Verliefdheid – What’s happening?

Ik ben er met mijn gedachten totaal niet bij, heb de hele dag door een grijns op mijn gezicht die er door tien hells angels niet af te krijgen is en ik vind Loving You van Minnie Ripperton opeens een ontzettend goed nummer. Ja, er is iets met me aan de hand.

Als je het bovenstaande zodanig herkent dat het op jezelf van toepassing is, dan is er met jou waarschijnlijk hetzelfde aan de hand als met mij. Join the club, je bent verliefd.

Die ene persoon is geen moment uit je gedachte, in zijn aanwezigheid vertoon je gedrag dat niet zou misstaan in een circus en elke keer als je hem ziet voelt het alsof er 400 hondsdolle vlinders on crack door je lijf razen. Om nog maar te zwijgen over het moment als hij je aanraakt of zoent. Verliefdheid kan, indien wederzijds, iets heel moois zijn. Dit stuk gaat over die prachtige, wederzijdse vorm. Maar ook wederzijdse liefde is eigenlijk iets heel vreemds. Het haalt je overhoop. Wat gebeurd er nou precies met je als je verliefd bent?

Als we Wikipedia moeten geloven is verliefdheid een kwestie van neurotransmitters. Dit zijn verslavende hormonen die in je hersenen worden aangemaakt, iedere keer als je je geliefde ziet. Dit zorgt er voor het “can’t-live-without-eachother-love’ gevoel. Je wilt zo vaak mogelijk bij elkaar zijn en in het bijzijn van elkaar (zonder anderen uiteraard) zit je zo ontzettend aan elkaar te friemelen dat het enigszins zielige vormen aanneemt.

“Ik kan evt. donderdag naar je toekomen. Goed idee?”
“Pfff donderdag pas, dat lijkt echt ver weg om je dan pas weer te zien :’(“

Diezelfde hormonen zorgen er ook voor dat de adrenaline door je lijf giert. Ik merk het zelf overal aan. Ik ben veel energieker en eigenlijk kan niets mijn absurd goede humeur verzieken.

“Esther, kan jij anders even op je blote knieën met een tandenborstel de vloer van het volledige kantoor grondig reinigen?”
“Sure! Geen probleem.”

Een ander iets wat ik gratis bij mijn verliefdheid heb gekregen, is een voorkeur voor over-romantische muziek. Tegen het kwijlerige aan. Volgens Wikipedia hoort dit er helemaal bij.

Iemand die verliefd is kan de volgende kenmerken vertonen:
* irrationele denkpatronen en handelingen

Op die manier hoef ik me dus niet schuldig te voelen wanneer ik de hoogste tonen van het nummer dat ik in de eerste zinnen al noemde probeer te halen. (ik haal ze overigens nooit, mijn zang heeft meer weg van het geluid van een gemarteld speenvarken).

Over die irrationele handelingen kan ik ondertussen ook meepraten. Ik teken hartjes boven de letter i in zijn naam, wanneer collega’s me plagen met hem krijg ik a la de minute een rood hoofd en als ik bij hem ben zou ik het liefst zijn hele huis vol briefjes met lieve teksten plakken. (Dat laatste ben ik trouwens nog wel een keer van plan. Dus Lief, als je dit leest, be aware.)

Een ander punt waar ik helemaal in het begin, tijdens het datingproces nogal last van heb gehad, is het volgende:

* ernstige verlegenheid en onhandigheid in aanwezigheid van de geliefde
* verhoogde zelfbewustheid in aanwezigheid van de geliefde

Nu ben ik vanuit mezelf al een aardige miss Clumsy, maar elke keer wanneer mijn (toen nog) Date in het oog verscheen was er helemaal geen houden meer aan. Ik vond hem zo leuk dat ik naar mijn idee alleen maar onzin uit kon kramen omdat mijn hoofd te vol zat met onzekerheden en een enorme zelfbewustzijn, om vervolgens als ik daar mee klaar was, hem gelukzalig aan te zitten staren terwijl hij aan het praten. Tijdens het koken stak ik hem zelfs bijna in de fik door het gas vol open te gooien terwijl hij daar net met zijn hand en een lucifer bovenhing. Oeps.

Jullie vragen je waarschijnlijk na het bovenstaande stukje af hoe het in godsnaam mogelijk is dat dit in wederzijdse verliefdheid is veranderd. Ik moet eerlijk toegeven dat ik dat zelf ook niet helemaal snap, maar dat ik er uiteraard wel enorm van geniet dat ik de leukste man op aarde aan de haak geslagen heb. Dat brengt mij meteen bij het volgende punt.

* het idealiseren van de geliefde

Nadat ik mijn lief laatst volledig aan het ophemelen was, vroeg hij of ik het aandurfde om zijn minder leuke kanten ook eens te belichten. Ik besefte me na een tijdje nadenken dat ik er niet een wist te noemen. Dat zal ongetwijfeld ook te maken hebben met het feit dat het nog allemaal vrij nieuw is en dat we elkaar dus nog niet door en door kennen, want volgens Wikipedia (ja, alweer ja) komen die negatieve kanten nog wel.

* blindheid voor de negatieve kanten van de geliefde (vandaar het gezegde “liefde maakt blind”)

Toch is er voor alle verliefde mensen onder ons goed nieuws. Het verliefde gevoel kan jaren aanhouden. Dat dit gevoel na een aantal maanden vanzelf verdwijnt hoeft dus helemaal niet zo te zijn.

Nou, laat mij in dat geval nog maar eventjes volledig blind op mijn roze wolk zitten, terwijl ik steeds opnieuw zal proberen die hoge noten te halen.

Geen relevante artikelen.