Ode aan een poppaleis – Door Nienke

Ik word spontaan fan van alle bandjes die ik er zie. Mijn allereerste concert ooit was daar, in Paradiso. In de kleine zaal speelde Green Lizard, ik moet veertien zijn geweest. Wat was ik verliefd op zanger Remi, en wat was ik stoer dat ik helemaal naar Amsterdam mocht (met Zus om me te beschermen). Drinken deed ik nog niet, maar ik werd dronken van de sfeer, van al die aparte mensen die daar zo heel gewoon stonden te dansen. Ik wist niet dat het kon, zo nonchalant en stoer en wauw, ik was echt verliefd. Op Paradiso. Dat is nooit meer over gegaan. Nog nooit heeft deze muziektempel me teleurgesteld.

Er was The National Bank in de kleine zaal, onbetaalbaar. Vooral toen ik tussen twee nummers door tegen Zus en Zwager zei dat ik best wilde trouwen met Thomas, als hij dan elke avond even voor me wilde zingen. En dat iedereen in een straal van twee meter naar me keek en een beetje om me moest gniffelen.

Dan was er natuurlijk nog Bon Iver, inmiddels niet weg te denken uit mijn favorieten, maar toen nog gewoon een aardig bandje. Tot hun muziek tussen de muren van Paradiso rechtstreeks mijn ziel binnen denderde. En dan het uberschattige voorprogramma, de Bower Birds. Jammer genoeg grotendeels gemist, op tijd komen lukt me zelfs daar (nog) niet, maar wat ik hoorde was lief, oprecht en schattig. De toegift van de avond maakte het geheel onvergetelijk. De twee bands kwamen samen op en op blote voetjes en met tamboerijn werd een ware hippie-vibe gecreëerd waar Woodstock nog een puntje aan kan zuigen.

Als je nog steeds niet gelooft in de magie van Paradiso kan ik je nog vertellen over het heerlijke optreden van Florence and the Machine, waar ik wederom met Zus nogal onverwacht bij was. Het scheelde niet veel of we hadden het balkon eraf gedanst, samen. Alweer zo’n fijn vrij mens, op blote voeten, gehuld in zwarte franje, Florence. Moeiteloos de ene loepzuivere uithaal na de andere, wild headbangend en rondspringend op haar zelf gecomponeerde nummers.

En tijdje daarvoor nog Beirut, ook zulke fijne mannen. Grandioze muziek maken alsof het niets is, ik blijf daar een sucker voor. Mannen die dat ook goed kunnen, zo blijkt, zijn die van Arid. Een Belgische band die me afgelopen woensdag helemaal van mijn sokken blies. Ik kende ze maar vaag, maar had de kans om dankzij vriendinnetje Flo gratis naar binnen te kunnen. Tel daar vriendinnetje Rie’s lovende woorden bij op en ik ben om. Donderdag om negen uur college is dan bijzaak (hoewel ik er met mijn brakke hoofd wel bij was, moet ik toch even melden).

Naast een zanger die niet voor de gemiddelde nachtegaal onderdoet waren er nogal wat drankjes. Mijn driekoppige gezelschap dronk namelijk bier terwijl ik ze bij bleef benen met roseetjes. Beginnersfout, ik weet het, maar de versnaperingen waren al een tijdje bezig dus dat wist ik toen niet meer zo goed.

Afijn, de avond was fijn. Ik heb zelfs een cd’tje gekocht van de beste mannen, vooral omdat ik eenmaal tipsy graag conformeer en vriendinnetje Rie een plaatje kocht voor haar vader, maar dat even terzijde.

Anders dan in de Melkweg voel ik me in Paradiso als een vis in het water. Ik praat er tegen random mensen (wat dan zo maar weer uit kan groeien tot een date, maar dat verhaal misschien een andere keer), dans er moeiteloos de nacht door en heb zelfs na een avond als net omschreven (bijna) geen kater. In the long run hoop ik dan ook zo’n misplaatste vijftiger te worden die je er bij elk concert tegenkomt. Genietend van de sfeer en de muziek en met nog meer schijt aan wat de rest van het publiek doet.

- Door Nienke

(mogelijk) Relevante Artikelen:

1. Maandag – Door Nienke Nienke verblijdde ons recentelijk met haar eerste stuk ‘Wakker...
2. Tabakboerenfobie – Door Nienke Ik ben een gewoontebeestje, zoals de meeste mensen. Misschien heeft...
3. Wakker worden – Door Nienke Nienke is 22. Maar ze gedraagt zich als een kind...
4. Pluk de Dag, Omarm de Chaos! – Door Nienke Ik ben een beroeps chaoot. Dubbele afspraken, vergeten hospiteer avonden,...