De vuvuzela: WK-pret of terreur?

Toen ik vorige week gezegend was met een heftige griep en zeven dagen lang niets anders kon dan op bed liggen en ‘mwrrhrhrhrhr’ uitbrengen viel het me voor het eerst op. Eerst dacht ik nog dat het een bijwerking was van mijn griep, maar al snel kwam ik er achter dat dat niet zo was, ik bleef het namelijk ook horen toen ik al lang weer beter was. Het geluid dat ik hoorde klonk alsof er ergens verderop in de straat een stervende koe zijn laatste kreten uitte. Maarja, één blik uit het raam leerde me dat er geen koe in de straat lag en daarbij, twee weken achter elkaar stervende geluiden maken is best lang.

Een korte tijd later zag ik voor het eerst de term ‘vuvuzela’ voorbij komen. Aangezien het klinkt als een enge ziekte die alleen ergens in een uithoek van Bora-Bora voorkomt, besteedde ik er niet teveel aandacht aan. Maar toen later de berichten aanhielden en het samenviel met termen als ‘irritant’ en ‘getoeter’ toen wist ik dat het ging over wat ik al die tijd al hoorde.

Wat bleek? De Zuid-Afrikaanse Vuvuzela is ingezet als hét WK instrument van 2010. Boffen wij even. Zitten we met zijn allen weken te luisteren naar het helse geluid dat deze droeftoeter produceert, alsof we non-stop achtervolgt worden door een zwerm bijen on crack.

Gisteren tijdens de wedstrijd Nederland – Denemarken bleek al hoe serieus de fans het Vuvuzela blazen nemen. Vol overgave werd op de krengen getoeterd. Alsof er duizenden bronzige walvissen door het stadion heen lagen te kermen. Het was niet één seconde stil. Ik zag al voor me hoe duizenden blauw aangelopen supporters het blazen vol hielden totdat ze zwarte stippen voor hun ogen kregen.

Voordat het WK echt van start ging was er nog een klein sprankje hoop. Ik las een nieuwsbericht waarin stond dat de vuvuzela verboden zou gaan worden in het Zuid-Afrikaanse voetbalstadion. Stiekem deed ik een gelukzalig vreugdedansje in mijn woonkamer en stak een denkbeeldige middelvinger op naar het buurjongetje dat de oorzaak bleek te zijn achter het akoestische terreur in mijn woonplaats. Maar deze intense vreugde was van korte duur. Niet veel later verscheen het nieuwsbericht dat alleen vuvuzela’s langer dan een meter verboden zouden worden. Alsof dat zoden aan de dijk zet. Volgens mij zijn die plastic klootzakjes allemaal korter dan een meter, omdat het anders richting didgeridoo gaat.

Mijn mening moge duidelijk zijn, van mij mogen die vuvuzela’s liever nog vandaag dan morgen allemaal vernietigd worden. De aantallen blijven ook maar stijgen. Het geluid komt steeds vaker voor in het straatbeeld en steeds vaker hoor ik kinderen helemaal losgaan met hun toeters. En geloof me, die hebben een flink doorzettingsvermogen. Meestal stopt het net voordat ik op het punt sta met een kettingzaag naar buiten te stormen.

Dus bij deze roep ik alle vuvuzelagebruikers op om hun lieftallige instrument om te keren en op tafel te plaatsen. Wat water erin, voetje eronder en een paar leuke bloemen er in, niets meer aan doen. Zo kunnen jullie genieten van een prachtig bloemstuk in huis en ik van mijn welverdiende stilte. Bij voorbaat dank.

(mogelijk) Relevante Artikelen:

1. De tv-terreur genaamd ‘My name is Michael’ Ik kijk niet vaak tv. Eigenlijk vrijwel nooit. Ik volg...
2. De voorspellingen van Octopus Paul – wat gaat Nederland doen? Het begon allemaal met dit filmpje. Meet Octopus Paul. Paul,...
3. Een pijnlijke afsluiting – Door Schaffie Voor de echte voetbalfan is de kater na het verlies...