5. De zilvermeeuw
De zilvermeeuw is een meeuwensoort die algemeen voorkomt in zowel het binnenland als aan de kusten van Nederland. Wij kennen de vogel natuurlijk vooral vanwege zijn hondsbrutale gedrag en legendarische uitbarstingen van ontlasting die menig jasje en kapsel al bevuild hebben. Meeuwen zijn alleseters, dit vertaalt zich in brutaal gedrag waarbij meeuwen zelfs vliegend het eten uit de handen van argeloze mensen stelen. Hoewel het lastig is je als mens te beschermen tegen rondvliegende ontlasting, is het een goed plan om voedsel te verbergen wanneer er meeuwen in de buurt zijn. Mijdt vuilnisbakken en mensen die meeuwen voeren, hier bevinden zich vanzelfsprekend de grootste concentraties van deze vliegende alleseters.

4. De strandkrab
De strandkrab is een geleedpotige uit de familie van kreeftachtigen, die helaas algemeen voorkomt op de Nederlandse stranden. Hoewel het dier behalve zijn griezelige uiterlijk weinig last veroorzaakt, kan het zo zijn dat nietsvermoedende badgasten met hun voet te dicht bij de krabbenscharen in de buurt komen. Hoewel het dier geen echte schade kan aanrichten, kan het gevoel van een krab die aan de teen bengelt bijzonder onprettig zijn. Ik hoef hierbij alleen maar terug te denken aan mijn moeder die gillend de zee uitrende na een aanvaring met een krab.
Een groter gevaar voor de tenen vormt de grotere Noordzeekrab, waarvan het schild een breedte  van 25 cm kan bereiken en die met zijn scharen meer schade kan aanrichten. Gelukkig voor ons als badgasten komt deze krab vooral in diepere wateren voor, en hoeven wij alleen het kleinere neefje van deze krab te dulden…

3. De kwal
Kwallen bevolken de kusten van de Noordzee met name wanneer er een oostenwind waait. Hoewel de meeste kwallen in de Noordzee niet veel problemen opleveren qua giftigheid, is het verstandig het zekere voor het onzekere te nemen en deze dieren te mijden, zelfs wanneer ze aangespoeld zijn en dood lijken. Nu kan ik mij ook weinig mensen voorstellen die hun teen vrijwillig in een blubberige organische massa zouden steken, laat dat duidelijk zijn.
Mocht je als mens toch in contact zijn gekomen met de netelcellen op de tentakels van een kwal, dan kan je de plek het beste met azijn behandelen. Het gif kan voor huidirritaties zorgen, en hoewel deze over het algemeen niet ernstig zijn is prettig anders.

2. De kleine pieterman
Hoewel de naam van dit kleine visje best schattig klinkt, verdient hij absoluut een plek in de top 5 van lastige stranddieren. Dit visje heeft namelijk de neiging zich in te graven in de zeebodem, waarbij alleen de kop omhoogsteekt uit het zand. Dit lijkt onschuldig, de kieuwen en rugvin van deze vis staan echter in verbinding met gifklieren. Wanneer een nietsvermoedende zwemmer op dit visje gaat staan, komt het gif vrijwel meteen in de wond die veroorzaakt wordt door de stekel, dit veroorzaakt felle pijn. Het gif kan met gemak geneutraliseerd worden door het lichaamsdeel in heet water te houden, dit dient echter wel zo snel mogelijk te gebeuren. Zoek dus na een ongelukkig onderonsje met deze vis direct een strandpost op waar men EHBO verleent!

1. Blauwalg
Op de eerste plaats in deze top 5 staat geen dier, maar een hardnekkige bacterie die met name het zwemplezier behoorlijk kan verpesten. Blauwalgen kunnen namelijk giftige stoffen uitscheiden, wanneer mensen deze met water binnenkrijgen kunnen de klachten varieren van hoofdpijn en misselijkheid tot diarree. Waarschuwingen voor blauwalgen in gebieden kunnen dan ook het beste serieus genomen worden, tenzij je als persoon de macabere behoefte hebt om jezelf te pijnigen met nare klachten.

Natuurlijk wil ik jullie helemaal niet bang maken, maar een gewaarschuwd mens telt tenslotte voor twee! Mocht je al ervaringen met deze organismen hebben, dan is dit je kans om even zeer onbiologisch al je gal te spuwen!

Het concept is in al die kutseries volstrekt hetzelfde. Twee nietszeggende hoofdrolspelers: een opgefokt, loops moedertje en een lulletje rozenwater van een pa. Als een soort B-figuranten lopen daar dan een aantal stierlijk lelijke koters omheen die zo nu en dan een slecht geacteerd zinnetje op weten te dreunen. En vaak komt de grootste ergernis nog wel van een ander familielid dat te pas en te onpas het huis binnen komt lopen. Let maar op: deze familieleden zijn altijd extreem dom of extreem lelijk en in het ergste geval zijn ze het allebei. Nogmaals: there goes my appetite. Ik zit altijd te verlangen naar de reclames.

Er is eigenlijk maar één mogelijkheid bij dit soort familiare  bagger: aan het begin van de serie komen pa en ma lijnrecht tegenover elkaar te staan, door slinkse activiteiten proberen ze elkaar te overtreffen om uiteindelijk een compromis te sluiten en tot de conclusie te komen dat ze het zo goed hebben. Ondertussen worden daarbij de kinderen gebruikt en wordt het extreem lelijke en domme familielid uitgebuit. Dat alles onder het schamele “genot” van de lachmachines en ja hoor, je hebt weer een comedy te pakken. Het is werkelijk waar verschrikkelijk.

Aangezien deze comedy’s in aantallen lijken toe te nemen, begin ik me bovendien af te vragen of ik een mentaal steekje los heb voor het onderwaarderen ervan. Is dit werkelijk wat mensen graag zien op de televisie? Gaan we hiervoor niet uit eten? Laten we hiervoor het journaal voor wat het is? Keffende huisvrouwtjes, lamballen van kerels, wijsneuzerige kinderen en vadsige familieleden? In dat geval wordt het tijd om mijn nieuwste cocktailrecept uit te proberen op jullie allemaal. Een cocktail met vruchtensap, vers fruit, een bescheiden scheutje vodka en chloor.

Heel. Veel. Chloor.

—

Natuurlijk heb ik het wel geprobeerd hoor: vriendschap met mannen. Toch eindigden die zodra we op een dronken avond besloten dat we het er wel op wilden wagen. En de les is dan hard: dat valt altijd tegen. Omdat ik altijd “op zoek” ben, kan ik niet gewoon zonder flirten tegenover een leuke man zitten en het over ditjes en datjes hebben. Ik vind dat saai. Daarom liepen alle mogelijke vriendschappen uit op fiasco’s. Een ongemakkelijke groet op straat, denkend aan die fatale avond dat het niet bleek te klikken in bed.

Zo heb ik een tijdje een goede vriend gehad die, afgezien van hier en daar een tongzoen op een feestje, nooit echt de intentie leek te hebben om mij het hof te willen maken. Misschien ook wel, maar wilde ik het niet zien. Ik was dan ook bijzonder verrast toen hij zich op een avond ontpopte tot een ware casanova die het op mij gemund leek te hebben. Geen moment twijfelde ik of het onze vriendschap zou schaden, want ik vond het stiekem wel spannend. Zo kwam het dan ook dat we die avond bij mij thuis op de bank ploften, terwijl we innig zoenden. Normaliter was hij totaal niet mijn type. Een beetje te lief en daardoor iets te a-seksueel. Eigenlijk had ik het dan ook gewoon niet moeten doen, want ik leerde nu een kant van hem kennen die ik het liefst nooit had gezien.

,,Ik weet niet wat het is,” zei hij, terwijl ik mijn orale kunsten op hem losliet. ,,Ik heb dit anders nooit.”
Teleurgesteld en gefrustreerd staarde ik naar het flubbertje in mijn handen. Een piemeltje zo groot als een druif.
,,Wil je dat ik stop?”
,,Nee, nee!”
Maar na vijf minuten werd toch wel duidelijk dat het er niet meer van zou komen. Mijn seksdrive was ver onder het nulpunt beland en ik kroop omhoog tegen zijn schouder.

,,Oké,” zei hij toen, ,,ik moet je iets vertellen. Ik heb dit probleem wel vaker. Sterker nog, ik heb het altijd. Ik kan geen stijve krijgen.”

Ik voelde hoe mijn lichaam, in tegenstelling tot zijn je-weet-wel, verstijfde. ,,Meen je dat nou?”
,,Ja. Ik dacht: met jou moet het wel lukken. Maar weer niet. Ik moet er maar eens mee naar…”
,,…de dokter!”, vulde ik aan.
Hij knikte verslagen. ,,Het spijt me.”

Die avond kwam ik erachter dat mijn goede vriend impotent was. De gêne die hij voelde en het ongemak dat ik uitstraalde, was funest voor onze vriendschap. We hebben elkaar daarna eigenlijk niet meer echt gesproken.

Eenmaal kwam ik hem nog tegen toen hij met vrienden aan de bar zat. Het was zo’n drie maanden na “het incident”. Ik wilde hem groeten, maar hij deed net of hij me niet zag. Ik overhoorde zijn gesprek, waarin hij stoer tegen zijn vrienden vertelde dat hij het weekend daarvoor een leuke chick had ontmoet. ,,Heb je hem erin gehangen?”, lachten zijn vrienden. En vol gemaakte trots knikte hij, terwijl hij een blik wierp op mij. We wisten beiden wel beter.

Het was nieuw voor mij: een mannelijke vriend… Impotentie. Geen van beiden een succes.

Alex.

De meesten van ons werden pas in 2009 geconfronteerd met de muziek van Lady Gaga, aangezien haar single “Just Dance” toen onze hitparade besteeg. Binnen korte tijd volgden de nummers “Pokerface”, “LoveGame” en “Bad Romance”. Algauw ontstond er een fanatieke aanhang die haar tot op de dag van vandaag bewondert en benijdt. Volgens Wikipedia is haar muziek te categoriseren als electropop en glamrock. Maar naast haar populaire muziek krijgt ze veel media-aandacht om haar excentrieke uiterlijk. Lady Gaga schuwt geen enkele outfit en loopt erbij als een levend kunstwerk. Soms met veel te weinig, dan weer met veel te veel kleding aan. Als het maar bizar is.

Je kunt een hoop over Lady Gaga zeggen, maar niet dat ze “een alledaags type” is. Van haar coming-out als biseksueel tot de vermoedens dat ze hermafrodiet is; Gaga lijkt alle roddels te omarmen en er nog een schepje bovenop te doen. In haar single “Telephone” met Beyonce gaat ze bovendien volledig uit de kleren. Nee dus; geen mannelijk geslachtsdeel te vinden.

Onlangs heeft Lady Gaga een nieuw nummer geïntroduceerd, namelijk “Alejandro”. Velen spreken er schande van, vanwege godslastering in de videoclip. Anderen vinden het weer een geniale zet van haar en bestempelen haar als de nieuwe Queen of Pop, Madonna. Zie hier de volledige clip:

Juist de ophef rondom het fenomeen Lady Gaga maakt het interessant haar ook hier eens te bespreken. Er zijn mensen die haar prijzen om haar creativiteit, anderen vinden het maar een raar mens dat we binnen een paar jaar alweer vergeten zijn. Een getalenteerde, intrigerende artiest, of een smakeloze, ordinaire troela. Daarom aan jullie de volgende vraag…

Het fenomeen Lady Gaga: revolutionair… of een aanfluiting?

—

Inmiddels ben ik ruim 10 jaar verder en ben ik nog steeds een trouwe gebruiker. Ik heb er geen moeite mee om de pil iedere avond te nemen en ik merk, naast een paar gezellige kilo’s extra lichaamsgewicht, geen veranderingen in mijn lichaam. Veel leeftijdgenoten van mij geven echter aan dat ze moodswings krijgen van de pil of houden er andere ongemakken aan over. Zij zijn allemaal op zoek naar de ideale manier om het krijgen van baby’s voorlopig (nog even) uit te stellen.

Voor diegenen die op zoek zijn naar alternatieve manieren voor de dagelijkse shot hormonen is er nu een website ontwikkeld waar een test gedaan kan worden naar de voor jou beste manier van anticonceptie. Ondanks dat ik erg tevreden ben over de pil, was ik natuurlijk toch ook wel benieuwd naar welke alternatieven er voor mij waren.
Ik vulde 12 vragen in over de wensen die ik had met betrekking tot anticonceptie (ik wil precies weten wanneer ik ongesteld word en ik wil het eventueel zelf uit kunnen stellen) en de uitslag volgde al snel: Een ring of staafje zou goed bij me passen.

De ring kan je als een tampon inbrengen en kan je er zelf na 3 weken weer uithalen. Gedurende die tijd scheidt hij een lage dosering hormonen af. Het staafje wordt door een arts geplaatst ergens onder de huid en kan tot 3 jaar blijven zitten. Dit zijn inderdaad handige alternatieven waar ik zeker eens over na zou kunnen denken, al denk ik zelf dat ik voorlopig lekker blijf hangen bij de pil. Wat de boer niet kent….

Ik ben heel benieuwd wat jullie voor anticonceptie gebruiken en of jullie ook op zoek zijn naar handige alternatieven. Op www.anticonceptie.nl kun je de test (12 vragen, zo klaar dus!) doen. Laat je hier even achter wat er bij je uit kwam?

Een aantal jaar later was ik zelf aan de beurt. Het jaarlijkse, door mijn manege georganiseerde, Pinksterkamp werd traditioneel afgesloten met een survivaltocht. Dwars door de bosjes werd het parcours uitgezet. Ieder team moest dan zo snel mogelijk alle onderdelen af zien te werken. Zo waren er meerdere vijvers waar je door middel van een ingezeepte boomstam overheen moest. Of er waren vijvers waar je juist met een koud en nat touw overheen moest klimmen. Toen viel er wat mij betreft een heel stuk minder te lachen. Want was er nou grappig aan om met een joggingbroek vol modder uit een bak koud water te kruipen, terwijl de leiding (waar ik als opstandige puber stiekem een oogje op had) ons schaamteloos stond uit te lachen? Helemaal niks.

Inmiddels heb ik wel besloten mezelf niet meer te laten verleiden voor dat soort rare fratsen. Noem me een saaie beer, maar ik ga gewoon niet meer voor mijn lol door smerige modderbaden banjeren.
Des te leuker is het dus om, net als vroeger, van andermans ellende te mogen genieten. Heerlijk vind ik het nog steeds, om de spanning te zien als een ander misschien nét wel of net niet in het water sodemietert.

Een soortgelijk evenement vond afgelopen weekend in Utrecht plaats. Red Bull had namelijk het Friese Fierljeppen in een nieuw jasje gestoken.
Onder het toeziend oog van zo’n 13000 (!!) toeschouwers was het de bedoeling dat de deelnemers met een stok van wel 14 meter lang over een gigantische bak water moesten zien te springen.
Dit was bij uitstek natuurlijk hét perfecte moment voor mij om te genieten van andermans ellende. Want halen ze de overkant met een droog pak? You never know!

Helaas kon ik niet bij het evenement van afgelopen zaterdag zijn, maar gezien het bovenstaande filmpje moet het ontzettend leuk geweest zijn!
Red Bull organiseert wel vaker leuke, bijzondere en indrukwekkende evenementen, dus ik ga ze de komende tijd zéker in de gaten houden! Volgende keer ben ik erbij. Met mijn camera en zeker weten ZONDER deelnemerskaart! :-)

Dit weekend ben ik uitgenodigd bij Sara, die jullie natuurlijk allemaal nog kennen van de tijd dat ze voor 20something schreef over haar zwangerschap! Thijmen is ondertussen al bijna een half jaar oud. In die tijd ben ik natuurlijk een aantal keer op bezoek geweest en elke keer liet ik weten dat mijn moedergevoelens bijna uit mijn lijf klapten bij het zien van Thijmen. En dus is er maar één manier om uit te vinden of je daadwerkelijk toe bent aan een kindje. Zodoende maakte ik een afspraak met Saar om een nachtje te komen logeren. Tijdens die dag en nacht zou ik alles doen wat zij normaal als moeder voor Thijmen doet. Op die manier kon ik op een goede manier ervaren hoe het zou zijn om moeder te worden.

,,Je bent net op tijd, want hij mag een fles en daarna gaan we wandelen. “

De fles was al klaar dus ik pakte Thijmen over en ging op de bank zitten. Hij spartelde met zijn armpjes en beentjes en ik hield hem in bedwang. Ik trok een paar gekke gezichten en hij schaterde. Zodra zijn fles in zich kwam werd hij nog wilder totdat de speen eindelijk zijn mond bereikte. Een half uur lang zaten we gezellig zo samen en de kleine schat begon in slaap te vallen. Elke keer schudde ik hem een beetje wakker en dan nam hij weer een paar lurken van de fles. Dit ging zo door totdat hij eindelijk leeg was.

“Zo, dan nu spuugdoek over je schouder, Thijmen optillen en op zijn rug kloppen.”

Braaf deed ik wat me gezegd werd. Ik klopte zachtjes op zijn tere babyrugje en werd een seconde later opgeschrikt door een keiharde boer. Kwam dit werkelijk uit zo’n klein lijfje? Sara keek trots.

,,Heeft ie van zijn moeder!”

Daarna zouden we gaan wandelen. Bij dat proces merkte ik voor het eerst wat voor extra dingen er allemaal om de hoek komen kijken als je moeder bent. Waar je als niet-moeder gewoon je jas pakt en naar buiten rent terwijl je vrolijk een liedje zingt, moet je als moeder werkelijk aan alles denken.

,,Oké, we hebben de luiertas nodig. Een setje extra kleertjes, luiers uiteraard, een potje fruit en een lepeltje. Verder moeten we Thijmen zijn vestje aantrekken en hem in de Maxi Cosi doen. Wil jij dat doen? Dan klap ik de kinderwagen alvast uit. En ohja, niet te vergeten zijn regenkap want het is niet zo lekker weer.”

Toen we uiteindelijk na een kwartier klaar waren leek het wel alsof er een volksverhuizing aan de gang was. Beide stonden we volgepakt met spullen in het kleine halletje, klaar om even te gaan wandelen. Ik vroeg me serieus af of ik niet keihard ,,Weet je wat! Laat maar!!” had geroepen als het mijn kind was geweest. Maar ik moest volhouden en dus zeulde ik zonder zeuren de Maxi Cosi naar beneden, waar Thijmen als een kleine koning in lag.
Bij de auto aangekomen leerde ik ook direct dat ik mijn auto moet vervangen als ik daadwerkelijk aan kinderen wil beginnen. Al mijn wiskundig inzicht moest ingezet worden om de kinderwagen er in te krijgen, Thijmen veilig te kunnen vervoeren en ook nog genoeg plek over te hebben om Sara een normale zitplek aan te kunnen bieden. Als een stel zigeuners gingen we op weg. Toen we op locatie aangekomen waren, gebeurde hetzelfde riedeltje nog een keer, alleen dan in omgekeerde volgorde. Ik snapte werkelijk niet dat Thijmen al die tijd zo lief kon blijven slapen. Wat een lief kind! Toen ik eenmaal achter de kinderwagen stond, vlogen de moedergevoelens weer in het rond. Trots poseerde ik voor de camera.

Toen we eenmaal aan het lopen waren betrapte ik mezelf er op dat ik stiekem hoopte dat voorbijgangers dachten dat deze baby, die werkelijk iedere passant op een gulle lach trakteerde, van mij was. Daarom aaide ik hem extra vaak over zijn bolle wangen en gaf ik kusjes op zijn hoofdje. Na een heerlijke wandeling van een klein uur gingen we weer naar huis. Het was namelijk etenstijd voor de kleine man. Dus weer inpakken, invouwen, passen en meten en thuis aangekomen weer hetzelfde liedje. Daarna was het tijd voor een nieuw potje olvarit, sperzieboontjes stond vandaag op het menu.

,,Ik zal je alvast waarschuwen, dit vind hij niet lekker..”

Nou, dacht ik nog makkelijk, hij zal het vast wel opeten want hij is de hele dag al zo lief geweest. Helaas. Het ene hapje na het andere hapje spuugde bij uit en mijn consequentheid zakte met de minuut totdat ik uiteindelijk zat te smeken. Maar ook dat hielp niet, hij weigerde het op te eten. Wel wist hij leuke spelletjes te bedenken met zijn eten zoals met een volle mond ‘brrrrrr’ roepen, waardoor de groene sperzieboonspetters letterlijk op mijn ondergoed zaten en in mijn haar. Uiteindelijk mocht ik het opgeven van Sara, 2 slabbetjes en een half potje bonenprut later. Thank God. We eindigden met dit beeld als resultaat.

Toen meneer helemaal schoongewassen was, moest hij een schone luier om. Dit zou ik volledig zelfstandig gaan doen en dan zou Saar checken of ik voor de ‘luiertest’ geslaagd was. Zodra ik Thijmen van zijn kleertjes had ontdaan was hij zich bewust van zijn naakte vrijheid en begon hij wild te spartelen om alles. Het omdoen van de luier was dus ook nog best een aardige klus, maar al met al lukte het prima en zo trots als een beer liep ik met Thijmen op mijn arm (nog steeds spartelend) weer naar de kamer. Ik liet Sara mijn resultaat bekijken en ik kreeg full thumbs up, ik was geslaagd!

Toen zat mijn zorgtaak er op. De kleine ging naar bed en ik keek een film met zijn moeder onder het genot van een hoop chocola. Ik mocht dan wel moeder zijn voor één dag, gelukkig voor mij geen zwangerschapskilo’s! Rond half 12 kropen we in bed. Sara verheugde zich op een heerlijke ochtend uitslapen. Ik hoopte dat Thijmen toch minstens tot half 8 door zou slapen…..

Rond half 7 die ochtend begonnen de eerste geluidjes zich kenbaar te maken door de babyfoon. De kleine schat lag tegen zijn knuffels te praten. Ik sleepte mezelf met mijn verlepte hoofd uit bed en liep naar zijn slaapkamer toe om hem even gedag te zeggen. Direct daarna liep ik naar de flessenwarmer waar alles voor mij al klaar was gezet. Ik maakte zijn fles en nam hem mee naar het grote bed waar ik zelf had gelegen. Ondertussen deed ik mijn best om niet weer in slaap te vallen.

Precies nadat Thijmen zijn fles had leeggedronken werd Sara wakker. Uitgeslapen keek ze me aan, terwijl ze zich nog een keer uitrekte.

,,Zo, dat relaxed. Kun jij niet vaker komen logeren?”

Ondanks dat het vroeg was, vond ik het stiekem hartstikke leuk om met Thijmen te knuffelen. Ik kon al echt goed voelen wat het moest zijn om dit elke dag voor je kindje te moeten doen. Een heftige, maar mooie taak.

Na zijn fles was het tijd voor een flinke douche voor mij. Daarna zou het tijd worden om weer naar huis te gaan.

Toen ik na een uur klaar stond om te vertrekken knuffelde ik Thijmen nog één keer heel stevig.

,,Dat zal tegenvallen nu mijn hulpje weer vertrekt.” zei Saar teleurgesteld.

,,Ik kom snel nog een keer.” beloofde ik plechtig. Ondanks dat het op sommige momenten zwaar is en veel werk, kan ik me indenken dat het het allemaal ruimschoots waard is. Één lach van zo’n kleintje en je krijgt onmiddellijk het gevoel dat het het waard is. Dan kan ik me niet eens indenken hoeveel sterker zo’n gevoel is als het echt je eigen kindje betreft. Toch heb ik dit weekend ook geleerd hoe waardevol je vrijheid is.
Ik kan nu nog daadwerkelijk mijn jas pakken en de deur uit rennen, op welk tijdstip dan ook. Geen flesjes, geen luiers, geen extra spullen meeslepen en dat is wel zo prettig nog eventjes!

Voorlopig heb ik dus nog eventjes genoeg aan mijn leen-baby.

Hoe zit het met jullie 20somethings? Barsten bij jullie de moedergevoelens al naar buiten of moeten jullie er nog niet aan denken? Willen jullie sowieso wel kinderen?

Ik doe daar niet aan mee. Ik moet toegeven dat ik opgehouden ben met zeggen dat baby’s eigenlijk heel saai zijn. Dat deed ik namelijk een keer waar Seth bij zat en prompt begon hij heel hard te huilen. Zal je net zien hè, heb ik een baby die niets kan, maar me wel verstaat. Dat risico moet je niet nemen. Ook omdat ze bepaalde uitroepen dan wel eens over zouden kunnen nemen. Ik had jaren terug m’n broertje achterop de fiets. Toen een auto ons afsneed begon hij in de grofste taal ooit te gillen wat voor soort man het was en dat hij het eens moest wagen uit te stappen. (Gelukkig maakt dit niet zoveel indruk als het een achtjarige betreft.) Toen ik hem vroeg waar hij mee bezig was antwoordde hij met een onschuldige blik dat ik dat ook altijd deed. Beetje jammer wel.

Enfin, ik zat in de trein en Seth was bezig mijn zak autodropjes inclusief plastic verpakking naar binnen te werken. ‘Nee Seth, niet doen.’ Ik schudde mijn hoofd. Per ongeluk knikte Seth ‘ja’. Ik lachte. Nee, schudde ik. Seth knikte weer. Leuk spelletje, als ik raar doe met m’n hoofd moet mama lachen. De coupé keek toe. ‘Jeetje, wat een knappe baby.’ ‘Zie je dat?! Als de moeder nee zegt, schudt hij ja.’ Ik zette mijn ach-het-doet-me-niet-zoveel-want-ik-ben-dit-soort-gedrag-gewend-maar-toch-leuk-dat-jullie-het-geweldig-vinden-glimlach op en maakte in mijn hoofd vreugdedansjes en koprollen. Best leuk, moeder zijn van een briljant kind.
Vriendin aan de telefoon. ‘En, wat kan hij al?’ ‘Als ik nee zeg, knikt hij ja.’ ‘Echt waar?!?!’ Nee, schudde Seth.

Toen een vriendin mij laatst opbelde om te gaan rondneuzen in de Ikea, stond ik ruim tien minuten voor zij kwam al klaar. Hoewel ik nog geen eigen huisje heb, vind ik het erg gezellig om een middagje rond te snuffelen in de Ikea, wat prulletjes te kopen voor mijn nog niet erg uitgebreide uitzet, en een goedkope lunch te nuttigen in het restaurant van de concern. Want hoewel er veel over Ikea te zeggen valt, zowel door voor- als tegenstanders van de concern, goedkoop zijn de artikelen wél!

Ikea is niet meer uit de Nederlandse samenleving weg te denken. De Zweedse concern opende in 1978 zijn eerste woonwarenhuis in Nederland, die razendsnel aan populariteit won. Inmiddels heeft Ikea 301 vestigingen verspreid over 37 landen, er kan dus veilig gesteld worden dat de goedkope artikelen van deze meubel & woonartikelen gigant menig mensenhart veroverd hebben.
Hoewel ik in de intro aangaf wel eens een middagje rond te neuzen in de Ikea, en er ook spullen te kopen, ben ik geen fan van een huis dat volledig naar Ikea maatstaven is ingericht. Enige diversiteit met meubels, woonartikelen en accessoires van andere winkels is naar mijn idee wel op zijn plaats. Ikea is tenslotte populair, en we willen als starters niet bij elkaar thuis komen en erachter komen dat de woonkamers toch wel erg op elkaar lijken!

Ikea biedt niet alleen artikelen voor een schappelijke prijs aan, de concern heeft zich zelfs als doel gesteld om woonartikelen en meubels tegen dermate lage prijzen aan te bieden dat zoveel mogelijk mensen deze kunnen kopen. De woongigant heeft niet zelden schappelijke aanbiedingen waar wij als arme 20something erg blij van kunnen worden, en dat is ook deze zomer weer het geval.
Wie zijn of haar garderobe ernstig wil uitbreiden en een nieuwe garderobekast nodig heeft, zit vanaf volgende week goed bij Ikea. Van maandag 26 juli tot en met zaterdag 7 augustus is een Pax garderobekast met Komplement kastinrichting bij Ikea zeker de moeite waard om te overwegen. Na een aankoop van een dergelijke garderobekast krijg je namelijk een Ikea tegoedkaart van 50 tot 100 euro, en dat is niet verkeerd toch? Voor deze actie moet je wel een actieformulier invullen en de Ikea family kaart laten zien, wanneer je deze nog niet hebt is deze eenvoudig in de winkel of op IKEA.nl/FAMILY aan te vragen.

Meer informatie over deze actie kun je vinden op deze website!

Nagelbijten. Een zielige, neurotische gewoonte die ondertussen tot mijn grote schaamte bij me hoort. Zodra er aan mijn nagels ook maar een klein wit randje verschijnt, krijg ik de onbedwingbare behoefte om het er weer af te bijten. Ondertussen is mijn verslaving zo vergevorderd dat ik deze gewoonte niet meer voor mezelf houd, stiekem in een hoekje van de woonkamer. Nee, het zit volledig in mijn systeem opgenomen. Op alle momenten dat de nagelbijtdrang op komt zetten geef ik er gehoor aan. Vaak heb ik het zelf niet eens meer door.

Vele excusen heb ik aangedragen, geen enkele werd geloofd.
,,Omdat ik pianospeel moet ik mijn nagels kort houden.”
,,Ik ben te lui om een schaar te pakken.”
,,Ik heb honger.”
,,Ik doe het alleen als ik stress heb, dus echt verslaafd ben ik niet.”

Een side effect van mijn verslaving houdt natuurlijk niet op bij het feit dat ik regelmatig met ontstoken vingers van het kluiven rondloop. Vooral in de winter is het geen gezicht. Bijkomend feit is dat het niet echt een pretty sight is voor mensen in mijn omgeving.

En dat gaat, hoe meer ik me er van bewust wordt, toch vrij ver. Als ik bijvoorbeeld een smsje type op een dag, en believe me, dat doe ik nog wel eens, dan ziet iedereen je in actie met je telefoon. Dat is natuurlijk geen probleem, maar als je een mooie zakentelefoon hebt en je bedient hem met afgekloven vingers, dan valt dat bijna weg te schrijven onder heiligschennis.

Gelukkig heeft Vodafone daar nu een briljante oplossing voor bedacht. Om de lancering van de eerste PrePaid BlackBerry te vieren organiseert Vodafone de ManiCurve. Je kunt op 29 juli tussen 10.00 en 17.00 uur in Rotterdam (op het Eendrachtsplein) en op 31 juli tussen 10.00 en 17.00 uur in Almere (in de Schutterstraat) je nagels laten doen naar eigen design. Dus lakken, airbrushen of rhinestones erop, wat je maar wilt! Kijk hierrrrrr voor meer informatie.

Op die manier kun je dus kennis maken met de BlackBerry Curve en ook nog eens je afgekloven vingertjes laten omtoveren in ware prinsessenhandjes. Ideaal toch?

Alle nageldesigns worden op de foto gezet en de winnaar wordt uiteindelijk gekozen door Serena die we kennen van beautylab.nl en door Cynthia van misslipgloss.nl.

26 juli is de BlackBerry Curve PrePaid trouwens in de winkel verkrijgbaar!