Wat Schiedam mij bracht

,,En hier zijn de sleutels.” zei ik terwijl ik ze overhandigde aan mijn voormalige huurbaas. Hij checkte alles voor de laatste keer en zo liepen we naar buiten. Toen de deur dicht viel besefte ik dat ik er nooit meer in zou kunnen en ook dat ik dat eigenlijk helemaal niet erg vond. Na 1,5 jaar was er een einde gekomen aan mijn periode in Schiedam, een periode die voor mij veel heeft betekend omdat er veel is gebeurd. Zowel in goede als in slechte zin.

Toen ik via via het huis kreeg toegewezen via de woningbouwvereniging sprong ik zowat een gat in het plafond van blijdschap. Ik wilde graag op mezelf wonen en ik wilde ook graag dat mijn toenmalige vriend bij me zou komen wonen. Het liep al tijden niet meer heel erg goed tussen ons maar ik zag een huisje voor ons samen als en soort laatste redmiddel. Misschien zou hij dan wel bijdraaien en konden we alsnog gezellig samen gaan leven. Hij wilde eerst niet mee, maar liet zich uiteindelijk met een gezonde dosis tegenzin toch overhalen.

En zo kwam het dat we na een maand in het huis konden intrekken. Het zag er keurig uit en veel hoefden we er niet aan te doen, het was een kwestie van spullen er in zetten en wonen maar. Het beeld dat ik in mijn hoofd had van op mezelf wonen leek absoluut niet te kloppen. Ik voelde me verschrikkelijk, miste mijn ouders enorm en kon niet aarden in de grote stad Schiedam omdat ik zelf uit een klein, gezellig dorpje kwam. Aan mijn vriend had ik niet veel troost, hij liet me gewoon maar gaan en keek niet naar me om. Zolang hij zijn computer had was het genoeg. Ook met onze relatie ging het niet beter, juist niet. Elke dag ging het alleen maar slechter en slechter en we vervreemden enorm van elkaar. Na een aantal maanden gaf  ik dan ook te kennen dat ik het niet meer zag zitten en dat ik niet meer met hem verder wilde. Het werd een enorm getouwtrek en voor een paar weken probeerden we het nog, maar voor mij was het al te ver kapot. Hij pakte zijn spullen en vertrok.

Opeens brak er een heel ander leven voor mij aan, opeens was ik alleen. Als een ware Bridget Jones begon mijn ontdekkingstocht naar het single bestaan. Ik diepte mijn sociale contacten uit, deed veel meer, had veel meer contact met vriendinnen en bloeide echt op. Mijn zelfvertrouwen groeide en na verloop van tijd merkte ik dat ik wel weer voorzichtig toe was aan een nieuwe relatie. Na niet lang wachten kwam die vanzelf op mijn pad. Tijdens oud en nieuw ontmoette ik een jongen die meteen mijn aandacht trok: knap, grappig en attent. Na een tijd lang gepraat te hebben gingen we daarna uit elkaar, hij moest helaas alweer weg, hij zou met vrienden nog ergens anders gaan stappen.

De volgende dag begon het smsen, dat was steeds heel gezellig en het werd alleen maar leuker. Na ongeveer twee a drie weken besloten we dat het tijd was om weer eens af te spreken. We konden een plekje vinden in zijn superdrukke schema en hij ging bij mij eten. Het werd een leuke maar ook stroeve avond en ondanks dat ik niet echt wist wat hij nou van me vond, vond ik het toch heel leuk. Niet lang daarna ging ik ook een keer bij hem eten en ook dat werd een hele gezellige avond. Na nog een paar dates was het echt officieel ‘aan’. Niet lang daarna was hij steeds vaker bij mij in Schiedam te vinden, omdat dat dichterbij zijn werk was dan zijn eigen huis en vanwege mijn siamees die natuurlijk ook de nodige aandacht nodig had.

Het ging steeds beter en toen hij op een gegeven moment zo goed als bij mij inwoonde besloten we de stap te zetten om de huur op te zeggen van mijn huis, en samen in zijn huis te gaan wonen. Een start van een hele rommelige periode die volledig in het teken stond van verhuizing. We hadden er twee maanden de tijd voor en elk weekend waren we druk in de weer met het verhuizen en uitzoeken van spullen, maar uiteindelijk kwam het eind in zicht. En zo kwam het dat we gisteren eindelijk de sleutels overhandigden aan de huurbaas. Een mooi symbolisch einde van een periode die mij veel gebracht heeft. De verbreking van oude relatie, een periode van groei als vrijgezel en vervolgens een prachtige nieuwe periode met een nieuwe liefde en een nieuwe relatie die zo goed gaat dat we het voortaan zonder mijn huis in Schiedam wel afkunnen.

De huurbaas pakte de sleutels aan en vertrok. Wij stapten in de auto en reden weg met de laatste spulletjes achterin.

Bij zijn huis parkeerden we en droegen we alles naar binnen, toen sloeg de deur dicht en sloeg ik mijn armen om mijn vriend heen.

,,Welkom thuis, lief” zei hij
,,Welkom thuis.”

(mogelijk) Relevante Artikelen:

1. Spannend: je huis opgeven om bij je vriend te wonen Toen mijn vriend en ik afgelopen maart na een tijdje...