook in het ziekenhuis, ze had een klaplong (wanneer houdt het op?) en hoge ontstekingswaardes. Ze heeft permanent extra zuurstof, en slaapt ’s nachts met een zuurstofkap op dat zuurstof in haar longen perst. Gelukkig mocht ze maandag weer naar huis, maar het is elke keer weer schrikken. Ik kan ook niet wachten tot ze nieuwe longen krijgt, maar helaas staat ze vrij laag op de lijst voor nieuwe longen. Haar longinhoud is dusdanig laag, dat als wij “gewone” mensen dat zouden hebben, we binnen 2 minuten bewusteloos op de grond liggen.

Dit is een zeer confronterend filmpje van Lisa. Voor Lisa kwamen de nieuwe longen helaas te laat…

Ik wil dan ook iedereen oproepen om op www.jaofnee.nl aan te geven of en dát ze orgaandonor worden. Je kunt heel snel inloggen met je DigiD. Voor veel mensen is het een ver-van-je-bed-show. Helaas. Daarom deze wake-up call. Je kunt met één lijf zo veel mensen helpen!”

Tot zo ver Shanna’s confronterende email.
Zelf ben ik al jaren donor. Een vriendin van mijn moeder leeft al ruim 10 jaar dankzij haar donornier. Dat heeft echt mijn ogen geopend. Door jezelf te laten registreren als donor, kan je zelfs na je dood nog een enorme hulp zijn voor meerdere mensen. Jij kan ervoor zorgen dat een stel anderen nog jarenlang een gelukkig leven kan hebben!
Ik vind het dan ook ronduit belachelijk dat veel leeftijdgenoten niet over deze kwestie na willen/durven denken. Ik snap best dat het een (te?) bizar idee is om nu al te beslissen over wat er na je dood met je gebeurt, maar daar moet je je even overheen zetten. Gewoon beslissen: Ja, of nee?

Ben je geinteresseerd in CF? Op www.longtransplantatie.nl kun je mensen die zitten te wachten op nieuwe longen, volgen via hun persoonlijke blog. Ook lees je soms helaas dat ze zijn overleden, maar ook goed nieuws voor sommigen: nieuwe longen en een nieuw, écht leven!

Mijn keuze om met kinderen te werken is mijn gezondheid beslist ook niet ten goede gekomen. Als mijn verkoudheid enigszins de kop in gedrukt is, komt er altijd weer een snotterend kind naast me staan die in z’n enthousiasme mijn gezicht onder niest. Lekker.
Toen de 20Something redactie dan ook benaderd werd om Kaloba te testen, wezen de andere redactieleden meteen naar mij.

Een tijdje terug kreeg ik een proefverpakking binnen. Ik ben er zelf mee begonnen, maar heb ook direct een aantal mensen in mijn omgeving het spul gegeven. Zo heb ik ook een oom die maar niet van zijn verkoudheid af lijkt te komen en liep mijn vriend de hele afgelopen week ook te snotteren.

Wat mij het eerst opviel aan Kaloba, is dat het druppels zijn die je in kan nemen of in een glas drinken kan mengen. Per keer gebruik je 30 druppels. Dat leek mij nogal onhandig, om steeds 30 druppels uit de verpakking te moeten schudden. “1, 2, 3, … shit er kwamen 3 druppels tegelijk, waar ben ik nu?”, maar dit valt eigenlijk best mee, afhankelijk van hoe je het flesje houdt. Je kan Kaloba 3 maal daags innemen.

Inmiddels gebruik ik ruim twee weken Kaloba. Ik moet zeggen dat ik sindsdien niet meer verkouden ben. Mijn neus laat weer zuurstof toe en ik hoef niet steeds te niezen. Ook mijn vriend lijkt van zijn verkoudheid verlost.
Toch weet ik niet of dit resultaat direct te linken is aan mijn Kaloba-gebruik. Het is bij mij namelijk sowieso het geval dat ik, als het lente is, veel minder last heb van verkoudheid.

Ik vind het dus moeilijk om het positieve effect daadwerkelijk toe te schrijven aan Kaloba, maar het feit dat het een homeopatisch middel is, is voor mij wel erg prettig. “Baat het niet, dan schaadt het niet”, zegt mijn oma altijd. En zo is het.

Dus kijken mensen ook altijd heel smerig naar je als je voor de 23ste keer in het uur een klodder snot op zit te niezen? Dan is het de moeite waard om een tijdje Kaloba te testen. Voor zo’n 5 euro heb je al een flesje druppels en er is ook een mogelijkheid om dezelfde dosering per tablet te krijgen.

Ik ben heel benieuwd of jullie ervaring hebben met Kaloba.

We kennen ze allemaal: de clichés over eten waarvan maar al te snel wordt beweerd dat zij ‘wetenschappelijk bewezen’ zijn. ”Je wordt dik als je je ontbijt overslaat”, ”Eet alleen nog maar vlees als je af wilt vallen”, ”Eet geen vlees als je af wilt vallen”. In dit artikel wil ik een paar van die clichés bespreken en het waarom erachter toelichten.

1. ”Het ontbijt overslaan is het slechtste wat je kan doen.”
Of niet ontbijten het slechtste is wat je kan doen, vraag ik mij af. Zo zou ‘de vriend van je beste vriendin lenen’ ook hoog scoren op evilness als je het mij vraagt. Toch schuilt er een kleine waarheid in de uitspraak dat het overslaan van je ontbijt niet verstandig is.

Waarom? Wanneer je wakker wordt, is je stofwisseling vertraagd door de urenlange radiostilte ’s nachts. Je spijsvertering staat soms wel 12 uur lang op een laag pitje. Je wilt echter juist dat dit een alles consumerend vuur wordt!

Hoe sneller je stofwisseling, hoe meer je kan eten zonder aan te komen en hoe beter je eten verteerd wordt. Je kent vast wel iemand die schaamteloos zakken chips naar binnen kan schuiven zonder een grammetje aan te komen. Waarschijnlijk heeft zo’n persoon een hoog metabolisme.

Nu denk je waarschijnlijk dat metabolisme per persoon vaststaat. Toch kan je je stofwisseling wel degelijk een beetje opkrikken. Hiervoor moet je je spijsvertering weer ‘aan’ zetten. Het eten van een ontbijt is hiertoe een belangrijke stap. Door te ontbijten haal je je stofwisseling uit haar winterslaap en komt er weer vaart in de vertering van je voeding.

Ontbijten heeft een ander bijkomend voordeel: je gaat gevuld de dag in. Als je de dag met een lege maag begint, zal het moeilijk worden verleidingen te weerstaan.

2.”Eet geen eiwitten/koolhydraten/vetten!”
Voeding bestaat uit drie soorten moleculen: eitwitten, koolhydraten en vetten. Het ene dieet zegt dat je alleen maar koolhydraten nodig hebt. Volgens het andere is alles wat over vet gezegd wordt een mythe en moet je juist deze stof veel binnen zien te krijgen. Intuïtief zou je echter meteen een naar gevoel moeten krijgen bij dit soort regels.

Waarom? Ten eerste heb je zowel eiwitten als koolhydraten als vetten nodig. Om voorbeelden te geven: eiwitten bevatten bouwstenen (aminozuren), waaronder de aminozuren die je lichaam zelf niet aan kan maken. De aminozuren zorgen voor herstel van het lichaam. Ze houden je huid gezond en repareren je spieren na het sporten. Koolhydraten geven energie (suikers) of structuur (vezels). Zij zorgen voor brandstof en voor de huishouding binnen je lichaam. Tot slot zijn ook onverzadigde vetten nodig. Zo zorgen vetten ervoor dat je cellen gezond blijven en dat het lichaam vitaminen op kan nemen.

Het moge duidelijk zijn dat eiwitten, koolhydraten en vetten dus alle drie bijdragen aan je gezondheid. Wel is het waar dat je balans zal moeten vinden tussen de hoeveelheden die je overal van binnenkrijgt, maar dit betekent absoluut niet dat je een van de groepen maar helemaal moet verbannen. Bovendien is dat niet realistisch. Stel je eens voor dat je nooit van je leven nog een koolhydraat aanraakt? Dit soort dieten is duidelijk niet geschikt voor de lange termijn.

3. ”Tussendoortjes zijn uit den boze”
”Wie af wil vallen, moet nu toch echt leren de tussendoortjes te laten staan.” Dit is deels waar en deels onwaar. Tussendoortjes kunnen inderdaad de boosdoener zijn, maar dit ligt er maar net aan waar ze uit bestaan.

Al met al zou ik mensen aan raden om juist wel tussendoortjes te eten. Hierbij zijn twee dingen van belang. Het eerste is natuurlijk wat je pakt als tussendoortje. Fruit, groente en onbelegde graanproducten kan je nagenoeg onbeperkt eten. Bovendien zal je dan de richtlijn van twee stuks fruit per dag eerder behalen, aangezien ik me voor kan stellen dat je ’s avonds geen appel bij de lasagne pakt. Door gezonde producten als tussendoortje te nemen stil je je honger op een constructieve manier.

Een ander belangrijk punt is timing. Tussendoortjes zijn letterlijk bedoeld als etenswaren tussen twee maaltijden. Het is niet verstandig om een half uur voorafgaand aan het avondeten nog wat te pakken (hier had je moeder dus toch gelijk in). Ook net na het eten heb je geen nieuwe brandstof nodig.

Tot slot moet je er rekening mee houden dat je verzadigingsgevoel altijd ‘na’ komt. Er zit ongeveer een kwartier tussen het punt waarop je vol begint te raken en het punt waarop je dat ook daadwerkelijk voelt. Omdat je een tussendoortje in een paar minuten op hebt, voelt het soms alsof je helemaal niet voldaan bent. Je bent dan snel geneigd om nog wat te pakken. Doe dit niet en geef je lichaam even de tijd om het tussendoortje te verwerken.

4. ”Je moet meer eten als je af wilt vallen”
Raar maar waar: dit cliché gaat voor bepaalde mensen absoluut op. Sommigen eten zelfs de helft van wat zij nodig hebben aan energie. Je lichaam ziet dit als schaarste. Het komt daardoor in een stand van bezuiniging. Je lichaam gaat alle voedingswaarde vasthouden, omdat het denkt dat er een voorraad nodig is. Als de dingen die je eet dan ook nog veel (industriële) suikers en vetten bevatten, ben je daar mooi klaar mee. Voor veel aspirant-afvallers geldt dan ook dat zij niet alleen gezondere producten kunnen kiezen, maar ook veel meer en regelmatiger mogen eten. Het lichaam leert hierdoor dat er altijd een volgende portie komt en dat niet alles opgeslagen hoeft te worden.

Goed, door de (on)waarheid van deze clichés uit te leggen, heb ik hopelijk bijgedragen aan jullie kennis over eten. Dit zijn dan nog maar 3 van de vele uitspraken, maar het zijn er wel drie waarmee je aan de slag kan. Zo weet je nu dat ontbijt je metabolisme aanwakkert, dat je alle soorten voedingsstoffen in beperkte mate nodig hebt en dat tussendoortjes best kunnen mits je ze verstandig kiest en indeelt. And last but not least: je mag meer gaan eten dan je nu al deed!

- Door A.

Waarom niet lekker crashen?
Intuïtief zou je denken dat het volledig schrappen van vetten en suikers de sleutel is tot afvallen. Dit is voor een deel waar, maar het is wel een behoorlijk onbezonnen manier van afvallen. Je lichaam moet nog langer mee en heeft vetten en suikers nodig. Bovendien is het ene vet het andere niet, zo zijn onverzadigde vetten essentieel. Ook voor suikers geldt dat zij nodig zijn; zij zijn een goede brandstof voor je lichaam en houden je alert.

De voordelen van vetten en suikers alleen al vormen een artikel op zich, maar de conclusie is dat je ze simpelweg nodig hebt. Het is niet verstandig (en niet realistisch!) om helemaal zonder te leven. In plaats daarvan kan je beter streven naar een meer gezonde omgang met vetten en suikers, zodat de voordelen niet omslaan in nadelen. Enkele richtlijnen bied ik je hieronder!

De boosdoener
In bijna ieder product zit wel een beetje vet en een beetje suiker. Je zou dus wel met alle producten kunnen minderen, maar de boodschap van dit artikel is nu juist dat je realistisch te werk gaat. Er zijn nu eenmaal producten die niet ”een beetje vet en suiker” bevatten, maar vet (Magnum) zijn of heel veel suiker (Redband) bevatten

Ik ben ervan overtuigd dat iedere aspirant-afvaller zo haar eigen demonen heeft. Ga bij jezelf eens kritisch te raden wat die van jou zijn. Gaat het om chocola, ijs, chips, snoep of afhaalmaaltijden? Natuurlijk zouden het ook meerdere boosdoeners kunnen zijn. Waar het om gaat, is dat je ze weet te identificeren. Als dit moeilijk voor je is, kan je eens een week bijhouden wat je zoal eet (wel alles opschrijven) en zo achteraf bepalen wat de valkuilen zijn.

Pijnlijk genoeg zijn de boosdoeners nu juist die producten waar je veel affiniteit mee hebt, of die inmiddels ingeburgerd zijn in je dagelijks leven. Aan stoppen moet je niet denken, maar ermee minderen is een noodzaak als je je voedingspatroon succesvol wilt veranderen. Zet de boosdoeners daarom hoog op je prioriteitenlijst en houd ze goed in de gaten.

Hoe kan ik minderen?
Minderen is veel makkelijker – en leuker! – dan het tot nu toe waarschijnlijk voor je was. Een eerste stap naar verstandig minderen is jezelf als maatstaf gaan zien. Ga eens na hoe vaak je niet iets at omdat er ‘nu eenmaal zoveel in 1 verpakking zit’. Op die manier dicteert de fabrikant wat jij eet, en niet jijzelf. Voor minderen is het essentieel dat nu juist jij die hoeveelheden vaststelt.

Een bekende manier om zelf hoeveelheden vast te stellen, is door de helft te pakken van wat je normaal zou pakken. Dit is natuurlijk nog steeds niet optimaal, want de helft van wat je normaal eet is nog steeds de helft van wat een fabrikant voorschrijft. Toch is het een goed begin en bovendien een mooie gelegenheid om te oefenen. Je leert jezelf hiermee discipline opleggen en je leert te onderhandelen met jezelf. Je mag je favoriete product nog wel eten op woensdagavond, maar nu pak je voortaan nog maar de helft.

Een manier waar ik vele malen enthousiaster over ben, is gebaseerd op een ervaring die jullie allemaal zullen herkennen. Namelijk: de eerste hapjes/slokjes van iets zijn het lekkerst. Daarna ben je aan de smaak gewend. Dit is niet alleen psychisch zo, ook fysiek geldt het. Je smaakpapillen en geurreceptoren zijn het meest actief bij verandering, waardoor je een product in het begin goed proeft. Daarna zijn je receptoren nog maar middelmatig actief, omdat ze eigenlijk continu hetzelfde verhaal door moeten geven. Dit verschijnsel wordt ook gezien bij cassieres. Hoe dan ook, de ervaring dat de eerste hapjes het best smaken is een biologisch iets en kan je absoluut gebruiken bij je missie om te minderen.

Veel leuker dan halveren is het dus om steeds die ‘eerste hap’ ervaring te hebben. Dit bereik je door maar een beetje van iets te nemen, bijvoorbeeld een paar stukjes chips of 1 blokje chocola. Dan pak je later op de dag nog eens een paar stukjes of een blokje, en zo heb je twee keer intens genoten van iets waar je anders maar 1 keer van geniet. Bovendien leer je hierdoor echt te proeven; je maakt mij niet wijs dat je ieder stukje chips proeft op het moment dat je een zak naar binnen schranst in je enthousiasme. Maar door bewust met kleine hoeveelheden te werken, ga je het eten weer echt waarderen.

De genoemde technieken (halveren, eerste hap en spreiding over de dag) vereisen enige discipline. Een laatste tip is wat breder: zorg ervoor dat er andere hoeveelheden in huis zijn. Je hebt geen voorraadkast nodig die groter is dan je keukenkastjes zelf. Bedenk dus al bij het halen van de boodschappen dat je wilt minderen.

Wat minderen NIET is
Tot slot nog even wat minderen in mijn mening niet is. Ten eerste betekent minderen niet dat je alleen nog maar de zogenaamde low-cal producten eet: voedingsmiddelen met weinig calorieën. Low-cal klinkt aantrekkelijk, maar het maakt het afvallen juist moeilijker voor je. Low-cal producten vullen namelijk niet, zeker wanneer er geen vetten en suikers in zitten (denk aan een rijstwafel). Low-cal producten maken je hongergevoel er niet minder op en je kan er bovendien aardig slap van worden. Het gevolg is dat je alsnog een (high-cal) product pakt en dus ironisch genoeg meer in plaats van minder eet.

Een laatste kanttekening is gebaseerd op de welbekende 2000-calorieën norm. Of die norm nu echt 2000 is of niet, en of calorieën nu de beste meet-eenheid zijn of niet, die twee laat ik in het midden. Het gaat om het idee dat je iedere dag een zekere hoeveelheid voedingswaarde nodig hebt om je lichaam te laten functioneren. Minderen mag in geen geval betekenen dat je ver onder die norm gaat zitten. Op dat moment ben je niet verstandig bezig, maar juist ongezond. Alles wat je mindert aan inname, dien je daarom te compenseren met bijvoorbeeld groenten, fruit en graanproducten. Op die manier kom je toch aan de hoeveelheid energie die je lichaam nodig heeft. Houdt er dus rekening mee dat minderen automatisch betekent dat je iets gezonders ‘meerdert’.

Succes!