Discussie – Till death do us part
december 3, 2009 door Marco
In de categorie Gedrag, Problematiek, Psyche, Relaties, Vaste relatie, Vreemdgaan
Met ‘Komt een vrouw bij de dokter’ die het razend goed doet in de bioscopen van Nederland in het hoofd, werd ik herinnerd aan een zeer moeilijke situatie die zich enige tijd geleden afspeelde.
Ik werd geconfronteerd met een situatie waarin ik genoodzaakt was de grenzen van mijn referentiekader te verkennen. Een vrouw had samen met haar man het slechte nieuws ontvangen dat zij een zeer zeldzame vorm van dementie heeft, waardoor zij al op jonge leeftijd langzaam maar zeker geestelijk zou gaan aftakelen. Vreselijk nieuws, gezien de leeftijd van de vrouw (35) en het feit dat haar twee kinderen nog niet zo oud waren (9 en 12). Met het droevige nieuws vertrokken de man en vrouw naar huis, waar de vrouw besloot haar baan op te geven. De tijd die zij nog in goede geestelijke gezondheid kon doorbrengen, wilde zij in het teken stellen van haar gezin.
Wanneer ik over het gezin hoorde, zaten er ook verhalen tussen over de onvermijdelijke achteruitgang van de vrouw. Zij leek steeds meer dingen te vergeten, werd ook kinderlijker in haar gedrag, en liep soms zelfs van huis weg. De situatie werd voor de man onhoudbaar, en de vrouw werd opgenomen in een speciale inrichting. Wanneer de man bij haar op bezoek kwam, herkende zij hem en de kinderen nog een enkele keer, maar veelal ook niet. Uiteindelijk was zij zo ver geestelijk achteruit gegaan, dat verpleegkundigen haar moesten helpen bij het aankleden, eten en wassen. Een vreselijke situatie, zowel voor de vrouw zelf als haar man en kinderen.
Na de opname van de vrouw gingen er enkele maanden voorbij, en de man werd steeds meer met een vrouw gezien. Een vriendin, die hem door de moeilijke tijd heen hielp. De twee groeiden dichter naar elkaar toe, en uiteindelijk kreeg de man een relatie met de vrouw die eerst slechts een vriendin was. Zijn familie was woedend, hoe kon hij zijn vrouw op zo een lage manier bedriegen? De man koos echter voor zijn eigen geluk, hij nam zijn nieuwe vriendin zelfs mee op bezoek bij zijn vrouw. Hier vertelde hij het zijn vrouw, die ondertussen met speciale gordels vastzat in haar stoel omdat zij weinig meer kon dan geluid maken, en ook niet goed meer kon lopen en bewegen. Hij bleef zijn vrouw na dit bezoek trouw met zijn nieuwe vriendin bezoeken, totdat zij stierf.
Toen ik deze verhalen hoorde, leefde ik in eerste instantie zeer mee met het gehele gezin, maar vooral met de vrouw. Wat vreselijk, om te weten dat er een onvoorkomelijke geestelijke achteruitgang aankomt, die uiteindelijk leidt tot de dood! Ook ik reageerde in eerste instantie verbijsterd en veroordelend, toen ik hoorde dat de man een nieuwe vriendin had gekregen. Vreselijk vond ik het, waar was het ‘tot de dood ons scheidt’ gedeelte gebleven? En hoe haalde hij het in zijn hoofd om zijn nieuwe vriendin mee te nemen naar zijn vrouw? En hoe moest dit wel niet voor de kinderen zijn?
En eigenlijk is deze mening mij altijd bijgebleven, zelfs toen ik meningen hoorde van mensen die vonden dat hij met zijn leven mocht doorgaan, omdat zijn huwelijk alleen in officiele zin nog niet voorbij was. Zijn vrouw herkende hem tenslotte toch niet meer, dus waarom zou hij zijn verdriet niet mogen verwerken op die manier?
Nu ben ik heel erg nieuwsgierig hoe jullie over deze lastige kwestie denken? Denk ik nu heel zwart-wit, of zijn jullie het eigenlijk wel met mij eens? Laat het mij weten!
(mogelijk) Relevante Artikelen:
- Discussie: Topfuncties voor vrouwen? Vanochtend hoorde ik op het nieuws het volgende bericht: ,,Vrouwen:...
- Discussie: onbeschoft personeel Gisteren bezocht ik rond de lunchpauze met een collega een...
- Last Woman Standing – De viezerik der viezerikken Signalen. Ze worden alom uitgestraald door mensen. Je ziet een...
- Martine’s Wereld – Haar eerste videoblog! Dat Martine Mussies een bijzondere jonge vrouw is, werd al...
- Ode aan de Last Resort Vriendin Je kent het wel. Dat meisje dat je belt als...
Ik las een soortgelijk verhaal in een tijdschrift, van een vrouw wiens man een ongeluk had gekregen waardoor hij van een enthousiaste sympathieke man in een kasplantje was verandert. Zij merkte uiteindelijk dat de liefde weg was: Hij was niet meer de man, die zij was getrouwd. Dus wilde ze scheiden.
Dat dit kwam door een ongeluk, is heel naar, vooral omdat die man heel hulpbehoevend is, en misschien als het ongeluk er niet was geweest waren ze nog gelukkig bij elkaar. Maar ik vind wel, dat zodra je partner geestelijk verandert (of door ziekte, of door een ongeval) en niet meer lijkt op de partner die je getrouwd ben, dat je heel sterk in je schoenen moet staan om je huwelijk ‘trouw’ te blijven. En ik kan me enigszins wel inleven in de man, dat die een nieuwe vriendin krijgt
Be-La-Che-Lijk vind ik het. Ja natuurlijk, je partner verandert en dat is heel moeilijk. Maar juist de persoon waar je zoveel mee gedeeld hebt, ineens op deze manier laten zitten? Misschien weet de partner op heldere momenten wel wat er aan de hand is. Hoe erg is dat?
Als ze nog heldere momenten heeft, zou ze misschien ook in kunnen zien dat zij niet degene die ze was. Als ik een kasplantje was, zou ik balen, maar ik zou me nog voor kunnen stellen dat mijn vriend me verlaat. Tuurlijk zou ik niet blij zijn, maar dan heeft hij nog wel een goed leven… Ik vind dat de man onwijs veel respect heeft voor zijn vrouw, door nog langs te blijven gaan.
Oei lastige kwestie zeg!
Aan de ene kant ben ik geneigd te zeggen dat hij had moeten wachten tot zijn vrouw daadwerkelijk overleden is. Aan de andere kant, als zijn vrouw echt helemaal niemand meer herkende en geen heldere momenten meer had, kan ik me nog wel enigszins voorstellen dat hij een nieuwe liefde in zijn leven heeft toegelaten, ook al vind ik het wel snel..
Ik kan me namelijk voorstellen dat je nog volop in het ‘rouwproces’ van je vrouw zit op dat moment, ook al leef ze nog, je bent haar op dat moment eigenlijk wel al verloren want het is absoluut niet meer dezelfde. En op het moment dat je door zo’n proces gaat vind ik wel al snel om een nieuwe geliefde te hebben.. hoewel ik gelukkig(!!) nooit in zo’n situatie heb gezeten en ik hoop dat dat ook nooit zal gebeuren dus ik kan daar ook nog helemaal over oordelen denk ik..
Als ik dit verhaal zo lees, dan snap ik de man wel. Natuurlijk beloof je eeuwige trouw, maar naar mijn idee heeft hij dat ook gedaan. Hij heeft zijn vrouw bezocht, eerlijkheid gegeven over zijn eigen nieuwe leven etc..
Ik had het meer achterbaks gevonden als hij achter haar rug om een ander had en daarbij zijn eigen vrouw vergat.
Ik denk dat het niet voor te stellen is om de partner die je altijd hebt gehad niet meer als zodanig te herkennen. Een relatie verandert dan onbewust toch in het verzorgen van de ander ipv gelijkwaardig niveau. Je kunt dit niet meer vergelijken met de beginsituatie.
Ik zie het niet zozeer als het laten zitten van zijn vrouw, want wat kon hij op dat moment meer doen dan langs gaan? Van een relatie is bijna geen sprake meer met iemand die vastgebonden zit en niks meer kan..
Plus dat misschien zijn vrouw liever ziet dat haar man gelukkig is (ook voor de kinderen die zij achterlaat)
“Plus dat misschien zijn vrouw liever ziet dat haar man gelukkig is (ook voor de kinderen die zij achterlaat)”
precies dat,
als er echte liefde was dan zal ze hem toch een fijn leven gunnen?
als ik als kasplantje blijf zitten zou ik mn vriendin ook een nieuw leven gunnen, ook al zou dat pijn doen. Want doet het niet nog meer pijn om te zien dat iemand z’n leven opgeeft om jou te verzorgen?
Inderdaad.
Wat doet iedereen toch veroordelend zeg. Ik heb dementie en alzheimer van dichtbij meegemaakt bij oudere familieleden en ik kan je zeggen dat het niet gezellig is (eufemisme).
Het is toch niet alsof die man er met een ander vandoor rende zodra hij het nieuws kreeg? Nee, z’n vrouw was al behoorlijk ver weg. Ik kan me ook heel goed voorstellen dat je in zo’n periode behoefte hebt aan steun en affectie en een arm om je heen op momenten dat je het moeilijk hebt. Ja daar kan dan iets uit groeien. Maar als z’n echtgenote kerngezond was geweest, dan had hij ook nooit naar het gezelschap van een andere vrouw gezocht.
Interessant onderwerp dit.
Bij mij in de familie is mijn tante heel plotseling overleden. Twee weken later had mijn oom een nieuwe vriendin en ongeveer een half jaar later hertrouwde hij. Hier hebben we erg op neer gekeken in de familie. Op mijn studie heb ik echter geleerd dat ieder mens zijn eigen methode heeft voor rouwverwerking. Het hoeft niet te betekenen dat de één “zo gemakkelijk te vervangen is” voor de ander. Voor sommigen is het verwerken pas mogelijk op het moment dat ze weer een bepaalde rust voor zichzelf hebben gecreëerd, bijvoorbeeld met een nieuwe liefde.
Toch blijft het cru. Iemand bouwt weer iets op voor zichzelf, terwijl in dit geval zijn vrouw nog leeft en weg zit te kwijnen. Maar juist doordat hij zijn vrouw, voor zo ver dat nog mogelijk was, heeft betrokken in zijn proces, maakt dat ik ergens ook wel kan respecteren hoe deze man heeft gehandeld.
Ik denk dat je in een dergelijke situatie nooit je oordeel te snel klaar moet hebben. Weet jij veel wat er zich allemaal heeft afgespeeld? Het roddelcircuit is wat dat betreft maar waardeloos. Ik denk dat er maar weinig mensen echt naar die man zijn toegestapt om hem te vragen hoe het met hem gaat.
Ik zou zelf, als zieke vrouw, liever willen dat mijn man een nieuwe liefde krijgt waar hij steun aan heeft en liefde mee kan delen dan dat hij in zijn eentje gaat wegkwijnen.
Ik denk dat het voor het gezin ook beter is want ondanks dat hun moeder nog lichamelijk leeft. Geestelijk is zij al overleden in mijn ogen.
Als familie zijnde lijkt het me moeilijker omdat het lijkt alsof hij haar inruilt. Maar dat doet hij niet want hij gaat nog steeds op bezoek en houdt waarschijnlijk ook nog van haar.
Maar dat het een moeilijke kwestie is staat vast. Maar ik denk dat zolang je er open en eerlijk met familie en vrienden over praat, je hier wel uit kunt komen en iedereen er dan begrip voor kan hebben. (afgezien van de eeuwige zuurpruimen)
Ja, iemand die aan dementie lijdt, sterft twee keer: eerst geestelijk, daarna lichamelijk.
Ik snap het wel van de man. Maar als ik hem was zou ik uit respect toch wachten tot mijn vrouw overleden zou zijn. Gezien de jonge leeftijd van de vrouw neem ik aan dat deze periode niet langer dan 5 jaar heeft geduurd omdat ze een ernstige vorm van dementie heeft.
Hmm het blijft een moeilijke kwestie, maar ik kan die man wel begrijpen.
Voor familie zal het altijd moelijk blijven. Je dochter blijft je dochter, je zus blijft je zus, no mather what. Het zal ook voor hen heel anders worden, maar je hebt een heel ander soort relatie met de persoon dan een partner.
De parner heeft een relatie wat gebaseerd is puur op de liefde voor elkaar. Ze hebben verder in principe geen verbintenis, ze hadden elkaar kunnen laten passeren in hun leven, maar ze zijn van elkaar gaan houden om hun doen en laten en daarom zijn ze getrouwd. Al die doen en laten zijn weg, het geen waarom je van iemand hield. Als dit zou gebeuren zonder dat ze ziek zou zijn, zou menig mens ook gaan scheiden. Maar omdat de vrouw in kwestie nu ziek is en ze er niets aan kan doen vind iedereen dat de man de vrouw bedriegt en dat het triest is.
Ik begrijp dat het voor familie moeilijk te begrijpen is, maar als alles waar jullie liefde op gebaseerd weg is, is het niet raar dat je een andere liefde vind.
En hoe deze man er mee om is gegaan vind ik eigenlijk juist wel goed. Hij heeft zijn vrouw niet vallen en is gewoon eerlijk tegen haar geweest.
Hier ben ik het mee eens. Als je vrouw ziek is, maar nog wel bij haar verstand, vind ik het anders. Hier gaat het om een kasplant die haar familie niet meer herkent en met gordels vastgebonden zit en niets anders meer kan dan geluid maken. Voor die man is het misschien ook prettig om ergens weer wat genegenheid en rust te kunnen vinden, om zo beter met de situatie om te kunnen gaan. En wat is er nog over van de liefde, als de ander je niet eens meer herkent? De manier waarop de relatie is ontstaan, heeft ook niets te maken met bedriegen of vreemdgaan. Zij helpt hem in deze moeilijke periode en ze groeien naar elkaar toe, dat is mooi. Hij is zijn vrouw tot het einde aan toe blijven bezoeken en heeft haar ook niet laten vallen toen hij een nieuwe vriendin had. Nee, ik vind hier niets verkeerds aan.
Er wordt nu alleen vanuit het oogpunt van de man en de vrouw zelf gekeken, maar er zijn ook nog twee jonge kinderen in het spel. Zij zitten zoiezo al in een zeer moeilijke situatie door de ziekte en aankomende dood van hun moeder. Ik vraag mij wel degelijk af welk effect zoiets op hen heeft, aangezien zij door loyaliteit aan hun moeder verbonden zijn, die nog leeft. En papa heeft een nieuwe vriendin?
Ik denk dat dat loyaliteits gevoel niet persé meer is dan als de moeder overleden zou zijn…
Voor kinderen is het altijd vervelend als een ouder een andere partner krijgt maar ik denk dat de kinderen achteraf ook liever zullen zien dat hun vader gelukkig is met iemand dan ongelukkig alleen speciaal voor hen.
Misschien niet het loyaliteitsgevoel, al kan ik mij voorstellen dat dat wel degelijk sterker is wanneer moeder nog in leven is. Tenslotte zijn beide vrouwen dan vleselijk ‘aanwezig’. Maar met name de verwarring die het bij zulke jonge kinderen kan veroorzaken. En het begrip zal neem ik aan pas later volgen, toch?
Ik blijf het lastig vinden vanuit dit standpunt gezien..
Dat is zo ja maar denk je dat het anders is dan als ouders scheiden?
Het begrip komt inderdaad wel later maar het schuldgevoel ook als die vader zijn eigen geluk opzij zet voor de kinderen denk ik. Hoewel dat natuurlijk wel afhankelijk is van de persoonlijkheid van de kinderen.
Ik denk desondanks dat het wel kan zolang er goed gecommuniceerd wordt met de kinderen. En dat je de overgang rustig houdt en uiteraard met begeleiding voor de kinderen.
Ik denk dus dat het moeilijk is voor de kinderen maar niet moeilijker dan kinderen die te maken krijgen met gescheiden ouders en hun nieuwe partners…