Digitaal volwassen worden

Ik was ongeveer 14 jaar toen mijn vader besloot dat het bij ons thuis ook tijd was voor een internetverbinding. Al veel klasgenootjes waren mij voorgegaan, en het idee dat er nu eindelijk ook bij ons thuis een felbegeerde internetlijn zou komen te liggen, maakte me zielsgelukkig.

Met het komen van die internetverbinding, ontstond er ook nog iets heel anders, namelijk mijn digitale identiteit. Want, zoals iedereen zal snappen, werd er al snel ICQ gedownload. Hét chatprogramma van toen waar menig puber heel wat tikkende uurtjes heeft doorgebracht. Ik weet nog goed hoe het geluid van een stoomboot door de woonkamer schalde, elke keer als we het programma opstartte en hoe gek mijn ouders werden van het ratelende geluid van een ouderwetse typmachine bij elke toets die we aansloegen, om nog maar te zwijgen over de nostalgische ‘o oh!’ elke keer als er een berichtje terug ontvangen was.

Ik weet nog goed hoe het verzinnen van een goede, stoere nickname zeer bepalend was voor je status op school, aangezien je toch vooral je klasgenoten op je ICQ-lijst had staan. Mijn allereerste chatnaam was Dee Dee, omdat ik toentertijd een fervent aanhanger was van Dexters Laboratory. Uiteraard stond Dee Dee niet op zichzelf, maar was deze naam volledig omrings door allerlei gekke tekentjes die het geheel sierlijker moesten maken. Namen die daarna nog volgden waren Twiggy, Starshine (why oh why..) en Ezztreme (oké, verlos me maar uit mijn lijden).

Niet alleen de nicknames waren van niveau rock bottom, er werden ook zorgvuldig bijpassende emailadressen gevormd. Niemand was te herkennen bij zijn normale voor- en achternaam, welnee! Want waarom zou je als je ook een emailadres als ezthurtjuhh@hotmailcom kon hebben. (zou ik na dit artikel ooit nog kans hebben op een normale baan?)

Een ook niet te onderschatten aspect van ICQ was de ‘info’. Wanneer je op iemand uit je lijst dubbelklikte kwam er een schermpje omhoog met informatie over die persoon en daarbij stond ook het tabje ‘info’. Die ruimte werd niet gebruikt als nuttige informatie over je persoon en interesses, maar als een etalageruimte om te laten zien hoeveel vrienden je wel niet had. Iedereen waarmee je vrienden was of waarvan je ook maar enigszins de naam wist, werd genoemd in dit schermpje. Vol ontzag kon ik als 15 jarige toekijken hoe andere mensen hun hele info gevuld stond, terwijl het bij mij zeker ook wel een aardig lijstje was, maar lang niet zo groot.

Niet heel lang daarna kwam ook MSN om te hoek kijken. Dit werd in eerste instantie afgekeurd en hardnekkig bleef iedereen ICQ gebruiken. Uiteindelijk ontstond er een soort tussenfase, zowel ICQ als MSN werd gebruikt. Dit vergde wel wat talent. Al die chatschermpjes bijhouden waarin onbenullige conversaties plaatsvonden gaat je niet in de koude kleren zitten.

Als ik me niet vergis was het ook in deze fase dat de breezertaal zijn intrede maakte. Het begon onschuldig met kreten als ‘ff’ en ‘w8′, die vervolgens ook weer leuk te combineren waren als ‘w8 ff’. En waar de Nederlandse taal al behoorlijk door ons verbasterd werd (denk aan: hoessut, hoessie, hoessiej, hoe issut en hoegaattie), kwamen er nu ook nog eens leuke opmaakverschijnselen bij. Al snel typte we ons allemaal de RSI aan zinnen als: EeJ hOE iSsUt DanN?1?!1. Menig neerlandicus draaide zich om in zijn graf. Eigenlijk weet ik nog steeds niet wat de lol er van was. Het was lastig typen en het was al helemaal lastig lezen. Voor wie zaten er eigenlijk voordelen aan? Voor wie deden we het?

En alsof dat allemaal niet genoeg was, werden onze breezerzinnen ook nog eens opgeleukt door smilies, later volledig door MSN uitgemolken als ‘emoticons’. Ook deze dingen maakten een volledig zelfstandige revolutie door. Ik weet nog hoe iemand zijn eerst smilie naar mij tikte.

,,WaSdAtTuHh?” (zoiets moet het geweest zijn)
,,eEn SmiLieJj”
,,oW? Ik ziEj Nix hOwR..”

En zo leerde ik uiteindelijk hoe je smilies moest toepassen. Toen dat eenmaal bekend was, raasde het over de chatprogramma’s en was niemand meer te stoppen. Rotopmerkingen werden genuanceerd met een ‘ ‘ en ook andere zinnen werd kracht bijgezet met een leuke combinatie van twee interpunctietekens. Voor onze ouders was het inmiddels allemaal al niet meer te volgen. Waar ze nog net meekwamen met ‘ff’, werd het hier toch echt teveel.

Ik weet niet waar uiteindelijk het keerpunt is gekomen. Ik weet nog wel dat ik uiteindelijk besloot dat het genoeg was geweest. Ik trakteerde mezelf op een fatsoenlijk emailadres, gaf mezelf een normale nickname (namelijk Esther) en mijn vingers haalden opgelucht adem toen ik afstand deed van al die gekke hoofdletters. Ook besloot ik mijn hersens eens wat meer werk te laten doen en alle bewust ingeplande taalfouten achterwege te laten. Mijn smilies konden ook niet achterblijven en reduceerden zich tot een acceptabele hoeveelheid.

Uiteindelijk denk ik dat we kunnen zeggen dat we er met zijn allen goed vanaf zijn gekomen. Ook het digitale volwassen worden is blijkbaar onderdeel van het gehele proces van volwassen worden. En ach, nu ik er op terugkijk, vind ik het eigenlijk best LaChUuH!

Wat jij? Herken jij je in deze digitale revolutie? Of juist totaal niet?

(mogelijk) Relevante Artikelen:

1. Het bewijs: we worden oud Soms wordt je er opeens heel direct mee geconfronteerd dat...
2. Sneeuw: bruin-grijze romantiek om chagrijnig van te worden Vannacht werd ik wakker gemaakt door mijn vriend die me...
3. Fobiac – Grote angsten worden werkelijkheid Alweer een aantal weken geleden begon het tweede seizoen...