“Wat kan ie al?” – Door Hanna

Alle moeders vinden hun baby de liefste, leukste en meest intelligente baby ter wereld. Helaas kunnen baby’s niet zoveel. Na ‘hoe veel pijn deed de bevalling?’ (eh, ‘zooooveel’, en dan demonstreer je dat door je armen te strekken en zoveel mogelijk ruimte tussen je handen te creëren) is de meest gestelde vraag aan jonge moeders: ‘en, wat kan hij al?’. Nou, vrij weinig dus. Gelukkig is overdrijven ook een kunst. ‘Hij kan al lopen!’ ‘Echt?!’ ‘Jaha, aan de hand.’ ‘Oh, aan eentje?’ ‘Nee, aan twee. En je moet hem natuurlijk wel ondersteunen. En iemand anders moet dan z’n benen bewegen.’ Denk de twee ouders die deze marathonkoning-in-spé creëren weg en je ziet een baby genadeloos hard op z’n hoofd vallen. Levensgevaarlijk dit soort visioenen. Vraag een willekeurige basisschooldocent of ze uitkijken naar de rapportbesprekingen en ze barsten onmiddellijk in huilen uit bij het idee de ouders van Jantje alias Einstein te moeten vertellen dat hij 507 punten voor z’n cito gescoord heeft, wat helaas betekent dat hij niet naar het gymnasium kan.

Ik doe daar niet aan mee. Ik moet toegeven dat ik opgehouden ben met zeggen dat baby’s eigenlijk heel saai zijn. Dat deed ik namelijk een keer waar Seth bij zat en prompt begon hij heel hard te huilen. Zal je net zien hè, heb ik een baby die niets kan, maar me wel verstaat. Dat risico moet je niet nemen. Ook omdat ze bepaalde uitroepen dan wel eens over zouden kunnen nemen. Ik had jaren terug m’n broertje achterop de fiets. Toen een auto ons afsneed begon hij in de grofste taal ooit te gillen wat voor soort man het was en dat hij het eens moest wagen uit te stappen. (Gelukkig maakt dit niet zoveel indruk als het een achtjarige betreft.) Toen ik hem vroeg waar hij mee bezig was antwoordde hij met een onschuldige blik dat ik dat ook altijd deed. Beetje jammer wel.

Enfin, ik zat in de trein en Seth was bezig mijn zak autodropjes inclusief plastic verpakking naar binnen te werken. ‘Nee Seth, niet doen.’ Ik schudde mijn hoofd. Per ongeluk knikte Seth ‘ja’. Ik lachte. Nee, schudde ik. Seth knikte weer. Leuk spelletje, als ik raar doe met m’n hoofd moet mama lachen. De coupé keek toe. ‘Jeetje, wat een knappe baby.’ ‘Zie je dat?! Als de moeder nee zegt, schudt hij ja.’ Ik zette mijn ach-het-doet-me-niet-zoveel-want-ik-ben-dit-soort-gedrag-gewend-maar-toch-leuk-dat-jullie-het-geweldig-vinden-glimlach op en maakte in mijn hoofd vreugdedansjes en koprollen. Best leuk, moeder zijn van een briljant kind.
Vriendin aan de telefoon. ‘En, wat kan hij al?’ ‘Als ik nee zeg, knikt hij ja.’ ‘Echt waar?!?!’ Nee, schudde Seth.

(mogelijk) Relevante Artikelen:

1. Dikkertje dap likes big butts and he can not lie – Door Hanna Ik ben een planner. Zo iemand die lijstjes maakt en...
2. Huisdieren – door Hanna Ik was 6 jaar en genoot van een broodje kroket....
3. Partner in crime? – Door Hanna Hanna (21) heeft eerder al meegewerkt aan een stuk op...
4. Stoere mannen – door Hanna Ik houd van stoere mannen. Grote, brede macho’s die nergens...
5. Het perfecte bijbaantje – Hanna de SuperSwyper! Ik ben niet zo goed in het hebben van vrije...