Heftig verhaal: T. was gameverslaafd.
juli 25, 2010 door admin
In de categorie Games, Internet, Problematiek, Psyche
Vandaag op 20something.nl het verhaal van T. (25), die ruim twee jaar gameverslaafd is geweest. Hij verloor hierdoor zijn vriendin en een hoop vrienden. Na een zware strijd is T. weer terug op de goede weg en heeft hij zijn verslaving overwonnen. Lees mee met zijn verhaal.
Het begon allemaal toen ik het huis uit ging. Ik had altijd wel veel gegamed, ik zag het als een sociale bezigheid. Mijn vrienden deden het, ik hield er van, dus wat was er mis mee? Ik sprak het grootste gedeelte van mijn vrienden ook vrijwel alleen maar online. Er zaten zelfs een aantal mensen tussen die ik als goede vrienden bestempelden maar die ik nog nooit in het echt ontmoet had. Ik wist nog net hun namen en daar hield het mee op.
Voordat ik uit huis ging speelde ik voornamelijk kleine spelletjes, zoals Rollercoaster Tycoon of andere kleinschalige multiplayer spellen. Thuis bij mijn ouders werd er vrij streng gecontroleerd hoeveel tijd ik achter de computer doorbracht, waardoor het eigenlijk nooit uit de hand liep. Toen ik 22 was werd ik het zat. Ik wilde meer controle over mijn eigen vrijheid en bovendien leek het me wel een goede zet om eens op eigen benen te gaan staan. Al snel nadat ik dat besluit had genomen kon ik een goedkoop huisje kopen omdat een vriend van mij ging verhuizen. Ik regelde alles met de hypotheek, wat voorspoedig ging omdat ik net een vaste aanstelling had gekregen bij mijn werk en ik verhuisde mijn spullen. Ik had er enorm veel zin in! Toen had ik nooit kunnen weten dat het vanaf daar alleen maar bergafwaarts zou gaan.
De eerste weken als zelfstandig wonende bevielen me enorm goed. Niemand die op mijn vingers keek en niemand die me vertelde hoe laat ik mijn computer uit moest zetten. Het was ook rond die tijd dat mijn vrienden het steeds vaker of World of Warcraft hadden. Om niet achter te blijven besloot ik het spel ook te kopen, het klonk enorm veelbelovend en bovendien was ik wel toe aan een nieuw spel. De ultieme beloning van het zelfstandig wonen, een cadeautje voor mezelf! Ik wist namelijk dat mijn ouders me enorm zouden ontmoedigen als ze van dit spel afwisten. Nu bepaalde ik het helemaal zelf!
Na 2 weken betrapte ik mezelf er al op dat ik steeds vaker tot 2 uur ’s nachts zat te spelen. De volgende ochtend kwam ik dan helemaal gesloopt aan op mijn werk. Dan nam ik me stellig voor dat het niet meer zou gebeuren, dat die avond de computer uit zou blijven en dat ik een keer op tijd naar bed zou gaan. Dat mislukte altijd. Vaak zette ik de computer zelf al meteen weer aan en anders belde mijn vrienden wel op waar ik bleef en dat ik nodig online moest komen. Uiteindelijk zwichtte ik dan toch weer.
Dit ging zo een tijdje door. Mijn vrienden hadden zich binnen World of Warcraft inmiddels aangesloten bij een groep. Je hebt in het spel verschillende groepen, daarmee doe je dan binnen het spel grote opdrachten. Zo’n groep heet een guilt. Binnen de guilt heb je elkaar nodig en heb je bepaalde verantwoordelijkheden. Voor ik het wist zat ik ook in dezelfde guilt en raakte ik nog iets meer verstrikt in mijn online leven. Ik moest nu al snel 3 tot 4 keer per week lange avonden meespelen in het spel om zo mijn guilt te helpen. Als ik een keer aangaf dat ik er niet bij wilde zijn dan werd er zo’n sociale druk uitgeoefend dat ik alweer snel zwichtte en toch de hele avond achter de computer zat.
Uiteraard begon het mijn vriendin ook op te vallen dat ik, sinds ik op mezelf woonde, minder actief was en nachten lang doorhaalde met spelen. Ze waarschuwde me en wilde dat ik zou stoppen met gamen. Achteraf gezien had ze natuurlijk groot gelijk. Toen zag ik het alleen maar als een grote belemmering van mijn vrijheid. Ik wilde lekker blijven spelen en niet constant gestoord worden door mijn vriendin. Ondanks dat ik vrijwel niet buiten kwam had ik, doordat ik in mijn guilt zoveel verschillende internationale contacten had, juist het gevoel dat mijn sociale leven enorm opbloeide.
Waar ik op de middelbare school altijd een beetje het pispaaltje van de klas was, was ik hier opeens een belangrijk stukje uit een groep. Zonder mij functioneerde de boel niet optimaal. Als ik er niet was werd ik gemist en dat gaf me een goed en veilig gevoel.
Op mijn werk had ik inmiddels een officiële waarschuwing gehad. Mijn baas zag dat ik de laatste tijd veel fouten in mijn werk maakte en ook had ik me inmiddels vier keer verslapen. Nog één fout en ik zou mijn baan kwijt zijn. Toen mijn vriendin hier lucht van kreeg wilde ze met me praten. Ze zei dat ze mijn levensstijl niet meer trok en dat ze onze relatie wilde verbreken. Natuurlijk had ik daar veel verdriet van, maar in plaats van dat ik eindelijk mijn problemen in ging zien vluchtte ik nog meer in het gamen. Twee weken later was ik ook mijn baan kwijt.
Dat is het punt geweest waarop de ommekeer is gekomen. Toen ik een aantal dagen nadat ik ontslagen was fulltime had gespeeld, besefte ik dat het zo niet langer kon. Ik kon nauwelijks mijn ogen meer openhouden van het slaapgebrek en ik merkte dat ik psychisch ook steeds instabieler werd. Ik heb mijn moeder gevraagd om me op te komen halen en heb thuis alles aan mijn ouders opgebiecht. Ze waren al wel ongerust geweest door mijn gamegedrag maar dat het zo erg was dat wisten ze niet.
Met behulp van een psycholoog heb ik vervolgens mijn verslaving af weten te bouwen. Het heeft lang geduurd, maar ik kan eindelijk weer zeggen dat ik een normaal leven heb. Ik speel helemaal niet meer, om het risico te voorkomen dat ik weer terugval. Mijn ‘vrienden’ van toen hebben me allemaal laten vallen, blijkbaar was World of Warcraft het enige dat ons verbond. Ik heb nu een leuke nieuwe baan en via mijn collega’s heb ik leuke nieuwe vrienden leren kennen. Gelukkig heb ik ook nog alles uit kunnen praten met mijn vriendin, ook al zal het waarschijnlijk nooit meer goedkomen tusssen ons.
Via 20something wil ik andere mensen waarschuwen voor wat mij is overkomen. Het lijkt zo’n onschuldig spel maar ondertussen kun je, als je daar gevoelig voor bent, heel snel verslaafd raken. Ik ben blij dat ik eindelijk op de terugweg ben van deze nare periode. Ik ben er gelukkig sterker uitgekomen en daar ben ik heel erg dankbaar voor!
T. , dankjewel dat je jouw verhaal met ons wilde delen! Heb jij ook iets meegemaakt dat je met 20something wilt delen? Mail dan jouw verhaal naar info@20something.nl!
(mogelijk) Relevante Artikelen:
- Heftig verhaal: D. is een winkeldief Wij werden laatst op de redactie benaderd door D, die...
- Heftig verhaal: Wendy’s strijd tegen kanker Ik weet het nog goed. We deden er heel laconiek...
- Het verhaal van Lieke – ‘Mijn broer is verslaafd aan porno’ Lieke is 22 jaar en woonachtig in Alkmaar. Zij woont...
- Het verhaal van Lucy – Mijn verloofde heeft extreme SM porno op zijn computer Mijn naam is niet Lucy, omdat ik absoluut anoniem wil...
- Bijzonder verhaal: Jorien bekeerde zich tot de islam! “Dus, je bent bekeert tot de islam, maar niet...
Dit had zo mijn broer kunnen zijn, als hij niet naar zijn vriendin had geluisterd. Of zelfs mijn eigen vriend als ik niet duidelijk geweest was over dat spel. Zeker bij WoW lijkt het mis te gaan en ik ben blij dat mijn broer en vriend niet zover gegaan zijn.
Gelukkig ben je er weer bovenop gekomen en heb je hulp gezocht voor je probleem. Ik hoor inderdaad weleens van mensen die verslaafd zijn aan het spel en als er dan ook nog een paar andere factoren meespelen zoals bij jou (eindelijk het gevoel hebben ergens bij te horen als je dat gevoel nooit eerder gehad hebt) kan het uit de hand lopen. Maar blij om te lezen dat het weer goed met je gaat!
Knap van je dat je er zo vanaf bent gekomen. Alleen snap ik t niet helemaal van je (ex)vriendin, want als je niet meer gamet kunnen jullie toch gewoon weer verder samen?
Ik heb zelf ook ooit een vriendje gehad die WOW-de, wat een *@)#&*)spel is dat. Hij was niet zo verslaafd als jij, maar ik kan de uren dat ik op hem heb moeten wachten dankzij WOW niet op 2 handen tellen.
Knap dat je zelf je problemen onder ogen hebt gezien en er nu vanaf bent!
Dit antwoord gaat ook precies voor mij op. Wat een ongelooflijk k*tspel is dat zeg. Niet normaal hoeveel mannenzieltjes er volledig verloren in gaan.
Stond ik weer het hele huishouden te doen omdat meneer moest ‘raiden’ en hij ECHT zijn maatjes niet in de steek kon laten… pffff (mij in de steek laten was altijd de makkelijke en betere optie blijkbaar).
Heel goed dat jij zelfstandig het licht hebt gezien T, ik weet hoe moeilijk het is! Echt heel goed van je :-) En nu volhouden!!
Ik heb zelf WoW gespeeld een tijdje en ik herken dat verslavindsacpect heel erg. Het is een spel wat je écht niet maar een uurtje per dag KAN spelen. Er zijn zoveel verschillende verplichtingen in het spel die je uit moet voeren, dat het echt niet bij een half uurtje kan blijven. En daarnaast zit er inderdaad de groepsdruk aan vast.
Ik zit er al een tijdje aan te denken om er een stuk over te schrijven
Maar goed, T., heel fijn dat je er nu vanaf bent. Ik heb het spel zelf ook keihard aan de kant geschoven om nooit meer aan te raken.
Heel knap dat je je probleem hebt erkend en hulp hebt gezocht T! Het lijkt mij behoorlijk pittig om van een verslaving af te komen…
Er bestaan in de VS zelfs speciale afkickklinieken voor mensen die verslaafd zijn aan WoW, niet zo bizar als ik dit zo lees
Als ik kinderen krijg zijn computerspellen verboden voor ze, zo simpel is dat
Dit is een van de redenen dat ik zelf dus niet dit spel WIL spelen. Mijn vriend gamet ook best veel (Warcraft, geen WoW), maar zijn vrienden zijn helemaal bizar (of nou ja, eentje heeft inmiddels werk en doet een studie). Die gamen alleen maar.
Mijn vriend gamet veel, maar die doet ook nog dingen buiten het gamen. Die vrienden dus niet.