Daniëls mannenliefde – Schaduw uit het verleden
Een wijs persoon vertelde mij eens dat ieder mens met zijn eigen neurotische trekken kampt. Deze neurotische trekken komen boven drijven wanneer mensen mentaal niet op hun sterkst zijn, en kunnen behoorlijk vervelend zijn. Zelfs wanneer de persoon zich bewust is van zijn of haar eigen neurotische trekken, en deze al eens verslagen heeft, kunnen deze de persoon in kwestie toch weer verstrikken, wanneer deze niet uitkijkt. Voorbeelden van neurotische trekken zijn depressieve gevoelens, verlegenheid en irrationele angsten. Mijn neurotische trek is irrationele angst, de angst afgewezen te worden vanwege het anders zijn.
Midden in het afstudeerjaar (onderzoek en minoren), werkende in het beroepsveld, stukken schrijvend voor deze site en bezig met nog een aantal andere zaken. De maat is op dit moment vol en de batterij is leeg. Het enige wat ik momenteel wil is naar een ver en warm land vliegen, om mij daar aan te sluiten bij een inheemse stam en net te doen alsof alle verplichtingen in Nederland niet meer bestaan. De hele dag om een gebedspaal dansen in een inheemse outfit, hutjes bouwen van takken en palmbladeren en afsluiten met een avondritueel waarbij de huid van giftige kikkers wordt gebruikt om aangename hallucinaties op te roepen. Helaas blijven deze beelden slechts dagdromen, en zit ik voorlopig nog stevig verankerd in een spinnenweb van verplichtingen. Verplichtingen waar ik zelf voor heb gekozen, laat dit duidelijk zijn.
En juist op dit moment, een tijdstip waarop ik het absoluut niet kan gebruiken, duikt die oude angst uit het verleden op. Logisch, door al de constante stress en spanning die voortvloeit uit de vele bezigheden van het moment, zit ik niet lekker in mijn vel. De grote hoeveelheid spanning kan al snel omslaan in angst, wanneer hiervoor de juiste triggers aanwezig zijn. En laat dit nu bij mij het geval zijn. De angst om uitgesloten en uitgekotst te worden vanwege het anders zijn is weer aanwezig, hoe onrealistisch deze ook mag zijn.
Ik ben deze angst in het verleden al onder ogen gekomen, en heb met deze angst gedeald. Onrealistische angsten (als neurotische trek) kunnen echter weer terugkomen, op momenten wanneer de persoon zich mentaal niet sterk voelt. Dit is nu het geval, en dit moet ik mij ook voorhouden. Het vermijden van situaties waarbij deze angst zich openbaart, is geen goed idee. Om van de angst af te komen, is het belangrijk aan deze blootgesteld te worden, en te ervaren hoe onrealistisch de angst is. De succeservaringen die hierdoor ontstaan, helpen om de angst in een realistischer perspectief te zien. Mensen die aan een angststoornis lijden of op een andere manier angst ervaren, weten dat dit niet gemakkelijk is. Bewust ervoor kiezen om die angst te voelen en te ervaren, het is absoluut geen pretje.
Ondertussen ben ik de dagen op de kalender aan het afstrepen tot het einde van dit afstudeerjaar, en met mij veel andere studenten. Afstuderen blijkt zwaar te zijn, de hogeschool lijkt vastberaden een zeer selecte groep studenten te laten slagen, en oververmoeid en opgebrand de arbeidsmarkt op te sturen. Ik probeer de komende tijd in ieder geval rustig aan te doen, voor zover dit mogelijk is tijdens dit schooljaar. Regelmatig sporten en slapen, goed en gezond eten en onnodige en energievretende activiteiten afstoten vormen de kern hiervan. Ontspanningsoefeningen en mediteren helpen het over-alerte lichaam in ruststand te brengen, en ook deze ga ik vaker doen. Alles om dit vervloekte afstudeerjaar maar door te komen, en dat felbegeerde diploma in de kontzak van mijn spijkerbroek te kunnen steken.
Hoe zit het met jullie, zijn er onder jullie mensen die momenteel afstuderen, of mensen die zich herkennen in bovenstaande klachten? Hoe gaat het afstuderen bij jullie, en voor de mensen die met deze klachten kampen, hoe gaan jullie hiermee om?
Liefs,
Daniël
(mogelijk) Relevante Artikelen:
- Daniëls mannenliefde – De weg naar coming-out en zelfacceptatie, part 3 Ik eindigde vorige week part 2 met de relatie die...
- Daniëls mannenliefde – De weg naar coming-out en zelfacceptatie, part 4 Het was inmiddels middernacht toen de laatste gasten de verjaardag...
- Daniëls mannenliefde – Het verbod op mannen Het is te krankzinnig om waar te zijn, maar toch...
- Daniëls mannenliefde – Homo in de kerk, een gesprek met de predikant Mijn bezoek aan de open dag van ContrariO, waar ik een...
- Daniëls mannenliefde – Weg met de homoseksuele docent en leerling? Morgen vergadert de Tweede Kamer over een wetsartikel waarin wordt...
Hi daniel, ik vraag mij telkens af waar jij woont, ik bedoel woon je in amsterdam of een andere grote stad? Het komt misschien door mijn omgeving maar ik heb werkelijk nooit de indruk dat homosexuelen in mijn omgeving worden uitgekotst omdat ze anders zijn. Ik werk dan ook in het theater en dus is alle “anders-zijn” juist vaak iets heel normaals in die scene..
Of is dat irrationele gevoel iets dat dit alles passeert, is het meer dan alleen de angst om uitgekotst te worden vanwege je anderszijn als homosexueel?
In elk geval heb je al een paar keer vertelt over je christelijke achtergrond en religie en hoe dat bots met momenten.. ik kom dan weer uit een wel joodse familie maar zeer vrije omgeving waar mijn ooms homo zijn, en vrienden van mijn ouders gewoon als homostelletje mijn familie zijn geworden vanaf mijn geboorte, ik ben er dus aan gewend.
Ik heb in elk geval wel dat als ik opeens hard moet werken of opeens ergens voor sta dat belangrijk voor mij is, dat ik dan ga nagelbijten.. heel erg zonde, heb ik even lange roodgelakte nagels, ga ik er op bijten, maar ik kan het dan niet laten, bij mij is het dus iets heel letterlijks. Soms ga ik ook wel even een dieptepunt in qua zekerheid over mijzelf, dan weet ik het even niet meer, maar dat heb ik nu steeds minder.
Heey Esther,
Ik heb deze angst vooral gevoeld toen ik jong was en nog in de kast zat. Met name op de middelbare school voelde ik mij nooit echt veilig, ik had een verborgen relatie en homoseksualiteit werd door mijn leeftijdsgenoten afgewezen en belachelijk gemaakt. Ik ervaarde toen angst om ‘ontdekt’ te worden, en uitgesloten.
Tegenwoordig is het totaal geen issue meer, ook niet in mijn omgeving. Deze angst is dan ook behoorlijk irreel, en het is dan ook bizar deze nu ineens weer te voelen. Maar goed, neurotische trekken he? Ik heb de mijne gevonden ;-)
Wat een zelfinzicht… Driewerf bravo! Ik denk met de maatregelen die je zelf neemt, je zeker het einde van het jaar gaat halen, niet uitgeput.
Tijdens mijn afstuderen, was het ook een hele zware periode, en het is inderdaad erg vermoeiend. Maar zolang je je dit realiseert en niet (te veel) over je eigen grenzen heen gaat, moet het lukken. En dan heb je je diploma als beloning!
Heb precies met dezelfde stress te maken.