Een eerlijk artikel met twee jonge moeders: “Ik kan niet tegen huilende baby’s!”

Op 20Something hebben we al meerdere malen aandacht geschonken aan het thema “moederschap”. Zowel met de eerlijke columns van Sara over haar zwangerschap, als met cynische stukken over hoe blij wij zelf zijn dat we nog geen kinderen hebben. Toch blijft het leuk om te lezen hoe jonge vrouwen het ervaren om moeder te zijn. En daarom besloten we er een uitgebreid interview aan te wijden met twee vrouwen die onlangs een kindje ter wereld hebben gebracht. Dat zijn Pauline (24, moeder van Noa) en Hanna (21, moeder van Seth). Ieder hebben zo hun eigen idee over zwangerschap en het moeder-zijn. 20Something legde hen een aantal eerlijke vragen voor.

Hoe kwam je erachter dat je zwanger was – en was dit gepland?
Pauline: ,,Ik was gestopt met de pil en ik werd maar niet ongesteld. Veel mensen zeiden tegen mij dat dit wel een tijd kan duren als je stopt met de pil, aangezien je hele cyclus in de war is. Toen ik, denk ik twee weken overtijd was, heb ik een test gedaan om zeker te weten dat ik niet zwanger was, om daarna met de huisarts te kunnen overleggen of ik het gewoon moest afwachten. Ik kwam thuis van mijn stage en was alleen thuis. Ik deed gewoon even een test, zonder ooit te denken dat de test positief zou kunnen zijn. En ja hoor: meteen twee streepjes. Ik dacht nog “ohhh die moeten nog weg trekken”, maar nee hoor. Ze bleven resoluut staan. Ik weet nog dat ik het ontzettend heet kreeg en niet wist hoe ik hierop moest reageren. Ik heb meteen Martijn, mijn vriend gebeld. Hij zat in de trein op weg naar huis en was helemaal overdonderd, net als ik. Het was duidelijk dus niet gepland. Wij hebben eigenlijk maar kort erover nagedacht en snel besloten dat we geen abortus wilden.”

En toen moest je het je omgeving gaan vertellen. Hoe werd er gereageerd op die mededeling?
Pauline: ,,Onze omgeving reageerde positief op de zwangerschap. Ik vond het zelf erg moeilijk om te vertellen aan mijn ouders. Ik voelde toch alsof ik misschien gefaald had, omdat dit niet het plaatje is als studeren, baan zoeken, leuk huis. Mijn ouders waren eigenlijk hartstikke blij. Alleen mijn moeder hoopte dat dit niet moeilijk zou worden voor mij met mijn school. De ouders van Martijn waren in de zevende hemel. De moeder van Martijn wilde al erg lang oma worden en had gedacht dat dit nog wel een tijd zou duren, i.v.m. studeren. Onze vrienden reageerden ook blij en enthousiast. Iedereen was natuurlijk wel ontzettend verrast, omdat we er niet mee bezig waren geweest. Ik was erg blij dat iedereen zo positief reageerde. Dit was voor mij wel belangrijk, omdat mijn vrienden veel voor mij betekenen. Allemaal waren ze erg lief.”

En Hanna, hoe was dat bij jou?
Hanna: ,,Eigenlijk reageerde iedereen heel erg leuk. M’n vader moest er wel even aan wennen, toen een collega hem aansprak met ‘he opa!’ riep hij ‘ik ben geen opa! M’n dochter krijgt een kind, dat is heel iets anders’ maar inmiddels is hij er ook helemaal aan gewend en vindt hij het heel erg leuk.”

Fijn dat er zo goed op gereageerd werd. Maar goed, dan begint het pas. Hoe verliep jullie zwangerschap? Hebben jullie ervan genoten, of juist niet?
Pauline: ,,Mijn zwangerschap verliep erg prettig. Ik heb geen last gehad van allerlei kwaaltjes en was erg relaxed. Ik liep stage toen ik zwanger was en soms was het wel lastig toen ik een dikke buik had, om cliënten te hebben die zelf ook zwanger waren, maar niet wisten of zij het wilde houden. Dit soort gesprekken heb ik ook niet meer gedaan, toen het erg zichtbaar werd dat ik zwanger was. Ik heb genoten van mijn zwangerschap. Geen misselijkheid en al die nare kwalen. Op het einde had ik wel last van mijn bekkenbodem, omdat er een kind van bijna vier kilo op lag. Ik kon geen lange stukken meer lopen en staan. Ik vond dat niet zo erg, want op het einde doe je het toch wat rustiger aan. Ik vond het erg leuk tijdens de zwangerschap dat je je kindje voelde bewegen. Dat is echt een supercool gevoel. Als het kindje wat groter is, zag je soms mijn hele buik heen en weer gaan. Ook de echo’s waren geweldig. We hadden een pretecho laten doen en dit duurt veel langer dan een medische echo. Het wordt wat meer ‘ echt’ door een echo. Anders weet je rationeel wel dat er een kind in je lichaam groeit, maar het is toch altijd een onwerkelijk idee.”

Hanna: ,,Om eerlijk te zijn vond ik zwanger zijn juist echt drie keer niets! Moeder zijn is zo veel leuker. Die buik zat enorm in de weg en ik voelde me heel onaantrekkelijk –je wilt niet weten hoe blij ik was toen er naar m’n bevalling weer voor het eerst naar me gefloten werd, door een 12jarig straatschoffie welteverstaan, maar dat mocht de pret niet drukken-. Daarnaast ben ik een enorme controlefreak, en kon ik het – zeker in het begin toen hij nog niet bewoog- echt niet aan dat ik niet wist of alles wel goed ging in m’n buik. En ik miste de wijntjes ook heel erg!”

Zo zie je maar hoe het kan verschillen per persoon. Hanna, heb jij wel last gehad van zwangerschapskwalen en zo ja, wat voor kwalen?
Hanna: ,,Zwangerschapsdementie! Ik onthield niets meer! En ik lustte geen chocola meer, en dacht –al 12 jaar vegetariër- alleen nog maar aan biefstuk!”

En dan… DE BEVALLING! Noooo… Daar is iedere kinderloze vrouw als de dood voor. Hoe verliep de bevalling bij jullie? Helse pijnen of gewoon “alsof je moest poepen”?
Pauline: ,,Tja wat zal ik hierover zeggen, haha. Ik vond het verschrikkelijk. Ik keek eigenlijk vrij neutraal tegen de bevalling aan. Zoveel mensen vroegen aan mij: ben je dan niet bang. Nee, ik was niet bang. Ik had zoiets van kom maar op, dat kan ik wel. Verder wilde ik wel thuis bevallen, maar in het ziekenhuis vond ik ook prima. Ik dacht: we zien wel hoe het loopt… Mijn bevalling heeft 32 uur geduurd sinds de vliezen braken en 25 uur vanaf de eerste wee. Ik heb dus 25 uur weeën gehad. Nou ik was gesloopt! Ik zal even in het kort vertellen hoe mijn bevalling ging. Om half vijf in de middag braken mijn vliezen. Ik was al een week over D-day (40 weken, uitgerekende datum) heen. Ik had geen weeën dus ik wachtte het af. Om half een in de nacht kwamen de eerste weeën. Ik kon niet meer slapen en ben naar de woonkamer gegaan. Ik liet mijn lief lekker slapen. Om half vijf in de nacht werd het wel wat pijnlijker en maakte mijn vriend wakker. Samen hebben we geklokt hoe lang de weeën duurden en hoe lang er tussen de weeën zaten. De regel is heb je om de drie min weeën, bel dan de verloskundige. Ik had om de vier a vijf dus we belden maar niet. Om zeven uur hebben we gebeld om te laten weten dat het begonnen was, maar ze wilde niet komen. Bel maar als het om de drie min is. Half twee in de middag kwam de verloskundige langs, want ja wij hadden niet meer gebeld. Ik was al elf uur bezig. Ze ging kijken en ik had maar twee cm ontsluiting. ( je hebt er tien nodig). Ik baalde natuurlijk flink. Ze zouden om half vijf nog een keer langs komen. Als het dan niet gevorderd zou zijn, dan moest ik naar het ziekenhuis. Dit i.v.m. dat je vliezen niet langer dan 24 uur gebroken mogen zijn i.v.m. infectiegevaar. Om half kwam ze weer en nog steeds twee of drie cm. Dus hup naar het ziekenhuis. Daar aan de ctg ( kunnen ze zien naar de weeënactiviteit en het hartje van de baby) Om half acht heb ik een infuus gekregen met weeën-opwekkers. Ik was eigenlijk al helemaal kapot en toen moest ik nog. De pijn werd helaas steeds heviger. Ik heb nog morfine gekregen, maar dit hielp maar een uur. De laatste drie cm waren echt hels. Ik moest ook de persweeën op een gegeven moment nog weg puffen. Dat is niet te doen. Dat is zo een natuurlijke kracht, ongelofelijk. Uiteindelijk is Noa om 1.38 geboren. Ik ben zaterdag dus begonnen en maandag werd ze pas geboren. Wat een ongein. De uitdrijvingsfase (mooi woord voor het persen) ging heel snel en binnen een half uur lag ze op mijn buik. Toen de bevalling voorbij was, dacht ik: dit doe ik nooit meer. Nu valt het wel weer mee.”

Hanna: ,,Die dag – een week overtijd- was ik nog achterop de motor naar de verloskundige geweest, niets aan de hand. Ik had wel al heel de dag rugpijn die wat erger werd en dan weer wegtrok, maar ja ‘als je een wee hebt dan weet je het zeker’ en ik vond mezelf wel iemand die vals alarm zou slaan. ‘s Avonds was er geen twijfel meer mogelijk. Ik heb op de rugweeen na echt een bevalling uit een boekje gehad. Thuis, zonder pijnbestrijding, hulpmiddelen, knip of uitscheuren. Leuk was anders maar ik vond het echt zo erg meevallen! Ik ben echt een mietje wat pijn betreft dus wou eigenlijk bij voorbaat al aan de ruggenprik gaan, maar uiteindelijk ging het zo snel en relaxt thuis dat dat niet eens hoefde.”

Arme, arme Pauline. Hoe was jullie lichaam eraan toe de eerste weken na de bevalling?
Pauline: ,,Mijn lichaam was vrij snel weer in oude vorm. Ik was in totaal 11 kilo aangekomen en zeven waren er na 3 dagen al af. Ik hoefde dus nog maar 4 kilo. Die zijn in die 3 weken er na vanzelf afgegaan. Verder viel het allemaal wel mee. Ik zal niet in details spreken, maar het deed daar beneden toch wel pijn. Na een week is dat ook wel weer over, gewoon rustig aan doen. Verder waren mijn borsten meloenen, en nee ik voelde me er niet sexy door. Gaat moeilijk he als je al loopt en je borsten lekken meteen. Daar ben je snel klaar mee. Ik was een wandelende melkfabriek.”

Jij ook zo’n geluk, Hanna?
Hanna: ,,Ik weeg altijd rond de 50 kilo, aan het eind van m’n zwangerschap was daar zo’n 15 kilo bijgekomen. Een week na de bevalling woog ik nog steeds 60 kilo en lag mijn lievelingsbroek die ik zorgvuldig bewaard had om gelijk na de bevalling weer aan te trekken nog steeds ongedragen in m’n kast. Ik zit inmiddels weer op m’n normale gewicht, alleen zijn m’n heupen iets breder dan normaal, waardoor ik nog steeds niet in m’n oude broeken pas. Nu ben ik een moeder die alleen maar in jurkjes loopt haha.”

Jullie kindje kwam ter wereld. De drie weken erna schijnen altijd erg wennen te zijn voor jonge moeders, klopte dat voor jullie?
Pauline: ,,Ja, dat klopte zeker. De eerste paar weken zijn zwaar voor iedereen. Alles is nieuw, voor jezelf, voor je kind en voor je vriend. Niemand is dit gewend. Voor Noa waren er zoveel nieuwe indrukken. Een bevalling die heftig was, licht, geluid en niet constant eten door de navelstreng. Ook voor ons, opeens heb je een kind. Je weet wel dat je een kind krijgt, maar als zij er dan is, is het toch wel erg heftig. We waren helemaal kapot. Wij hadden weinig slaap en dan in de nacht borstvoeding geven. Pffff. Allemaal bezoek waar je eigenlijk niet op zit te wachten. Ik had ook erg veel last van mijn hormonen. Ik zag alles zwart en was bang dat ik depressief werd. Wat een rotgevoel zeg. Na een maand ben ik gestopt met borstvoeding en toen pas voelde ik mij weer normaal. Toen kon ik eigenlijk pas genieten van Noa. Ik wist niet dat hormonen zoveel invloed konden hebben op je gestel. Door die hormonen was ik ook ontzettend onzeker. Ik durfde niet alleen te zijn met Noa, terwijl ik in mijn leven zoveel op kinderen heb gepast dat dat nergens op sloeg. Maar ik was bang. Waarvoor? Geen idee. Nadat die hormonen weer ene beetje normaal werden heb ik dit soort gevoelens niet meer gehad.”

Hanna: ,,Ook voor mij klopt het helemaal. Dat de bevalling een ramp zou worden was me in geuren en kleuren verteld, maar dat je de eerste twee weken na de bevalling amper zonder hulp je bed uit kon komen, en dat opstaan vanuit zit zo’n 15 minuten kostte had niemand me verteld. En dat borstvoeding zo’n crime kon zijn ook niet. Omdat ik nog een vrij makkelijke bevalling heb gehad heb ik amper in bed gelegen de eerste weken. Maar je bent nog zo bezig met zelf zowel lichamelijk als emotioneel ‘bij te komen’ dat een nieuw wezentje waar je voor moet zorgen eigenlijk niet in dat plaatje past. Na 1,5 week was de kraamzorg weg, vriendje weer aan het werk en moest ik het ‘zelf doen’. Ik had nog nooit een luier verschoond! Ook had ik de eerste weken eigenlijk nog helemaal geen band met Seth, ik begreep niet wat hij wilde als hij huilde en voelde eigenlijk vrij weinig voor hem, terwijl al het kraambezoek hem ‘de leukste baby ooit’ vond. Ja, dan voel je je toch wel een slechte moeder. Gelukkig werd het gevoel voor hem steeds sterker, begrijp ik nu waarvoor welk huiltje is en zijn we dikke matties. Heel erg leuk om te zien dat wanneer hij bij anderen huilt hij bij mij stil is!”

Wat dat betreft lijkt inderdaad meer de nadruk te liggen op een zwangerschap, dan daadwerkelijk op het moeder-zijn. Zo van: ,,het kind is eruit, het is gezond, jullie redden het wel?” Dat lijkt me erg moeilijk en zwaar. Op welke manieren merkte jullie als jonge moeder dat je leven veranderd was?
Pauline: ,,Mijn leven is denk ik als elk andere moeder veranderd. Ik heb niet het idee dat het meer veranderd is omdat ik een jonge moeder ben. Je moet rekening houden met de dingen die je doet. Je kan niet zomaar even makkelijk weg. Wij hebben wel ontzettend veel geluk dat onze ouders erg graag willen oppassen. Wij doen erg veel nog samen, maar ik denk dat als je geen oppas hebt, dit toch wel vervelend voor je is.”

Hanna: ,,Eigenlijk vind ik dat juist weer heel erg mee vallen. Natuurlijk kan je iets minder makkelijk spontaan weg, maar ik denk dat er veel te panisch over het moederschap gedaan wordt. Seth gaat gewoon overal mee naar toe, en als ik alleen weg wil is of m’n vriend of m’n zusje bij hem. Iedereen vertelde dat het zo zwaar zou zijn, maar ik vind het alleen maar heel erg leuk en gezellig als hij bij me is. Nou is het ook wel een mini-party-animal hoor, hoe meer mensen en aandacht, hoe leuker hij het vindt.”

Pauline: “Wij vinden het erg belangrijk om nog veel te doen samen. Je bent namelijk nog steeds dezelfde persoon, ook met een kind. Je leven is ook meer veranderd, doordat je sowieso constant rekening houdt met Noa. Ligt ze wel lekker? Heeft ze het niet te warm? Allemaal dat soort dingen. Echt, je wordt zorgelijk haha.”

Is er veel veranderd ten aanzien van vriendschappen?
Pauline: ,,Eigenlijk zijn mijn vriendschappen helemaal niet veranderd. Ik heb zelf het idee ook dat ik helemaal hetzelfde ben gebleven. Ja, ik heb een kind en ben nu moeder, maar ben nog steeds dezelfde Pauline met dezelfde interesses en dezelfde humor etc. Ik merk ook dat ik het met mijn vrienden niet echt vaak ook over Noa heb. Dit komt denk ik doordat zij zelf geen kinderen hebben, dus is het minder leuk om het daarover te hebben. Daarnaast is het wel leuk om sommige dingen te vertellen, maar om nou elke keer te vertellen hoe leuk ze heeft gelachen…”

Hanna:,,Het gaat gelukkig ook niet altijd over Seth als ik bij m’n vrienden ben. Zit niet echt te wachten op gesprekken over poepluiers en heb ook niet de behoefte om in geuren en kleuren te gaan vertellen dat hij zelf een speeltje heeft gepakt of een nieuw geluidje maakt. Een vriendinnetje van me heeft een kindje van een maand jonger, dus met haar praat ik wel over dat soort dingen, en Seth komt natuurlijk wel altijd even ter sprake, maar ik heb ook een leven naast Seth, en denk dat dat wel een reden is voor het feit dat mijn vriendschappen niet veranderd zijn.”

Pauline: “Ik merk dat ik eerder met mensen praat over Noa die ook kinderen hebben. Dan ga je van die onzinnige gesprekken voeren over hoe doe jij het nou met dit of dat. Dan is het veel leuker om het daarover te hebben. Met mijn vrienden vind ik het leuker om het over andere dingen te hebben, waar we het voor de bevalling ook over hadden.”

Hoe heb je je lichaam weer in vorm gekregen? Of heb je het er maar bij laten zitten?
Pauline: ,,Ik heb eigenlijk niet zoveel hoeven doen om mijn lichaam weer in vorm te krijgen. Doordat ik weinig ben aangekomen, was het er ook zo weer af. Ik weeg eigenlijk minder dan ervoor. Wel sport ik nu af en toe, maar ik heb daar nooit zoveel discipline voor, omdat ik fitness niet geweldig vind. Ik ben erg blij dat ik gewoon weer hetzelfde ben als daarvoor.”

Hanna: ,,Ok, ga ik dit opbiechten…?! Ik heb een cursus postnatale gym gedaan. Klinkt verschrikkelijk, en toen de eerste les begon met het bespreken hoe ver iedereen uitgescheurd was wou ik ook heel hard wegrennen, maar het was ontzettend leuk en leerzaam. Ik zat in een groep met hele leuke vrouwen, we hebben ook buiten de les met alle baby’s erbij afgesproken en hebben toevallig volgende week weer afgesproken. Daarnaast leerde je precies welke spieren je moest trainen om goed te kunnen tillen en hoe je je buik weer zo snel mogelijk weer zo strak mogelijk krijgt. En daarnaast, een baby hebben is sport op zeer hoog niveau hoor! Ga jij maar eens een dag met zes spartelende kilo’s op je arm lopen! Een vriendinnetje had vorige week een uurtje opgepast, en smste de dag erna dat ze er enorme spierpijn van had, moet je nagaan hoe mijn armspieren er inmiddels uitzien!”

Wat was het eerste mooie moment met je kind? En op welk moment heb je wel eens gedacht: SHOOT ME NOW, PLEASE?!
Pauline: ,,Er zijn veel momenten die erg mooi waren met Noa. Ik heb niet een specifiek moment dat het mooiste was. Natuurlijk was het geweldig toen zij op mijn buik werd gelegd, na de bevalling. Ik kon alleen maar naar haar kijken. Het was zo raar dat dit mijn kind was, terwijl het wel meteen zo voelde. Daarnaast was het geweldig toen zij voor het eerst lachte. Eigenlijk zijn er zoveel mooie momenten!”

Hanna: ,,Nou hoor ik natuurlijk te zeggen ‘na de bevalling, toen hij op m’n borst werd gelegd en ik alle pijn gelijk weer verdwenen was’ maar nee, ik was heel blij dat hij eruit was en vond het natuurlijk heel leuk om te zien hoe hij eruit zag, maar wou voornamelijk heel graag douchen haha. Het eerste wat me nu te binnen schiet was een moment toen hij zo’n drie weken was. Hij lag in z’n bedje en keek me aan, en ik vroeg me af aan wie hij me nou deed denken, op wie hij nou leek. Tot ik me opeens realiseerde dat het gewoon herkenning was, dat hij op niemand anders leek dan op zichzelf. En wat ook geweldig was, was de eerste keer dat hij naar me lachte, en vooral de eerste keer dan we echt samen aan het schaterlachen waren.”

Pauline: ,,Natuurlijk hebben wij ook momenten gehad van shoot me please!!!! Vooral in de eerste weken. Wij waren helemaal kapot van het weinige slapen en ik moest haar in de nacht borstvoeden. Dit duurde erg lang, een uur ofzo. Ik viel elke keer bijna in slaap en was ook bang om in slaap te vallen. Elke keer dan liet ze weer los en moest ik haar weer aan de borst proberen te leggen. Ik was helemaal kapot. Verschrikkelijk. Daarnaast was zij in het begin ontzettend huilerig s’avonds. Dat waren slopende avonden, dat ze alleen maar huilde en wij alleen maar met haar rondliepen. Dat was het enige wat hielp. We waren helemaal kapot. Gelukkig sliep ze na 3 weken al de hele nacht door, waardoor we gelukkig s’nachts niet meer eruit hoefden.”

Hanna: “Het shoot me now moment heb ik nog niet echt gehad. Alhoewel… ik kan dus niet tegen huilende baby’s. En dan denk je dat je het geluid van je eigen baby sowieso het mooiste ter wereld vindt, maar dat is dus niet zo. Nou huilt hij nu eigenlijk amper, maar zodra hij begint dan moet ik hem oppakken, en niet omdat ik het zielig vind maar gewoon omdat ik dat geluid niet handel. Na een week ging het helemaal mis met de borstvoeding en heeft hij twee weken honger gehad. Hij was toen alleen maar stil als ik hem –elke keer huilend, want het deed PIJN- aan de borst had. Toen was ik wel even bang dat het een huilbaby was… Maar, lang leve de fles!”

En, even “tussen ons”: is het vooroordeel echt waar: doen vaders echt stukken minder dan moeders?
Pauline: ,,Nee zeker niet. Mijn vriend doet eigenlijk super veel. Hij is 4 keer negen gaan werken, waardoor hij vrijdag vrij is. Als hij in de avond thuis is doet hij het flesje enzo zodat hij haar ook nog even ziet. Ik doe natuurlijk meer omdat ik meer thuis ben, maar in het weekend doet hij minimaal even veel. Ik heb gewoon echt een super man!!!!!”

Hanna: ,,Weetje, ik denk dat het ook is dat moeders die rol echt naar zich toe trekken. ‘Laat mij het maar doen’ en ‘geef hem maar even hier’, dat idee. Marc werkt fulltime, en ik studeer dus ben vaker met Seth samen. Maar Marc geeft hem bijna altijd het eerste flesje ‘s ochtends en doet hem altijd in bad. En ‘s avonds en in het weekend zorgt hij er ook vaak voor dat ik ‘m’n ding kan doen’ zonder baby. Hij is gek op Seth, en wil ook geen dingen missen omdat ik alles doe. Nee, wat Seth betreft zijn de rollen eigenlijk heel goed verdeeld! Wat me wel opvalt is dat hij iets ‘makkelijker’ is, hij legt Seth eerder in z’n bedje als hij vervelend/moe begint te worden en laat hem ook makkelijker even huilen. Maar dat kan eigenlijk ook wel komen door mijn niet-huilen-mentaliteit…”

Bedankt dames voor jullie leuke, openhartige antwoorden! We hebben beide vrouwen gevraagd of ze het leuk vonden om een foto te publiceren van henzelf en hun kindje. Helaas gaf Pauline aan zich hier niet zo prettig bij te voelen. Hanna vond het daarentegen wel een leuk idee. En daarom sluiten we dit interview af met een prachtige foto van haar en de kleine, EXTREEM schattige Seth!

(mogelijk) Relevante Artikelen:

1. Sara’s baby – Omrollen en tandjes hallo lieve lezers! Zoals jullie wel gezien hebben, heb ik...
2. 8 soorten mensen die je niet wilt tegen komen in het openbaar vervoer Sinds ik een auto heb, is het voor mij eindelijk...
3. Sara’s baby – Darmkrampjes en een misdadigersfoto Hallo lezers, Ik heb jullie wel ernstig verwaarloosd he? Maar...
4. Sara’s baby – de eerste weken als moeder Hallo lezers, ik heb besloten dat ik toch niet wil...
5. Slapeloze nachten en uithuilen bij moeders: Twintigers en stress Toevallig las ik maandag het artikel van Daniël. Hij heeft...