Nieuwe beste vriendinnen

Ik kan me nog goed herinneren dat ik op een blauwe maandag besloot om mijn trouwe vriendinnen eens even te laten voor wie ze waren om mijn horizon te verbreden. Ik had een uitnodiging gehad van een meid; of ik het leuk vond om met haar en haar vriendinnen mee te gaan stappen.

Normaal gesproken sla ik dergelijke invitaties af (ik ben niet zo’n vriendenkringswopper), maar ditmaal vond ik dat het wel eens een leuke afwisseling zou zijn van mijn zaterdagavond. Ik stemde dus toe en sprak met de drie dames af op een terras. Dat het nog een lange avond zou worden, bleek eigenlijk al op het moment dat ik afkeurend naar hun ordinaire outfits keek en zij afkeurend naar mijn Dr. Martens.

Maar goed,  jullie kennen mij inmiddels als de Open Mind Herself (niettan?), dus ik besloot mijn tolerante grijns op te zetten om er het beste van te maken. Het feit dat dit betekende dat ik maar liefst twee uur moest aanhoren wat welke jongen op welk tijdstip had gesmst, dat nam ik maar voor lief. En ja, het was een beetje vreemd dat ze zo verveeld keken toen ik zei “met niemand” na hun vraag over met wie ik allemaal smste. Maar goed, Open Mind Herself. Nogmaals, ik liet me niet kisten op mijn kisten.

Na een behoorlijk stuk fietsen, kwamen we rond een uur of twaalf aan bij een discotheek waarvan ik de naam wil vergeten (maar het lukt niet). Het was al een behoorlijk genante vertoning om naar de rij toe te lopen met deze drie dames om me heen. Niet alleen omdat ze eruit zagen alsof ze ieder naar een ander mannenbed zouden gaan vannacht, maar ook omdat ik naast hen eigenlijk niet onder deed voor de gemiddelde dikke alternatieveling die geen kaas en eieren eet (want da’s zielig) en die jaarlijks in een opblaasbootje met twee halve peddels de walvissenjacht tegen wil gaan. Zo werd ik dan ook bekeken. Niet alleen door de mannen die massaal op mijn kleine blonde vriendinnen kwamen afgestormd, maar ook door de security, de kaartjesverkoopster en de garderobedame. Voor het gemak liet ik mijn buik ook maar gewoon uit, want het maakte geen verschil als ik hem inhield; ik was toch al sociaal uitgesloten.

Gelukkig ben ik de Open Mind Herself (godver en óf ik dat ben), waardoor ik mijzelf prima wist te vermaken. Ik kocht drie zoete witte wijn voor mijn vriendinnen en een biertje voor mezelf (dat was blijkbaar gek) en ik zette het op een dansen (ook gek). Binnen deze kringen was het blijkbaar niet geoorloofd om jezelf te amuseren. In plaats daarvan bleek het een kunst om je vriendinnen bij hun heupen te pakken om vervolgens zo hard mogelijk met je eigen kruis langs hun kont te schuren. Zo stonden de meiden dan ook in een treintje, nippend van mijn zoete witte wijn. Ik voelde me bijna een sponsor van iets waar ik niet achterstond. De walvissenjacht, bijvoorbeeld.

Eén van mijn vriendinnen poogde mij er nog bij te betrekken, maar het feit dat haar kruis zich ter hoogte van mijn knie bevond en ik bovendien vliegensvlug van haar wegdraaide, werkte een beetje tegen. We werden langzaam maar zeker omsingeld door jongens die hóógstens Wesley of Jeffrey heetten (type: goud kettinkje en hoog-water-broeken), dus ik maakte me los van de groep en nam plaats in een uithoekje van de zaal. Ik voelde mij… The Underdog… En ik wenste dat ik dood was.

Gelukkig bevinden zich in uithoekjes nog meer underdogs.

Het duurde dan ook niet lang of ik raakte aan de praat met een zeer aardige jongen. Type Oh Wat Ben Je Aardig, Maar Oh Wat Hoop Ik Nooit Naast Jou Wakker Te Worden. We bleken een hoop gemeen te hebben. Bijvoorbeeld al de situatie van hoe we hier terecht kwamen. Hij was ook meegesleurd door een groep gasten. ,,Nou, die hoef ik na vanavond dus nooit meer te zien, hè,” grijnsde hij. En ik lachte mee en beaamde (maar van mij was het geen gra .

We stonden samen excuusjes te bedenken om weg te kunnen.

,,Sorry, ik moet gaan, mijn oma is jarig,”
,,mijn moeder is dood,”
,,mijn hond moet bevallen,”
,,ik heb morgen tentamen.”

,,Morgen is zondag.”
,,Oh ja.”

Uiteindelijk besloot ik gewoon weg te gaan. Ik stapte op my new best friends af en vertelde ze het nieuws.

,,Ben je gek meis!”, riep er één, ,,Als we gaan, dan gaan we samen! That’s what friends are for!”

Met een glimlach die zeer deed, wachtte ik tot de drie hun wijn ophadden, hun jassen haalden en hun laatste plasje pleegden. Eenmaal op de fiets terug, voelde ik me beter. Nog zo’n 5 kilometer Don, dan hoef je deze meiden nóóóóóóit meer te zien! En dan kun je weer lekker terug naar je eigen vriendinnen. Waar je hoort.

(mogelijk) Relevante Artikelen:

1. Vriendinnen: De introductie van het nieuwe vriendje… Waar wij vrouwen allemaal ons best doen om ons vriendje...