Dikkertje dap likes big butts and he can not lie – Door Hanna

Ik ben een planner. Zo iemand die lijstjes maakt en niet alleen weet wat er morgen op het menu staat, maar ook na de eerste echo al had bedacht naar welke school haar embryo gaat (kill me now). Probleem: de school waar ik Seth op wil hebben is blank. Aangezien is altijd had gehoopt een halfbloedje te krijgen en het lichtelijk betreur dat Seth zo ongeveer licht geeft in het donker (ik blame mijn vriend hiervoor) en enkel voordelen zie van culturele verscheidenheid baal ik hier aardig van. Heb je al een blank kind, krijgt je zoon ook nog allemaal blanke vriendjes die om zes uur eten, waar je één koekje aangeboden krijgt waarna de koektrommel weer verdwijnt en waar je op verjaardagsfeestjes in een kring moet zitten en ze je dan stukjes worst en kaas aanbieden. Echter, de school heeft zowel een skatebaan op het schoolplein als een kasteel in de klas en daar kunnen geen honderd Surinamers tegenop. (Ook geen Duitsers of Russen of Ieren trouwens, voordat jullie denken dat ik discrimineer omwille van een skatebaan.)

Er is echter iets dat ik nog betreurenswaardiger zou vinden, namelijk dat ik straks met een kind van acht aan de hand loop, die wijst en vraagt: ‘wat is dat mama?’ en dat ik dan moet antwoorden: ‘Dat, m’n lieve kind, is een Chinees/Surinamer/Braziliaan.’ Waarna ik vervolgens de wind van voren krijg van een voorbijganger want het is inmiddels 2018 en in de toekomst is mag je niet meer zeggen dat iemand een Spanjaard of een Antilliaan is, maar moet je zeggen ‘dat is een mens’, want anders is het discriminerend, maar dit terzijde. Gelukkig is Nederland zo multicultureel dat Geert Wilders’ haar er bijna zwart van kleurt, dus de oplossing voor het compenseren van de witte school is heel simpel: waag je in het openbaar. Dat komt goed uit, want daar houd ik wel van.

Zo stapte ik met Seth de trein in kwam te zitten tegenover twee getinte jongens van een jaar of zestien. ‘Kijk eens, chips, meisjes gaan voor haha’, zei de ene jongen tegen de ander. ‘Hallo?!?!’ zei ik, want ik zie mijn vrouw-zijn graag benadrukt. ‘Oh, sorrie mevrouw’ (als je een kind hebt word je mevrouw genoemd, heel fascinerend, zeker omdat ik me bij aankoop van alcohol of tabak nog steeds moet legitimeren). ‘Mag hij ook?’ Ik moest ze teleurstellen. ‘Yo swa, eh mevrouw, mag ik muziek aanzetten?’ ‘Nee man, is niet chill voor die baby jeweettoch?!’ ‘Nou,’ zei ik, ‘hij houdt eigenlijk wel van muziek’. ‘Ja maar man. Is baby he! Wat heb je dan voor babymuziek?Jij hebt dikkertje dap toch niet?’ Nou heb ik iets te veel Friends gekeken tijdens m’n zwangerschapsverlof en bleek toen Seth geboren was dat hij en Friends-baby Emma iets gemeen hebben: hun voorkeur voor provocerende rap. ‘Heb je rap?’ vroeg ik. De jongens keken wat verbaasd. ‘Gangsterrap? ‘Baby got back’ toevallig?’ Die had hij wel. ‘I like big butts’ schalde door de trein. De twee jongens gingen los en Seth schaterde. Voor het eerst was ik trots op de wat eigenaardige muzieksmaak van mijn zoon. Witte school of niet, het komt wel goed met hem. En anders plan ik alvast een cursus Arabisch in.

Note 1: mocht je je (positief) gediscrimineerd voelen na dit stuk, de schrijfster neemt geen enkele aansprakelijkheid op zich.
Note 2: Kijk je geen Friends: klik hier!

(mogelijk) Relevante Artikelen:

1. “Wat kan ie al?” – Door Hanna Alle moeders vinden hun baby de liefste, leukste en meest...
2. Huisdieren – door Hanna Ik was 6 jaar en genoot van een broodje kroket....
3. Partner in crime? – Door Hanna Hanna (21) heeft eerder al meegewerkt aan een stuk op...
4. Stoere mannen – door Hanna Ik houd van stoere mannen. Grote, brede macho’s die nergens...
5. Het perfecte bijbaantje – Hanna de SuperSwyper! Ik ben niet zo goed in het hebben van vrije...