Esther, Emiel en keiharde samenwoononderhandelingen, the very last part.

Nu we in het eindstadium van onze onderhandelingen zitten, zijn bijna alle hete hangijzers de deur uit gedaan. Zo hebben we gestreden om wasmachines, crocs en koeienhoorns, maar ook om boeddhakookwekkers en oliebrandertjes (die staat trouwens nog steeds, har har har!). Toch zijn er nog een aantal dingen die niet uitgevochten zijn. De laatste restjes, de laatste onderhandelingen. Met het strijden van de strijd, zijn ook de onderhandelingstactieken aangescherpt. Zo doet Emiel het voorkomen alsof hij wil helpen in het huishouden, maar ondertussen probeert hij daarmee stiekem van mijn spullen af te komen.

Zo stond hij laatst bij de deur met de olijke mededeling dat hij het ‘oud glas’ weg zou gaan brengen.

,,Ennehhh, dit kan ook weg hè?” vroeg hij heel behulpzaam.

Nietsvermoedend keek ik achterom. En daar stond hij, met een grote kartonnen doos in zijn handen. Nog net boven de rand zag ik de contouren van o.a. het antieke suikerbakje van mijn oma, mijn waxinehoudertjes, mijn olielampje en mijn favoriete theeglazen.

,,Want hier hebben we allemaal geen plek meer voor.” legde hij verder uit, alsof dat iets van deze schrijnende situatie goed kon maken.

,,Ben je niet goed ofzo!!” riep ik terwijl ik naar de keuken stormde en alle kastjes opentrok. Emiel had zijn plan nog verder uitgedacht, hij had zijn favoriete glazen zo neergezet dat alle kastjes vol leken, maar ondertussen was er ruimte zat. Ik schoof alles terug naar achter en wees met veel voldoening in de kastjes.

,,Terugzetten jij!”

Alsof ik me zo makkelijk van mijn favoriete glazen zou laten beroven.

,,Oké, de glazen mogen blijven, maar dan moet Clyde Frog weg. Die zwerft al de hele maand door het huis, daar hebben we echt geen plek meer voor! Dan ligt ie op de tafel, dan weer op de tv, dan ligt hij weer op een stoel, of in een hoekje getrapt. Maar altijd ligt hij precies waar ik moet zijn. Ik trek het niet langer. CLYDE ERUIT OF IK ERUIT!”

,,Oh!! Clyde Frog mag blijven! Die heeft jou niets gedaan! En daarbij ben jij niet echt in de positie om eisen te stellen als je nog heel stiekem met een doos vol met mijn spullen in je armen staat, klaar om het allemaal te dumpen. Ik ben gehecht aan Clyde dus hij blijft. Doe jij die achterlijke bloem maar weg. Die verziekt ook mijn blikveld.”

,,Nou, die vind ik zelf ook niet zo mooi maar die kan ik niet weg doen want die heb ik van mijn moeder gekregen hoor. Daarom heeft ie voor mij emotionele waarde.”

,,Ja dat heeft ie voor mij ook. Ik word namelijk altijd intens verdrietig van dat ding.”

,,Heb jij Clyde Frog eigenlijk van je moeder gekregen?”
,,Nee?”
,,Dan kan hij dus weg!”
,,Nee!!”
,,Hij hoeft toch niet vernietigd te worden! Clyde kan bijvoorbeeld naar een goed doel, voor arme kinderen zonder speelgoed enzo.”

In gedachte zag ik al een groep kleine arme negertjes met Clyde Frog spelen. Ze zouden juichen en springen van plezier omdat ze nu eindelijk speelgoed hadden om mee te spelen.

,,Oh, dat is misschien wel een goed id…. Wacht eens even! Nee! Clyde gaat nergens heen! Mijn Clyde! Eerst die bloem weg, dan zien we wel verder. En daarbij, stuur je eigen oude speelgoed maar.”

En daarmee was de discussie afgelopen. Allebei gingen we onze eigen weg. Ik met Clyde stevig in mijn armen en Emiel met de bloem in zijn vuist, niet van plan om los te laten.

Een paar dagen later was het weer raak. Ijverig stond ik een verhuisdoos uit te pakken met keukenspullen. Ik pakte wat spulletjes eruit en liet het zien aan Emiel.

,,Kijk! Ze passen precies! Hier de een en de ander erachter.”
,,Gadverdamme! Neukende biggen!”
,,Wat? Nee! Dat is een peper en zoutstel. Heb ik ooit gekregen van iemand uit Griekenland.”
,,Ik wil geen peper en zout uit neukende biggen. Dat vind ik niet normaal.”
,,Ik vind ook wel eens iets niet normaal. Dat iemand al mijn glaswerk zomaar wil weggooien ofzo, maar ja.”

Opeens kreeg ik een briljante ingeving. Mijn dubieuze varkenspaar zou een prominente plek in de huiskamer krijgen totdat Emiel afstand had gedaan van zijn bloem. Ik pakte de varkentjes op en zette ze midden op de kast zodat ze goed zicht hadden over de hele woonkamer.

,,Wat doe jij nou weer?!” klonk het verbaast met een licht agressieve ondertoon.
,,Ik heb besloten dat mijn biggen hier mogen staan totdat die bloem het huis uit is.” stelde ik tevreden.

Weer een paar dagen later kwam Emiel naar me toe. Terwijl hij aan kwam lopen, maakte hij een beetje een verdrietige indruk.
,,Ik moet je iets vertellen.” zei hij ,,Omdat ik je zo lief vind heb ik de bloem weg gedaan. Vanochtend heb ik de beslissing genomen. Hij is weg, je zult hem niet meer zien.”

Verbaast keek ik hem aan. Zo hard had ik het nou ook weer niet bedoeld.

,,Heb je hem speciaal voor mij weggedaan?”
,,Ja. Zo is het precies. Ik verwacht niet van je dat je Clyde Frog ook weg doet. Zo ben ik niet. Maar ik denk wel vaak aan die arme kindertjes zonder speelgoed enzo…”

Om nu niet de zwakste te zijn besloot ik ook afstand te doen van Clyde Frog én van de biggetjes. Als teken van waardering. Toch besloot ik het anders te spelen. Ik had bedacht dat ik mijn spullen in de berging zou stoppen, helemaal achterin waar niemand ooit keek. Zo leek het net alsof mijn spullen weg waren, maar ondertussen had ik ze nog gewoon. Win-win!

‘S-avonds, toen Emiel alvast naar bed was gegaan, pakte ik mijn spulletjes bij elkaar en opende ik de berging. Ook deed ik beneden nog even de buitendeur open en dicht en rommelde ik wat in de container. Het moest tenslotte wel echt lijken. Eenmaal terug bij de berging schoof ik geniepig wat dozen opzij, om zo ruimte te maken voor mijn geheime stash. Maar wat ik daar aantrof had ik nooit kunnen verwachten. Daar, tussen de oude spullen, weggemoffeld in een hoekje, lag de bloem waarvan Emiel die ochtend zo stellig had beweerd dat hij weg was gedaan!

Ik greep de bloem en rende naar de slaapkamer.

,,…..wat is dit?” vroeg ik op bijzonder dreigende toon.

Vanonder de dekens klonk een soort gegniffel, afgewisseld met snurkgeluiden. Hij dacht me zeker zo om de tuin te kunnen leiden.

,,Wat is dit!!!!” riep ik dit keer, harder dan ik wilde.

,,Een bloem?” zei hij schijnheilig.

We barstten allebei in lachen uit. Daar stonden we dan, nog geen steek verder, met een bloem, een kikker en een stel neukende biggen. Diezelfde avond bedachten we een andere oplossing. We pakten een lege verhuisdoos, schreven daar groot ‘lelijke spullen’ op, en stopten daarin alles wat we niet van elkaar konden verdragen.

,,Nee schat, over die wasmachine van jou waren we het al eens geworden. Die onderhandelingen zijn gesloten. Bovendien past die ook niet in een verhuisdoos. En anders gaat die plant van jou er ook in.”

Teleurgesteld gaf Emiel het op. Deze strijd moest hij toch echt laten gaan. En zo eindigden we met een vredig huis waar we ons allebei in konden vinden. De beruchte doos staat in het schuurtje, zo ver mogelijk van ons af. Misschien als we over een aantal jaar nog eens terugkijken en constateren dat het een doos is vol oude zooi, we er dan aan toe zijn om er echt afscheid van te nemen.

Die avond kropen we tevreden in bed. Er was eindelijk een einde gekomen aan onze samenwoonstrijd. Hij was gestreden en we hadden allebei gewonnen. En vlak voordat de slaap ons meester werd, sprak Emiel:

,,Toch jammer voor die speelgoedloze kindjes..”

(mogelijk) Relevante Artikelen:

1. Esther, Emiel en keiharde samenwoon onderhandelingen deel 2 ,,Ja ik denk echt dat we mijn wasmachine hier moeten...
2. Esther, Emiel en keiharde samenwoon onderhandelingen Ik weet nog precies hoe het ging. We kwamen net...
3. Esther en Emiel testen babynarigheid Omdat wij zowel los van elkaar als bij elkaar vaak...
4. Esther en Emiel gaan los met de jostiband Wat kunnen we je aanraden als het gaat om een...
5. Esther en Emiel testen paasartikelen Zoals jullie allemaal wel zullen weten, komen de paasdagen er...